Το ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΗΣ ΌΧΗΣ: ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ, ΑΡΧΑΙΟΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΩΝ ΤΗΣ ΝΟΤΙΑΣ ΕΥΒΟΙΑΣ
Γράφει η Διονυσία Κλαρινετατζή
-------------
Επειδή μου ζητήσατε να εμβαθύνω στο θέμα των Δρακοσπιτων μετα το βιντεάκι που ανέβασα...
-------------
Το Μεγαλιθικό Παράδοξο του Ελλαδικού Χώρου
Στην κοινή αντίληψη, ο όρος “μεγαλιθικός πολιτισμός” φέρνει αμέσως στον νου συνήθως τα μεγαλιθικά μνημεία της Δυτικής Ευρώπης (Στόουνχεντζ, Καρνάκ) ή τους επιβλητικούς ναούς της Μάλτας...
Στον ελλαδικό χώρο, ωστόσο, υψώνονται κατασκευές που προκαλούν δέος με την πρώτη ματιά και ταυτόχρονα φέρνουν σε αμηχανία τη γραμμική, συμβατική ιστοριογραφία. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατηγορίας αποτελούν τα περιβόητα «Δρακόσπιτα» της νότιας Εύβοιας και ειδικότερα το εμβληματικό μνημείο που στέκεται όρθιο στην άγρια, ανεμοδαρμένη κορυφή του όρους Όχη, σε υψόμετρο 1.386 μέτρων.
Για δεκαετίες, μια μερίδα ερευνητών προσπάθησε να υποβαθμίσει αυτά τα μνημεία, χαρακτηρίζοντάς τα πρόχειρα καταφύγια βοσκών, φυλάκια στρατιωτικών φρουρών των ελληνιστικών χρόνων ή απλές εγκαταστάσεις λατόμων. Εντούτοις, η προσεκτική ανάλυση της στατικής τους δομής, οι διασταυρώσεις των κλασικών πηγών, οι ανασκαφικές μαρτυρίες και οι σύγχρονες έρευνες της φυσικοχημείας και της αρχαιοαστρονομίας σκιαγραφούν ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο...
Το Δρακόσπιτο της Όχης δεν υπήρξε ένα τυχαίο κτίσμα ανάγκης, αλλά ένα κορυφαίο επίτευγμα αρχιτεκτονικής γνώσης και αστρονομικής στόχευσης.
1. Στατική και Αρχιτεκτονική Ανάλυση: Το Εκφορικό Σύστημα (Corbeling)
Το Δρακόσπιτο της Όχης έχει ορθογώνια κάτοψη με εξωτερικές διαστάσεις περίπου 12,70 × 7,75 μέτρα και πάχος τοιχοποιίας που αγγίζει το 1,40 μέτρο. Είναι κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από πελώριες πλάκες τοπικού σχιστόλιθου, οι οποίες έχουν τοποθετηθεί με την τεχνική της ξηρολιθιάς, δηλαδή χωρίς ίχνος κονιάματος, λάσπης ή άλλου συνδετικού υλικού.
Η Μηχανική της Οροφής
Το μεγαλύτερο κατασκευαστικό ερώτημα αφορά τη στήριξη της οροφής. Σε υψόμετρο 1.386 μέτρων, όπου οι ριπές των ανέμων και τα φορτία χιονιού ασκούν ακραίες μηχανικές καταπονήσεις, ένα συμβατικό δώμα θα είχε καταρρεύσει μέσα σε λίγες δεκαετίες. Οι οικοδόμοι της Όχης εφάρμοσαν το περίφημο Εκφορικό Σύστημα (Corbeling).
• Σε κάθε ανώτερη στρώση, οι οριζόντιες πλάκες σχιστόλιθου προεξέχουν ελαφρά προς το εσωτερικό του χώρου σε σχέση με την ακριβώς υποκείμενη στρώση.
• Καθώς το ύψος ανεβαίνει, το άνοιγμα στενεύει σταδιακά, ώσπου στην κορυφή γεφυρώνεται από γιγάντιες μονολιθικές πλάκες, αφήνοντας μόνο μια στενή φωτιστική οπή (οπαίο) στο κέντρο.
• Το τεράστιο βάρος των υπερκείμενων πλακών λειτουργεί ως αντίβαρο, ασκώντας κάθετη δύναμη που συμπιέζει και «κλειδώνει» τις προεξέχουσες πέτρες, ακυρώνοντας την τάση ανατροπής προς το εσωτερικό.
Σεισμική Μόνωση και Μυκηναϊκή Συγγένεια
Η δομή αυτή δημιουργεί μία από τις αρχαιότερες μορφές παθητικής αντισεισμικής θωράκισης. Σε περίπτωση σεισμικής δόνησης, η απουσία δύσκαμπτου κονιάματος επιτρέπει στους ογκολίθους μικρο-ολισθήσεις. Η τριβή ανάμεσα στις επίπεδες επιφάνειες του σχιστόλιθου διαχέει και απορροφά την ενέργεια του σεισμού, και το σύστημα επιστρέφει στην ισορροπία του χωρίς να διαρραγεί.
Αυτή η τεχνογνωσία δεν είναι μεμονωμένη. Αντιστοιχεί ακριβώς στις μηχανικές αρχές που συναντάμε στα Κυκλώπεια Τείχη των Μυκηνών και της Τίρυνθας, καθώς και στους μεγαλοπρεπείς θολωτούς τάφους της Ύστερης Εποχής του Χαλκού (όπως ο περίφημος «Θησαυρός του Ατρέως»).
Η συγγένεια αυτή καταδεικνύει ότι οι τεχνίτες των Δρακοσπίτων κατείχαν βαθιά παράδοση στην εκμετάλλευση της βαρύτητας και της γεωμετρίας των λίθων, η οποία αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα των αιγαιακών πολιτισμών.
2. Οι Αρχαίες Πηγές: Οι Δρύοπες και το Προϊστορικό Υπόβαθρο
Ποιοι ήταν οι αρχικοί δημιουργοί αυτής της παράδοσης; Η ιστορική και μυθολογική γεωγραφία του αρχαίου κόσμου διασώζει πολύτιμα στοιχεία.
Ο γεωγράφος Στράβων (Γεωγραφικά, 10.1.6-8) αναφέρει ρητά ότι η περιοχή της νότιας Εύβοιας (η Καρυστία) κατοικήθηκε κατά την αρχαιότατη περίοδο από τους Δρύοπες. Οι Δρύοπες περιγράφονται από τον Ηρόδοτο (Ιστορίαι, Η΄ 46, 73) και τον Παυσανία (Μεσσηνιακά, IV 34.9-11) ως ένα από τα παλαιότερα φύλα του ελλαδικού χώρου, τα οποία εκτοπίστηκαν σταδιακά από την κεντρική Ελλάδα (την περιοχή της Οίτης και του Παρνασσού) προς την Εύβοια, την Πελοπόννησο (Ερμιόνη, Ασίνη) και τις Κυκλάδες.
Στην αρχαία γραμματεία, τέτοια αρχέγονα φύλα συνδέονται στενά με τα πρωτο-ελληνικά στρώματα (Πελασγοί). Όταν οι ιστορικοί κλασικοί χρόνοι εγκαθιδρύθηκαν και οι πόλεις-κράτη ανέπτυξαν την κλασική κιονοστοιχία και τον μαρμάρινο ναό, οι μεγαλιθικές αυτές κατασκευές έμοιαζαν ήδη απόμακρες και ακατανόητες, αποδιδόμενες από τη λαϊκή παράδοση σε υπερφυσικά όντα, στους «Δράκους» (όπως αντίστοιχα τα τείχη της Αργολίδας ονομάστηκαν «Κυκλώπεια»).
3. Αρχαιολογικά Δεδομένα: Χρήση vs Ίδρυση
Μία από τις μεγαλύτερες παρανοήσεις γύρω από τα Δρακόσπιτα προέρχεται από την επιφανειακή ανάγνωση των ανασκαφικών πορισμάτων...
