Μετά από αυτήν την μικρή διευκρίνηση, ξαναγυρίζουμε στα θρανία, και λέγοντας θρανία, εννοώ, τον συγκεκριμένο λόγο που έχουν όταν συνομιλούν με τους πολίτες.
Ακούμε έναν, ακούμε δύο, τρις, και στο τέλος σκεφτόμαστε, "Δεν μπορεί, κάπου τα μαθαίνουν αυτά, δεν μπορεί να είναι τυχαίο".
Ανάλογα το κόμμα πάντα, η διαλεκτική προσαρμόζεται στο αντίστοιχο λεξιλόγιο, προσέχοντας όμως πάντα να είναι "κοντά στον λαό", που τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζεται σαν αμόρφωτος, άσχετος και οπωσδήποτε ακίνδυνος για φέρει κάποιον κλυδωνισμό στην θέση που κατέχει ο κάθε πολιτικός.
Μιλούσα με έναν πρόσφατα και εφάρμοσε όλα τα κόλπα που μαθαίνουν στα θρανία.
Εξεθείασε επαρκώς και με το πάρα πάνω τον εαυτό του, προσπάθησε να αποπροσανατολίσει την συζήτηση τεχνηέντως προς προσκείμενα θέματα για να φανεί ότι "κινείται", επικαλέστηκε άγνοια όταν ζορίστηκε, και φυσικά σε αυτό το παιχνίδι τένις , έριξε μια γερή μπαλιά ευθυνών σε άλλους τονίζοντας τις ευθύνες τους ενώ ταυτόχρονα επικαλέστηκε αδυναμία στην εκπλήρωση των δικών του λόγω της δύναμης των ανωτέρω.
Από "λογοτεχνικής " πλευράς, είχε πράγματι ενδιαφέρον να παρακολουθεί κάποιος το πως εξελίσσεται μια τέτοια συζήτηση όπου στο τέλος αφήνει μια ερώτηση στον αέρα..." Πόσο πιστεύει ότι μας δούλεψε άραγε?".....
Θα είχε ενδιαφέρον μια μέρα να ακολουθήσουμε μια διαλεκτική όπου θα αποδομεί την μέθοδο που μαθαίνουν τα πολιτικά θρανία για την πολιτική τους επιβίωση και θα φανερώσει το πόσο "χαζός" είναι αυτός ο τρόπος που χρησιμοποιούν.
Ας πούμε λοιπόν ότι αρχίζει κάποιος να λέει, "Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς" ενώ είναι εξουσιοδοτημένος να πάρει κάποια αντίστοιχη απόφαση.
Απαντάμε λοιπόν, ότι θα πρέπει να εισηγηθεί να καταργηθεί η θέση μιας και υπογράφει ότι του βάζουν γιατί "δεν μπορεί αλλιώς" και να γίνονται οι επαφές κατευθείαν με όσους αφορούν.
Η, αλλιώς, αν βρίσκει κάποια χρησιμότητα στην θέση, να φερθεί ανάλογα και να εξετάζει προσεκτικά ότι πρόκειται να υπογράψει.
Αν δέχεται ανίερες πιέσεις ο έντιμος άνθρωπος, τις καταγγέλλει.
Αν δεν υπάρχει ξεκάθαρο νομοθετικό πλαίσιο, ψάχνει να βρει τα σωστά νομικά πατήματα για να υποστηρίξει το δίκαιο των "υπηκόων".
Αν δεν μπορεί να κάνει τίποτα από όλα αυτά, μπορεί να παραιτηθεί και να μιλήσει ξεκάθαρα στους ανθρώπους που αφορούν οι υποθέσεις.
"Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα". Έτσι δεν λένε? Και επίσης, " Πάντα υπάρχει η επιλογή", έστω και αν αυτή η επιλογή στοιχίζει ένα πολιτικό ρόλο. Σίγουρα, κάποιος άλλος θα πάρει την θέση μιας και στο σύστημα δεν αρέσουν τα γρανάζια που δεν "γυρίζουν' καλολαδομένα και χωρίς τριγμούς.
Τώρα που νέα κόμματα σκάνε σαν τα ποπ-κορν στην κατσαρόλα , θα υπάρξουν νέα σχολεία και νέα θρανία να μάθουν τα νέα μαθήματα, η να κάνουν επανάληψη παλαιότερα που είχαν ξεχάσει. Ο κόσμος όμως, να είναι σίγουροι, καταλαβαίνει και μόλις γυρίζουν την πλάτη τους σχολιάζουν αναλόγως έστω και αν πριν ένα λεπτό, είχαν σφίξει τα χέρια και είχαν χτυπήσει τις πλάτες.
