Πώς είναι δυνατόν να ΜΗΝ πιστεύεις στον Θεό, όταν τα χταπόδια ονειρεύονται, οι βίδρες έχουν μια αγαπημένη πέτρα που κουβαλούν μαζί τους σε μια μικρή δερμάτινη τσέπη, οι αγελάδες έχουν κολλητούς φίλους και οι μέλισσες επικοινωνούν μεταξύ τους τις συντεταγμένες των λουλουδιών μέσω χορού —έχοντας μάλιστα και τοπικές διαλέκτους;
Οι γάτες γουργουρίζουν σε συχνότητες που σχετίζονται με την επούλωση των οστών; Τα δάση καίγονται ολοσχερώς και, ως απάντηση, βγάζουν λουλούδια; Τα δελφίνια επινοούν κυριολεκτικά ονόματα για τον εαυτό τους και τα φωνάζουν σε όλο τον ωκεανό; Οι πιγκουίνοι περπατούν με τη χαρακτηριστική τους κουνιστή κίνηση στην Ανταρκτική, ψάχνοντας την τέλεια πέτρα για να τη χαρίσουν στο ταίρι τους;
ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ. ΛΕΝΕ ΣΕ ΑΛΛΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ. ΛΕΝΕ ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ. ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΒΕΝΤΕΤΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΓΕΝΙΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ.
Οι κατσίκες έχουν προφορές. Οι αρουραίοι γελούν όταν τους γαργαλάς. Οι ελέφαντες θρηνούν τους νεκρούς τους. Οι φάλαινες συνθέτουν τραγούδια, τα οποία στη συνέχεια μαθαίνουν ΑΛΛΕΣ ΦΑΛΑΙΝΕΣ, κι έτσι, ξαφνικά, όλοι σε όλο τον ωκεανό τραγουδούν το νέο κομμάτι.
Οι πεταλούδες Μονάρχες γεννιούνται γνωρίζοντας πώς να πετάξουν χιλιάδες μίλια μακριά, προς ένα μέρος στο οποίο δεν έχουν βρεθεί ποτέ.
Οι θαλάσσιες χελώνες βγαίνουν από το αυγό τους, τρέχουν αμέσως προς έναν ωκεανό που δεν έχουν ξαναδεί, εξαφανίζονται μέσα του για περίπου τρεις δεκαετίες και μετά, με κάποιον τρόπο, επιστρέφουν στην ίδια ακριβώς παραλία όπου γεννήθηκαν.
Τα πουλιά μπορούν να δουν χρώματα που εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε. Υπάρχουν χρώματα εκεί έξω, αυτή τη στιγμή, για την ύπαρξη των οποίων δεν έχουμε καν ιδέα.
Υπάρχουν θαλάσσια γυμνοσάλιαγκα που τρώνε άλγη, αξιοποιούν τους χλωροπλάστες/τη χλωροφύλλη και μετά... απλώς φωτοσυνθέτουν. Κι είναι και τρομερά χαριτωμένα!
Υπάρχουν μανιτάρια που επικοινωνούν κάτω από το έδαφος. Υπάρχουν σπόροι που μένουν στο χώμα για δεκαετίες, σαν να λένε: «Όχι, στην πραγματικότητα θα περιμένω. Μια χαρά είμαι εδώ».
Οι σκίουροι φυτεύουν δέντρα επειδή ξεχνούν πού έκρυψαν τα σνακ τους. Απόλυτα κατανοητό.
Μια κάμπια μπαίνει μέσα σε ένα μικρό «σακουλάκι» που φτιάχνει η ίδια, διαλύει το μεγαλύτερο μέρος του σώματός της σε έναν οργανικό πολτό, αναδιατάσσει τον εαυτό της, βγάζει φτερά και μετά... φεύγει πετώντας. ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΦΑΝΤΑΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ;; Κι εσύ μου λες ότι ένα μικροσκοπικό βελανίδι ξέρει πώς να γίνει ένα τεράστιο δέντρο; Ότι έχει, απλώς, ένα προσχέδιο μέσα του;
Το σώμα σου ξεκίνησε ως ΕΝΑ ΚΥΤΤΑΡΟ.
ΕΝΑ.
Κι αυτό το κύτταρο διαιρέθηκε, δημιουργώντας έναν εγκέφαλο που μπορεί να στοχάζεται πάνω στην ίδια του την ύπαρξη, μάτια που μπορούν να κοιτάζουν τα αστέρια, χέρια που μπορούν να κρατούν τα χέρια κάποιου άλλου, κι μια καρδιά που λειτουργεί με ηλεκτρισμό, χωρίς καν να της το ζητήσεις;
Ο σίδηρος στο αίμα μας δημιουργήθηκε μέσα σε ένα αστέρι;;
Περπατάμε πάνω σε έναν βρεγμένο βράχο, γεμάτο ωκεανούς που φωσφορίζουν, φάλαινες που τραγουδούν, αρουραίους που γελούν, πουλιά που κρατούν κακία μια ολόκληρη ζωή και λουλούδια που ξεπηδούν μέσα από τη φωτιά — κι εμείς, κάπως, οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε λες και αυτό είναι ένα φυσιολογικό μέρος για να ζει κανείς;
Οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε λες και όλα αυτά είναι απλώς μια τυχαία, συμπτωματική αλληλουχία γεγονότων;
-Άγνωστος συγγραφέας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου