Για την επιστροφή του εγχάρτου αρχείου των Υποθηκοφυλακείων Καρύστου, Μαρμαρίου και Στύρων στο Δήμο Καρύστου.

 Λαϊκή Συσπείρωση Καρύστου

Για την επιστροφή του εγχάρτου αρχείου των Υποθηκοφυλακείων Καρύστου, Μαρμαρίου και Στύρων στο Δήμο Καρύστου.

Την ανάγκη επιστροφής του αρχείου των Υποθηκοφυλακείων στο Δήμο Καρύστου, τη φύλαξη και αξιοποίηση του από εξειδικευμένο προσωπικό σε κατάλληλο χώρο ανέδειξε ο Δημήτρης Παρασκευάς, δημοτικός σύμβουλος της Λαϊκής Συσπείρωσης, στη σημερινή δια περιφοράς συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καρύστου.

Ολόκληρη η τοποθέτηση του Δ. Παρασκευά...

"Η ελεύθερη πρόσβαση σε αρχειακό υλικό που αφορά την εξέλιξη της ιδιοκτησίας στον τόπο μας από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα αποτελεί κατά της γνώμη μου σημαντικό ζήτημα για την περιοχή μας. Πολύ περισσότερο που - παρά την αναγκαία ψηφιοποίηση του αρχείου των τριών υποθηκοφυλακείων του δήμου μας - κρίνεται ακόμα αναγκαία σε πολλές περιπτώσεις (ενστάσεις κλπ) η πρόσβαση και στο έγχαρτο αρχείο από δικηγόρους, μηχανικούς, αλλά και ιδιώτες. Μάλιστα, όπως φαίνεται, η παραπάνω ανάγκη θα είναι υπαρκτή για αρκετά ακόμα χρόνια. Φυσικά, για να γίνει αυτό κατορθωτό, θα πρέπει το έγχαρτο αρχείο να φυλάσσεται και να διατηρείται σε κατάλληλο χώρο στο Δήμο Καρύστου.

Για όλους τους παραπάνω λόγους στηρίζουμε διαχρονικά τη θέση να δημιουργηθεί ή να αξιοποιηθεί κατάλληλος χώρος στον Δήμο Καρύστου για το έγχαρτο αρχείο των υποθηκοφυλακείων Καρύστου, Μαρμαρίου και Στύρων.

Παράλληλα όμως δε μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός πως με διάφορες αφορμές κάθε φορά οι κυβερνήσεις αναθέτουν στους δήμους κεντρικές αρμοδιότητες του κράτους χωρίς τους αντίστοιχους πόρους και προσωπικό. Το ίδιο έχει γίνει ήδη με την Εφορία και τη στέγαση του ΚΕΦ, τα αγροτικά ιατρεία, τη συντήρηση και καθαριότητα των σχολικών κτηρίων, το κτήριο της πυροσβεστικής κλπ.

Έτσι και τώρα, με την υπαγωγή των υποθηκοφυλακείων στο "Εθνικό Κτηματολόγιο" διαμορφώθηκε η νομοθεσία ώστε να αναλάβουν οι δήμοι με αίτησή τους τη στέγαση του αρχείου και τη στελέχωση της υπηρεσίας.

Εκφράζουμε άλλη μια φορά την αντίθεσή μας με αυτή την πολιτική που αντιμετωπίζει ως κόστος τις λαϊκές ανάγκες, που οδηγεί το λαό, μέσω των δήμων, να πληρώνει άλλη μια φορά για υπηρεσίες που θα έπρεπε να παρέχονται δωρεάν. Πολιτική που δε συναντά σε καμιά περίπτωση την αντίθεση της Δημοτικής Αρχής.

Επίσης, και στην περίπτωση της διατήρησης και αξιοποίησης του έγχαρτου αρχείου των υποθηκοφυλακείων μας απαιτείται εξειδικευμένο προσωπικό. Δηλαδή, απαιτείται υπάλληλος με νομικές γνώσεις για τη λειτουργία του αρχείου και υπάλληλος με τις αναγκαίες επιστημονικές γνώσεις για τη συντήρηση του καθώς μιλάμε για έγγραφα κοντά 2 αιώνων!