Κατά τις ανασκαφές που διεξήγαγε ο καθηγητής Νικόλαος Μουτσόπουλος (1959-1960 και 1978-1980) στο εσωτερικό του ναού της Όχης, καθώς και από τις μελέτες των J. Carpenter και D. Boyd (1977), εντοπίστηκε ένα σημαντικό στρώμα χρήσης. Βρέθηκαν θραύσματα μελαμβαφών αγγείων, κανθάρων, οινοχοών, καθώς και μικρά ενεπίγραφα όστρακα με αρχαϊκή και κλασική γραφή. Τα ευρήματα αυτά χρονολογήθηκαν με ασφάλεια από τον 6ο έως τον 3ο αιώνα π.Χ.
Ωστόσο, υπάρχει ένα κρίσιμο αρχαιολογικό αξίωμα: η χρονολόγηση των κινητών ευρημάτων ενός μνημείου πιστοποιεί την περίοδο χρήσης του, όχι κατ' ανάγκην την ημερομηνία της αρχικής του ανέγερσης.
• Στο Δρακόσπιτο της Όχης δεν βρέθηκαν ποτέ ίχνη μόνιμης οικιστικής δραστηριότητας, εστίες μαγειρικής ή ταφές.
• Αντίθετα, εντοπίστηκε παχύ στρώμα στάχτης και υπολείμματα καμένων οστών ζώων, επιβεβαιώνοντας ότι κατά τους ιστορικούς χρόνους ο χώρος λειτουργούσε ως κορυφαίο υπαίθριο ιερό αφιερωμένο στον Δία και την Ήρα (τον λεγόμενο «Ιερό Γάμο»).
Το γεγονός ότι οι άνθρωποι της κλασικής και ελληνιστικής εποχής χρησιμοποιούσαν το κτίσμα ως ιερό χώρο λατρείας εξηγεί τα ευρήματα των ανασκαφών, αλλά δεν απαντά στο πότε τοποθετήθηκαν οι πρώτοι ογκόλιθοι. Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να επανιδρύουν ιερά επάνω σε προγενέστερους, προϊστορικούς ιερούς τόπους.
4. Αρχαιοαστρονομία και Απόλυτη Χρονολόγηση
Εδώ ακριβώς παρεμβαίνει η σύγχρονη επιστήμη της Αρχαιομετρίας και της Αρχαιοαστρονομίας, με πρωτεργάτη τον ομότιμο καθηγητή Φυσικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Ιωάννη Λυριτζή.
Ο Προσανατολισμός προς τον Σείριο
Σε σειρά δημοσιευμένων μελετών (π.χ. στο επιστημονικό περιοδικό Mediterranean Archaeology and Archaeometry), η ερευνητική ομάδα ανέλυσε τον γεωδαιτικό και αστρονομικό προσανατολισμό του Δρακόσπιτου της Όχης. Τα αποτελέσματα υπήρξαν εντυπωσιακά:
• Ο κύριος άξονας του κτίσματος και το άνοιγμα της μνημειακής εισόδου δεν είναι τοποθετημένα αυθαίρετα ως προς την τοπογραφία της κορυφής.
• Παρουσιάζουν ακριβή αστρονομική ευθυγράμμιση με το αζιμούθιο της ανατολής του Σείριου (του λαμπρότερου αστέρα του ουρανού στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός), λαμβάνοντας υπόψη τη μετάπτωση των ισημεριών για μια πολύ πρώιμη περίοδο.
• Παράλληλα, υπάρχουν συνδέσεις με τα ηλιοστάσια και άλλους σημαντικούς αστερισμούς (όπως οι Πλειάδες), φαινόμενο που παρατηρείται και σε άλλες πρωτο-κυκλαδικές και προϊστορικές θέσεις του Αιγαίου (όπως ο Στρόφιλας της Άνδρου).
