Σήμερα ο Δεσπότης Νίκαρδος στον λόγο του ανέφερε τον πόλεμο που είναι πόλεμος των ισχυρών και προσευχήθηκε για όλα τα αθώα θύματα , τις μητέρες και τα παιδιά.Είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι και μέσα στην θρησκεία μας, προσευχόμαστε για όλους , γιατί ο ΆΛΛΟΣ, είναι ο άνθρωπος που υποφέρει και όχι μόνο ο άλλος Χριστιανός. Στην θρησκεία μας υπάρχει ισότητα για όλους και δεν υπάρχουν τάξεις, κάστες, και σεξισμός.
Πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν τις κοινωνικές νόρμες, τις ανθρώπινες αδυναμίες και τις σχέσεις εξουσίας , με τα διδάγματα τα οποία δυστυχώς, πολλές φορές επισκιάζονται από όλα τα πάρα πάνω. Όμως, είναι αυτά τα διδάγματα που έκαναν την κοινωνία να προχωρήσει και να ξεχωρίζει από άλλες θρησκείες που έχουν μείνει στον Μεσαίωνα.
Ο Δεσπότης είπε ακόμα να προσφέρουμε στους γέροντες και στους ασθενείς. Να προσφέρουμε ότι μπορούμε στο Γηροκομείο μιας και στηρίζεται κατά μεγάλο μέρος στην προσφορά μας.
Πολλοί λένε, "τα παιδιά δεν χρωστάνε τίποτα στους γονείς τους", και είναι μια ανατριχιαστική πραγματικά φράση μιας και είναι αντίθετη από όλες τις διδαχές όχι μόνο της θρησκείας μας αλλά και της αρχαιοελληνικής σκέψης.
Ο σεβασμός και η βοήθεια στους γονείς είναι ένας από τους πυλώνες όλων των πολιτισμών και βλέπουμε ακόμα την τιμή στους προγόνους σε όλες τις τελετές.
Δεν είναι δυνατόν να "μη χρωστάμε τίποτα στους γονείς " αλλά να χρωστάμε πολλά στους δασκάλους, στους αγωνιστές της ελευθερίας, στους δωρητές και βοηθούς της κοινωνίας, στους εθελοντές τόσων και τόσων κοινωφελών οργανισμών. Όλοι αυτοί είναι γονείς και φανταστείτε να τους σέβονται όλοι και να αισθάνονται ότι τους χρωστούν κάτι εκτός από τα παιδιά τους. Αντίστροφα όμως, αν μαθαίνουμε να σεβόμαστε τους γονείς και να αισθανόμαστε ευγνώμονες για ότι μας προσφέρουν, τότε θα μπορούμε να μάθουμε να σεβόμαστε και να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη για όλους τους άλλους ανθρώπους.
Ακόμα περισσότερο σύμφωνα με την θρησκεία μας, η ζωή είναι υπέρτατο δώρο και έτσι οι γονείς μας είναι οι δωρητές μας. Και ποιος δεν είναι ευγνώμων για το δώρο που παίρνει?
- «Στους γονείς οφείλομεν το ζην, στους δε διδασκάλους το ευ ζην» (Μέγας Αλέξανδρος): Στους γονείς οφείλουμε το ότι ζούμε, και στους δασκάλους το ότι ζούμε καλά.
- «Γονείς αιδού» (Σόλων): Να σέβεσαι τους γονείς σου.
- «Τoιούτος γίγνου περί τους γονείς, οίους αν εύξαιο περί σεαυτόν γενέσθαι τους σαυτού παίδας» (Ισοκράτης): Να συμπεριφέρεσαι στους γονείς σου έτσι, όπως θα ήθελες να συμπεριφέρονται τα παιδιά σου σε σένα.
- «Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων -μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν» (Όμηρος): Να αριστεύεις πάντα και να ξεχωρίζεις από τους άλλους, και να μην ντροπιάζεις τη γενιά των πατέρων σου.
- «Τον πατέρα τίμα, και την μητέρα» (Πυθαγόρας): Τίμησε τον πατέρα και τη μητέρα σου.
- «Ουδείς ων ράθυμος ευκλεής ανήρ, άλλ' οι πόνοι τίκτουσι την ευδοξίαν»: Κανένας τεμπέλης δεν έγινε ποτέ ένδοξος, οι κόποι γεννούν τη δόξα (αναφέρεται στην ευθύνη του παιδιού να τιμά τους γονείς με το έργο του). [1, 2, 3]
Τα ρητά αυτά υπογραμμίζουν ότι ο σεβασμός προς τους γονείς αποτελεί θεμελιώδη αξία της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας και δείγμα υψηλού ήθους.
Στα Ηθικά Νικομάχεια, ο Αριστοτέλης θεωρεί τη φιλία/αγάπη προς τους γονείς ως μια θεμελιώδη, φυσική σχέση, αντίστοιχη με αυτή προς τους θεούς, καθώς είναι τα αίτια της ύπαρξης και της ανατροφής των παιδιών. Η σχέση αυτή βασίζεται στην ευγνωμοσύνη, με το παιδί να οφείλει σεβασμό και τιμή, ενώ η υπεροχή των γονέων καθιστά τη σχέση αυτή μη ισότιμη. [
1]
Βασικά σημεία για τους Γονείς στα Ηθικά Νικομάχεια (Βιβλίο Θ'):
- Φυσική Φιλία: Η φιλία προς τους γονείς είναι έμφυτη και φυσική, αποτελώντας τη βάση για άλλες μορφές φιλίας.
- Αίτιοι της Ύπαρξης: Ο Αριστοτέλης τονίζει ότι οι γονείς είναι υπεύθυνοι για το «εἶναι» (γέννηση) και το «τραφῆναι» (ανατροφή/εκπαίδευση) των παιδιών.
- Ανισότητα Σχέσης: Η φιλία παιδιού-γονέα δεν είναι ίση (όπως μεταξύ φίλων). Οι γονείς αξίζουν μεγαλύτερης τιμής, όπως οι θεοί ή οι ανώτεροι/άρχοντες, επειδή έχουν προσφέρει τα μέγιστα.
- Χρέος Τιμής: Τα παιδιά έχουν ηθική υποχρέωση να αποδίδουν στους γονείς τιμή και φροντίδα, ανάλογη με αυτή που έλαβαν.
- Συμβουλευτική-Παιδαγωγική: Η σχέση αυτή περιλαμβάνει και το στοιχείο της καθοδήγησης, με τους γονείς να προσφέρουν την εμπειρία τους, κάτι που είναι ουσιώδες για την ηθική ανάπτυξη των παιδιών. [1]
Ετυμολογία του Έργου:Σημειώνεται ότι τα
Ηθικά Νικομάχεια πήραν το όνομά τους είτε από τον πατέρα του Αριστοτέλη, Νικόμαχο, ο οποίος ήταν γιατρός, είτε από τον ομώνυμο γιο του, δείχνοντας τη σημασία των οικογενειακών δεσμών στη ζωή του φιλοσόφου. [
1]