Για όλους τους παραπάνω λόγους δε στηρίζουμε το αίτημα, ψηφίζουμε ΛΕΥΚΟ και δηλώνουμε πως θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε λύση στην παραπάνω κατεύθυνση".

Μπαταρίες αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας- ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ!

Πριν μόλις λίγες μέρες βγήκε η απόφαση του δικαστηρίου όπου επιτρέπει την εγκατάσταση αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας στα Μάλλια κοινότητας Στυραίων.

Μια μαύρη μέρα που προμηνύει αρνητικές εξελίξεις και για τις υπόλοιπες εγκαταστάσεις στην περιοχή μας αν και η ελπίδα παθαίνει τελευταία, μιας και έχουμε κερδίσει την θέση Σπάτα.

Σε μια απόφαση που παραβλέπει την έλλειψη χωροταξικού και τις αντιρρήσεις μας, που προτάσσει την ανάγκη της αποθήκευσης λόγω του όγκου των αιολικών στην περιοχή, και την ανάπτυξη της πράσινης μετάβασης, μας γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια και μας λένε κατάμουτρα ότι η γνώμη μας στον τόπο μας δεν παίζει κανέναν ρόλο.

Να τονίσουμε για άλλη μια φορά, ότι οι σταθμοί αποθήκευσης μπορεί να είναι πολύ μακριά από τις αιολικές εγκαταστάσεις και η τοποθέτηση τους κοντά στους αιολικούς σταθμούς εξυπηρετεί ΜΟΝΟ τα συμφέροντα μετακίνησης, φύλαξης, και πρόσβασης των εταιριών.

Αυτό το κράτος είναι εχθρικό και δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη ότι μας "προστατεύει" . Αυτό το κράτος είναι ανίκανο να κάνει μια δουλειά σωστά, να ελέγξει αν όλα γίνονται σύμφωνα με τους κανόνες. Συγκλονιστικό παράδειγμα τα Τέμπη, το εργοστάσιο Βιολάντα, και τόσα άλλα. Παρόλα αυτά, ελπίζω όσο αφορά την θέση Ξαμπέλες και Κρυφτή στον κάμπο Καρύστου, να λάβουν υπ όψιν τους ότι είναι μέσα σε σπίτια.

Αν θα γεμίσει ο κάμπος και τα βουνά με σταθμούς μπαταριών θα είναι αργά να ξεσηκωθεί ο κόσμος. Μάλλον, θα μετακομίσουν και όσοι έχουμε απομείνει, η τουλάχιστον, δεν θα μείνουν εδώ οι νέοι ..

Θλιβερό πολύ θλιβερό το νέο και ας μην ξαναμιλήσουμε για ισορροπία, γιατί θα χάσουμε και την λογική μας στο τέλος.

Αντί Αιολικό Μέτωπο Καρυστίας

9 Ιανουαρίου ·

ΥΠΑΓΩΓΗ ΣΕ ΠΠΔ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ ΜΠΑΤΑΡΙΩΝ ΤΗΣ ΕΝΕΛ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΣΤΑΘΜΟ ΣΤΟΝ ΑΓ. ΜΑΜΑ (ΟΡΟΣ ΟΧΗ) ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΚΟΥΚΟΥΖΑ

Η ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ "ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΗΣ ΟΧΗΣ" ΜΕ ΗΔΗ 2 ΥΠΟΣΤΑΘΜΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ!

https://diavgeia.gov.gr/.../9%CE%9F%CE%9B%CE%947%CE%9B%CE...