Η Μέθοδος Οπτικής Διεγερμένης Φωταύγειας (OSL)
Πέρα από την αστρονομία, η εφαρμογή σύγχρονων τεχνικών χρονολόγησης επιφανειών λίθου (Optically Stimulated Luminescence - OSL) προσέφερε νέα δεδομένα. Σε αντίθεση με το ραδιοανθρακικό ρολόι (C-14), το οποίο απαιτεί οργανική ύλη, η μέθοδος OSL μετρά τον χρόνο που έχει παρέλθει από την τελευταία φορά που η επιφάνεια ενός ογκολίθου εκτέθηκε στο ηλιακό φως, δηλαδή τη στιγμή που ο λίθος τοποθετήθηκε και καλύφθηκε από τον υπερκείμενο.
Οι δοκιμές χρονολόγησης OSL σε μεγαλιθικές επιφάνειες στον ελλαδικό χώρο (συμπεριλαμβανομένων δειγμάτων από την Όχη και τις πυραμίδες της Αργολίδας) έδωσαν ενδείξεις κατασκευής που εκτείνονται πολύ βαθύτερα στον χρόνο από τον 4ο και 5ο αιώνα π.Χ., αγγίζοντας τα τέλη της 2ης ή ακόμα και την 3η χιλιετία π.Χ.!!!!!
Αν και η επιστημονική κοινότητα εξακολουθεί να συζητά τα περιθώρια σφάλματος της μεθόδου OSL σε σχιστολιθικά πετρώματα, η ένδειξη προϊστορικής προέλευσης παραμένει επιστημονικά ισχυρή.
5. Ο Πρωταρχικός Σκοπός: Γεωδαισία, Ενέργεια και Μύηση
Αν τα κινητά αρχαιολογικά ευρήματα αποδεικνύουν τη λατρευτική χρήση κατά τους ιστορικούς χρόνους, ποιος ήταν ο πρώτος, αυθεντικός λόγος για τον οποίο κόπηκαν, μεταφέρθηκαν και συναρμολογήθηκαν αυτοί οι γιγάντιοι όγκοι πέτρας στην απόκρημνη κορυφή της Όχης;
Η εναλλακτική ιστοριογραφία και η ερευνητική σχολή της Ιερής Γεωδαισίας και Προϊστορικής Τεχνολογίας, όπως θεμελιώθηκε μέσα από το μνημειώδες έργο του Ιωάννη Πασσά («Η Αληθινή Προϊστορία») και τις μελέτες του Φοίβου Παναγόπουλου για την «Ιερή Γεωγραφία και τους Τριγωνισμούς των Μεγαλίθων και Δρακοσπίτων», απαντά κατηγορηματικά ότι το Δρακόσπιτο δεν κατασκευάστηκε ως ένα απλό καταφύγιο ούτε ως ένα συμβατικό ξωκλήσι...
Αποτελούσε έναν λειτουργικό γεωδαιτικό, αστρονομικό και ενεργειακό σταθμό ενός ευρύτερου δικτύου του αρχαίου κόσμου, ο οποίος υπηρετούσε ταυτόχρονα τέσσερις θεμελιώδεις λειτουργίες:
•Πρώτον, λειτουργούσε ως Γεωδαιτικός Κόμβος και Τριγωνομετρικός Σταθμός Χαρτογράφησης. Όπως απέδειξε ο Φοίβος Παναγόπουλος, η τοποθέτηση των μεγαλιθικών μνημείων στον ελλαδικό χώρο υπακούει σε αυστηρούς κανόνες μαθηματικής τοπογραφίας. Η κορυφή της Όχης στα 1.386 μέτρα προσφέρει απεριόριστη οπτική επαφή με ολόκληρη την αιγαιακή λεκάνη: δεσπόζει απέναντι από τις Κυκλάδες (Άνδρο, Τήνο, Μύκονο), εποπτεύει την Αττική και τον Ευβοϊκό κόλπο, ενώ «βλέπει» προς τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
Το Δρακόσπιτο αποτελούσε σταθερό σημείο αναφοράς για τη ναυσιπλοΐα και τη μέτρηση αποστάσεων, ενώ οι αναλύσεις τριγωνισμών αποκαλύπτουν ότι σχηματίζει ισοσκελή και χρυσά τρίγωνα με άλλα κομβικά σημεία της αρχαιότητας (όπως τα μεγαλιθικά ντολμέν της Θράκης, τα κυκλώπεια κτίσματα της Αργολίδας και τα αρχαϊκά ιερά της Αττικής), υφαίνοντας έναν ενιαίο γεωδαιτικό κάνναβο επάνω στην καμπυλότητα της Γης.
