Αναμνήσεις από κόλλες γκοφρέ.

 Ο δήμος μας λέει να βρούμε παλιές φωτογραφίες και να πούμε μια ιστορία για να γίνει ένα ψηφιακό αρχείο και έτυχε μια φίλη μου να έχει στείλει αυτές τις φωτογραφίες .

Πρώτη δημοτικού , σχολική γιορτή το καλοκαίρι, μια από τις λίγες αναμνήσεις που έχω από τότε. Είχαμε ντυθεί λαχανικά και τα φουστανάκια μας ήταν από κόλλες γκοφρέ. Έπρεπε να πούμε το τραγουδάκι μας, να δώσουμε την δική μας μικρή παράσταση και η ανάμνηση ξεθωριασμένη και μακρινή, μοιάζει να ανήκει σε κάποια άλλη.

Η ιστορία της φωτογραφίας είναι ότι ήταν τα πρώτα χρόνια μιας σχέσης ζωής. Από συμμαθήτριες, φίλες και μετά συγγενείς. Μετά, τα παιδιά μας συνέχισαν να είναι και αυτοί φίλοι, και εμείς να συνεχίζουμε το μονιασμένο και αγαπημένο ταξίδι στον χρόνο σε μια μεγαλύτερη αγαπημένη οικογένεια.  Να μοιραζόμαστε το ίδιο θρανίο στην χορωδία, και να πηγαίνουμε βόλτες με τις συμμαθήτριες μας που βρεθήκαμε χρόνια μετά.

Πως χωράει μια ιστορία ζωής σε λίγες γραμμές? Δεν χωράει. Χωράει όμως η συγκίνηση της αναδρομής μπροστά σε αυτές τις παλιές φωτογραφίες και ακόμα ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που μπορούμε να μοιραστούμε τις τόσο παιδικές μας αναμνήσεις. 

Τώρα το ποια είναι ποια στην φωτογραφία δεν έχει σημασία.