Υπαγωγή σε Πρότυπες Περιβαλλοντικές Δεσμεύσεις (Π.Π.Δ.) και έκδοση πρόσθετων όρων διασφάλισης της ακεραιότητας προστατευόμενης περιοχής του δικτύου NATURA 2000 με κωδικό ΖΕΠ GR2420012-Όρος Όχη, Παράκτια Ζώνη και Νησίδες και την ΕΖΔ με κωδικό GR2420001-Όρος Όχη Κάμπος Καρύστου-Ποτάμι-Ακρωτήριο Καφηρεύς-Παράκτια θαλάσσια ζώνη, του έργου μεμονωμένοι Σταθμοί Αποθήκευσης Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΣΑΗΕ) με συσσωρευτές, αθροιστικής ισχύος έγχυσης 100 MW και μέγιστης ισχύος απορρόφησης 100MW, στις θέσεις ΠΛΑΤΑΝΙΣΤΟΣ ΒΟΡΕΙΟ και ΠΛΑΤΑΝΙΣΤΟΣ ΝΟΤΙΟ, της Δ.Ε. ΚΑΡΥΣΤΟΥ, του Δήμου ΚΑΡΥΣΤΟΥ, της Π.Ε. ΕΥΒΟΙΑΣ, της Περιφέρειας ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, της εταιρείας «PRINCIPIA ENERGY SERVICES».

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ - 05/25

https://www.facebook.com/share/p/182RXzB9Js/

"To χάσαμε το κορμί πατριώτη!"

 

Μας το πήραν τα κύματα 

το νίκησε ο νοτιάς

και βούλιαξε το "κράτος" 

στην άμμο μονομιάς.

Καλοκαιρινές δουλειές

 τις βλέπει ο χειμώνας και γελά,

μετράνε τις δουλειές τους

με λάθος σταθμά.

Πως μιλάμε για τον πόλεμο στα παιδιά? Κυριακή 1 Μαρτίου στις 11 το πρωί στην Χόβολη.

 

Να μιλήσουμε για το ποδόσφαιρο?

 

Την Κυριακή έγινε στο γήπεδο μας χαμός. Έπαιξαν με την Δόξα Βύρωνα και το αποτέλεσμα είναι ισοπαλία. Στο τέλος, οι φιλοξενούμενοι πέταξαν μπουκάλια μπύρας με αποτέλεσμα να τραυματιστούν δύο άτομα , το ένα σοβαρότερα από το άλλο. Από ότι μου είπαν άνθρωποι που ήταν στο γήπεδο, τα πέταξαν σαν αντίδραση σε αυτά που άκουγαν.

Το θέμα είναι ότι εκτός από τους δύο ενήλικες τραυματίες,  παρά λίγο να κτυπήσουν πάρα πολύ άσχημα όχι ένα, αλλά τουλάχιστον δύο παιδιά αφού πέρασαν ξυστά τα μπουκάλια από το κεφάλι τους.

Βγήκαν βέβαια ανακοινώσεις και όλοι είναι αθώοι, όλοι είναι ηθικά ανώτεροι, όλοι δεν φταίνε σε τίποτα,  και παραλίγο να μας πουν ότι τα μπουκάλια, έτσι , από μόνα τους έφυγαν και πέταξαν προς τα κεφάλια των άλλων.

Οι ενήλικες να κάνουν ότι θέλουν και αν θέλουν να βρίζονται με τα χειρότερα των χειροτέρων , ας το κάνουν, αλλά μόνοι τους. Οι ενήλικες που έχουν λίγη αυτογνωσία και λίγο έννοια για τα παιδιά όμως, ας κρατάνε την γλώσσα τους και ας δίνουν το καλό παράδειγμα γιατί αλλιώς, το μόνο που γίνεται είναι να μεγαλώνουν άλλη μια γενιά που το μόνο που ξέρει είναι να εκφράζει τον θυμό της με σεξιστικές εκφράσεις βρίζοντας τις γυναίκες με τον ρόλο που έχουν στην ζωή του άντρα εννοείται. Είτε είναι σύζυγος, είτε μητέρα. Μου είπε πριν λίγες μέρες ένας παίχτης: " Πιο πολύ ακούγεται η λέξη μάνα στο γήπεδο παρά στο σπίτι"!