•Δεύτερον, αποτελούσε Αστρονομικό Παρατηρητήριο, Ημερολόγιο της Γης και Σκοτεινό Θάλαμο. Σύμφωνα με τη θέση του Ιωάννη Πασσά για την ύπαρξη ενός εξαιρετικά προηγμένου προκατακλυσμιαίου αιγαιακού πολιτισμού με βαθιά μαθηματική και αστρονομική αντίληψη, το κτίσμα ήταν ένα όργανο ακριβείας για τη μέτρηση του κοσμικού χρόνου...
Η διαπιστωμένη ευθυγράμμιση με τον Σείριο και τα ηλιοστάσια εξυπηρετούσε την παρακολούθηση της Μετάπτωσης των Ισημεριών και τον καθορισμό του ετήσιου αγροτικού και ναυτικού κύκλου. Οι αδιαπέραστοι πέτρινοι τοίχοι και το μακρόστενο άνοιγμα (οπαίο) στην εκφορική οροφή μετέτρεπαν το εσωτερικό του κτίσματος σε έναν απόλυτο σκοτεινό θάλαμο: οι ακτίνες του φωτός των άστρων ή του Ήλιου εισχωρούσαν και πρόβαλαν συγκεκριμένες φωτεινές ενδείξεις επάνω στο δάπεδο και στους τοίχους αποκλειστικά κατά τις ημέρες των ισημεριών και των ηλιοστασίων, λειτουργώντας ως ένας αιώνιος, πέτρινος κοσμικός χρονογράφος!!!
•Τρίτον, λειτουργούσε ως Μηχανισμός Συμπύκνωσης και Διαχείρισης Τελουρικής Ενέργειας. Μια κεντρική θέση της εναλλακτικής προσέγγισης υπογραμμίζει ότι τα Δρακόσπιτα δεν ανεγέρθηκαν τυχαία, αλλά χωροθετήθηκαν ακριβώς επάνω σε ισχυρά τεκτονικά ρήγματα και διασταυρώσεις φυσικών ροών γεωμαγνητικής ενέργειας (τελουρικά ρεύματα / ley lines). Ο τοπικός σχιστόλιθος, από τον οποίο είναι κατασκευασμένο το μνημείο, περιέχει υψηλές ποσότητες χαλαζία (quartz) και μαρμαρυγία...
Η τεράστια μηχανική πίεση που ασκεί το εκφορικό σύστημα και το ασύλληπτο βάρος των υπερκείμενων ογκολίθων ασκούν διαρκή συμπίεση στους κρυστάλλους του πετρώματος, προκαλώντας πιεζοηλεκτρικά φαινόμενα. Με αυτόν τον τρόπο, το κτίσμα λειτουργούσε ως φυσικός συσσωρευτής, αντηχείο και μετασχηματιστής των ενεργειακών πεδίων της Γης και της ατμόσφαιρας.
•Τέταρτον, είχε τον ρόλο Μυητικού Ιερού και Σημείου Σύνδεσης Γης και Ουρανού. Η απομονωμένη κορυφή του βουνού ήταν για τους αρχαίους το σημείο συνάντησης των δύο κοσμικών αρχών: της Ουράνιας ενέργειας (αστρικές ακτινοβολίες, ηλεκτρικά φαινόμενα, κεραυνοί) και της Χθόνιας, Τελουρικής ενέργειας της Γης. Μέσα σε αυτόν τον ιδανικά μονωμένο και συντονισμένο πέτρινο θάλαμο πραγματοποιούνταν ανώτερες μυητικές διαδικασίες!!!