Τα παιδιά που πάνε στο γήπεδο ζουν μια παράνοια, μια διπλή πραγματικότητα όπου το πρωί στο σχολείο, γίνονται δράσεις εναντίον του μπούλινγκ, και της βίας. Υπέρ της ανοχής και της αυτοσυγκράτησης, ενώ στα παιχνίδια εντός και εκτός έδρας, βαπτίζονται σε μια λεκτική και σωματική βία με σεξιστικά κυρίως χαρακτηριστικά, χωρίς να φαίνεται να ενοχλείται κανείς.

Η απάντηση είναι : Μα έτσι είναι η μπάλα!

Φαντάζομαι ότι  μερικοί αναγνώστες θα έχουν θυμώσει με αυτά που γράφω αλλά ξέρουν πολύ καλά ότι έτσι είναι τα πράγματα και καλό θα ήταν να αφήναμε την ηθική απ ΄ έξω γιατί αν με πάρουν τηλέφωνο από το νοσοκομείο να μου πουν ότι το παιδί μου κινδυνεύει, ειλικρινά δεν θα ενδιαφέρει καθόλου η ηθική του γηπέδου. 

Η ευχή για να μην ξαναγίνουν είναι αυτονόητη, αλλά δεν πρόκειται να πιάσει αν δεν παρθούν κάποια μέτρα και κυρίως αν δεν καταλάβουν οι διάφοροι παριστάμενοι να δείχνουν αυτοσυγκράτηση και να αρχίσουν να καταλαβαίνουν τι λένε και τι συνέπειες έχει.

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ (ΑΚΟΜΗ) ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ;

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ (ΑΚΟΜΗ) ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ;

(Για τις αποζημιώσεις που όλοι κάνουν ότι δεν ξεχνούν, αλλά κανείς δεν διεκδικεί πραγματικά)

Οι φωτογραφίες από την Καισαριανή δεν είναι απλώς ιστορικά ντοκουμέντα. Είναι μια "ενοχλητική" υπενθύμιση ότι υπάρχει μια ιστορική οφειλή που παραμένει πολιτικά μετέωρη.

Ότι υπάρχουν νεκροί που τιμώνται συμβολικά, αλλά όχι θεσμικά.

Ότι υπάρχει μια δικαιοσύνη που αναγνωρίζεται ηθικά, αλλά σπάνια διεκδικείται πρακτικά.

Και τότε το ερώτημα γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από ιστορικό.

Γιατί η Ελλάδα δεν διεκδικεί με συνέπεια και πολιτική βούληση τις γερμανικές αποζημιώσεις;

Ποιος φοβάται να το κάνει; Και γιατί;

Κάθε χρόνο καταθέσεις στεφάνων, λόγοι, δηλώσεις, συγκίνηση στην εμφάνιστη των συγκλονιστικών φωτογραφιών.

Κάθε τόσο αναφορές στη «θυσία».

Αλλά όταν η συζήτηση φτάνει στις αποζημιώσεις, κάτι αλλάζει:

«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή», «Θα διαταραχθούν σχέσεις», «Υπάρχουν μεγαλύτερες προτεραιότητες», «Δεν είναι ρεαλιστικό».

Η μνήμη καταντάει μια εθυμοτυπική τελετουργία, αποκαθαρμένη από τις διεκδικητικές ευθύνες του παρόντος.

Φαίνεται πως στην Ελλάδα η μνήμη επιτρέπεται μόνο όταν δεν κοστίζει. Όταν δεν γίνεται πολιτική πράξη. Όταν δεν απαιτεί σύγκρουση.

Η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα δεν είναι στρατιωτικά εξαρτημένη από τη Γερμανία, αλλά είναι οικονομικά, θεσμικά, γεωπολιτικά ενταγμένη ή μάλλον υποταγμένη σε ένα πλαίσιο όπου η σύγκρουση θεωρείται αδιανόητο ρίσκο.