Ο μεταγενέστερος κλασικός μύθος που κατέγραψαν οι αρχαίοι συγγραφείς για τον «Ιερό Γάμο του Δία και της Ήρας» στην κορυφή της Όχης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η ποιητική, συμβολική ανάμνηση αυτής ακριβώς της αρχέγονης λειτουργίας: της ένωσης των δυνάμεων του Ουρανού και της Γης μέσα σε ένα μεγαλιθικό επιστημονικό και πνευματικό εργαλείο.
6. Συμπερασματικά
Δεν πρόκειται για αυθαίρετες εικασίες, αλλά για διασταύρωση επιστημών: Όταν η στατική μηχανική (εκφορικό σύστημα), η ιστορική γεωγραφία (Στράβων/Δρύοπες), η ανασκαφή (απουσία οικιακών καταλοίπων, παρουσία λατρευτικών στρωμάτων), η αστροφυσική (ευθυγραμμίσεις Λυριτζή) και η γεωδαισία (τριγωνισμοί Παναγόπουλου) καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα, τότε δεν μιλάμε για «μύθο», αλλά για επιστημονικό μοντέλο σύγκλισης αποδείξεων.
Η διαφορά αρχικής κατασκευής και μεταγενέστερης χρήσης: Το να υποστηρίζει κανείς ότι το Δρακόσπιτο χτίστηκε από λατόμους του 3ου αιώνα π.Χ. επειδή βρέθηκαν εκεί νομίσματα ή όστρακα εκείνης της εποχής είναι αντίστοιχο με το να βρει ένας μελλοντικός αρχαιολόγος μια λάμπα LED μέσα στον Παρθενώνα και να ισχυριστεί ότι ο Παρθενώνας χτίστηκε τον 21ο αιώνα.
Το μέγεθος και η ενέργεια του έργου: Η μεταφορά πλακών σχιστόλιθου βάρους πολλών τόνων στην κορυφή ενός βουνού 1.386 μέτρων, μέσα σε ακραίες καιρικές συνθήκες, απαιτούσε τεράστια κινητοποίηση πόρων, κοινωνική συνοχή και βαθιά ιερό κίνητρο. Κανένας απομονωμένος βοσκός και κανένα πρόχειρο στρατιωτικό απόσπασμα δεν θα επένδυε τέτοια μηχανική ενέργεια απλώς για να προστατευθεί από το κρύο.
Επομένως: Τα Δρακόσπιτα της Εύβοιας, με κορωνίδα το αριστούργημα της Όχης, δεν αποτελούν απλώς αρχιτεκτονικά παράδοξα. Είναι ζωντανοί μάρτυρες μιας εποχής όπου η αρχιτεκτονική, η λατρεία και η γνώση του ουρανού ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες.
Η σύγχρονη έρευνα δεν επιχειρεί να υποκαταστήσει την αρχαιολογία με τη φαντασία, αλλά να φωτίσει τις σκοτεινές περιόδους της προϊστορίας χρησιμοποιώντας τα πιο εξελιγμένα διεπιστημονικά εργαλεία...
Και όσο ο άνεμος σαρώνει τις γιγάντιες πλάκες της Όχης, το μνημείο θα συνεχίζει να κοιτάζει προς τον Σείριο, υπενθυμίζοντας ότι οι ρίζες της γνώσης και της τεχνικής στον τόπο αυτό χάνονται βαθιά στα πέπλα της προϊστορικής αρχαιότητας.
------------
Σημείωση: Η ένδειξη «Πληροφορίες τεχνητής νοημοσύνης» που εμφανίζεται από το Facebook αφορά αποκλειστικά την εικόνα της δημοσίευσης, η οποία έχει δημιουργηθεί ψηφιακά για λόγους εικονογράφησης και πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν αφορά το κείμενο, την έρευνα ή το περιεχόμενο του άρθρου.