Και εδώ εμφανίζεται ένα είδος «εσωτερικευμένης πειθαρχίας»:

Να μη δυσαρεστήσουμε. Να μη φανεί ότι διεκδικούμε «παραπάνω». Να μη χαλάσουμε την εικόνα του «καλού ευρωπαίου εταίρου ή του φρόνιμου παιδιού».

Και έτσι η διεκδίκηση παρουσιάζεται σχεδόν ως αγένεια.

Κι' όπως σε κάθε εξαρτημένο ο μεγαλύτερος φόβος είναι μην στερηθεί την εξάρτηση του.

Όμως, υπάρχει και κάτι βαθύτερο. Το ψυχοπολιτικό υπόστρωμα

Οι κοινωνίες που έχουν βιώσει ήττες ή εξαρτήσεις συχνά αναπτύσσουν αυτό που η πολιτική ψυχολογία ονομάζει «μαθημένη προσαρμογή». Δεν περιμένεις πολλά. Δεν διεκδικείς επιθετικά. Δεν ανοίγεις μέτωπα που μπορεί να χάσεις.

Αλλά όταν αυτό γίνεται μόνιμη στάση, μετατρέπεται σε πολιτισμική συνήθεια. Και τότε η αυτοσυγκράτηση μοιάζει σοφία και η σιωπή βαφτίζεται ρεαλισμός. «Βασίλη κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρς» που λέει.

Αλλά, οι ελίτ φοβούνται κάτι ακόμη. Μια σοβαρή διεκδίκηση αποζημιώσεων δεν είναι μόνο εξωτερική πολιτική.

Είναι εσωτερική αναμέτρηση. Θα ανοίξει ερωτήματα: Ποιος συνεργάστηκε ιστορικά; Ποιοι οικονομικοί δεσμοί συνεχίζονται μέχρι σήμερα; Ποια εξάρτηση θεωρείται «αναγκαία» σήμερα; Ο Χριστοφοράκος ζει και βασιλεύει, αν με εννοείς.

Και γι' αυτό οι ελίτ φοβούνται κάτι ακόμη πιο πολύ. Μπορεί μια κοινωνία που αμφισβητεί διεθνείς ιεραρχίες να αρχίσει να αμφισβητεί και εσωτερικές; Αυτό είναι συχνά πιο ανησυχητικό για τις ελίτ από το ίδιο το διπλωματικό θέμα.

Συνεπώς, το ζήτημα των Γερμανικών αποζημιώσεων δεν είναι μόνο οικονομικό. Οι αποζημιώσεις δεν είναι απλώς χρήματα.

Είναι αναγνώριση, ιστορική συνέχεια, συμβολική δικαιοσύνη και κυρίως συλλογική αυτοεκτίμηση.

Όταν μια κοινωνία δεν τα διεκδικεί αυτά, στέλνει ένα μήνυμα και προς τα μέσα, ότι η ιστορία μπορεί να τιμάται, αλλά όχι να επηρεάζει το παρόν. Και τότε η αξιοπρέπεια γίνεται πολιτικάντικη ρητορική ή μνημείο, αλλά όχι πολιτική στάση.

Και τελικά, ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν «φοβόμαστε ακόμη και σήμερα τους Γερμανούς;», αλλά αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα φοβάται να σταθεί ως ισότιμο, αν φοβάται να μετατρέψει τη μνήμη σε διεκδίκηση, αν φοβάται μήπως η ιστορική αυτοπεποίθηση οδηγήσει και σε κοινωνική αυτοπεποίθηση.

Γιατί αν συμβεί αυτό, δεν αλλάζουν μόνο οι διεθνείς σχέσεις.

Αλλάζει και η σχέση μιας κοινωνίας με τον εαυτό της.

Και αυτό είναι πάντα το πιο πολιτικό -και το πιο δύσκολο- ζήτημα.

Ο μέγιστος κίνδυνος για τις ελίτ είναι να γίνουμε ξανά Λαός που πιστεύει αταλάντευτα στο συλλογικό Εαυτό του. Όπως οι Έλληνες των φωτογραφιών...