Διονυσία Κλαρινετατζή
Συγγραφέας άρθρου
[© Διονυσία Κλαρνετατζή – Σχολή Αειζωίας. Επιτρέπεται ελευθερα η αναδημοσίευση απευθειας απο το χρονολογιό μου... Παρακαλώ για copy-paste του αρθρου μόνο με πλήρη αναφορά της πηγής και ενεργό σύνδεσμο της Σχολής Αειζωίας, προς αποφυγή σύγχυσης, παρερμηνείας ή παρεξηγήσεων
]
]
ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗΤο περιεχόμενο αυτής της σελίδας αποτελεί προϊόν Εναλλακτικής Ιστοριογραφίας, Γεωμυθολογίας και Διεπιστημονικής Αναζήτησης. Βασίζεται στη συγκριτική μελέτη πρωτογενών πηγών και ανεξάρτητων ερευνητών, φωτίζοντας πτυχές που το ακαδημαϊκό κατεστημένο αποσιωπά ή αγνοεί. Γνωρίζουμε ήδη ότι η συμβατική επιστήμη απορρίπτει αυτές τις ερμηνείες. Συνεπώς, κάθε προσπάθεια αντίκρουσης με συμβατικά επιχειρήματα είναι περιττή, καθώς εκκινούμε από διαφορετική φιλοσοφική αφετηρία. Η σελίδα αυτή δεν διεκδικεί το μονοπώλιο της απόλυτης αλήθειας, ούτε επιβάλλει δογματικά κανένα συμπέρασμα. Η ιστορική έρευνα είναι μια ζωντανή, εξελισσόμενη διαδικασία και κανένας φορέας ή άτομο δεν κατέχει τη γνώση ολόκληρη. Αν δεν συμφωνείτε με αυτή την προσέγγιση, μπορείτε απλώς να προσπεράσετε και να σκρολάρετε παρακάτω. Η Αληθινή Γνώση ελευθερώνει τον Άνθρωπο και δεν τον κάνει ποτέ δογματικό και απόλυτο
Διονυσία Κλαρινετατζή
Συγγραφέας άρθρου
Βιβλιογραφικές & Επιστημονικές Αναφορές
* Liritzis, I. (2010). Strofilas (Andros Island, Greece): New evidence for the cycladic final neolithic period through novel dating methods and archaeoastronomy. Mediterranean Archaeology and Archaeometry, 10(2), 29–41.
* Liritzis, I., & Castro, B. (2013). Delphi and Cuscutlan: astronomical orientations to the sun, Sirius and Pleiades. Mediterranean Archaeology and Archaeometry, 13(3), 139–159.
* Theocaris, P. S., Liritzis, I., & Galloway, R. B. (1997). Dating of two Hellenic pyramids by a novel application of thermoluminescence. Journal of Archaeological Science, 24(5), 399–405.
* Μουτσόπουλος, Ν. Κ. (1982). Τα «Δρακόσπιτα» της Νότιας Εύβοιας. Περιοδικό «Αρχαιολογία & Τέχνες», τχ. 3, σελ. 54–62.
* Μουτσόπουλος, Ν. Κ. (1960). Το Δρακόσπιτο της Όχης. Επιστημονική Επετηρίς Πολυτεχνικής Σχολής Θεσσαλονίκης.
* Carpenter, J., & Boyd, D. (1977). Dragon-Houses: Euboia, Attika, Karia. American Journal of Archaeology, 81(2), 179–215.
* Keller, D. R. (1982). Archaeological Survey in Southern Euboea, Greece: A Reconstruction of Human Activity from Neolithic to Byzantine Times. Indiana University.
* Lawrence, A. W., & Tomlinson, R. A. (1996). Greek Architecture (5th ed.). Yale University Press.
* Πασσάς, Ι. Δ. Η Αληθινή Προϊστορία: Η Προϊστορική Εξάπλωσις των Αιγαίων. Εκδόσεις «Εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου».
* Παναγόπουλος, Φ. Ιερή Γεωγραφία και Τριγωνισμοί των Μεγαλίθων και Δρακοσπίτων στον Ελλαδικό Χώρο.
* Στράβων. Γεωγραφικά, Βιβλίο 10, Κεφάλαιο 1.
* Ηρόδοτος. Ιστορίαι, Βιβλίο 8 (Ουρανία).
