Πράξεις προσφοράς των νέων .11 Νοεμβρίου 1943. Το Κουπόνι

 

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΙΝΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ – Β ΓΕΝΕΑ. ΕΤΟΣ Α. ΠΕΡΙΟΔΟΣ Α- ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 13.  11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1943.

Περνά από χέρι σε χέρι  διαβάζεται και επιστρέφεται.

ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

Όπως όλοι ξέρουμε ότι ο κύριος σκοπός του Κουπουνιού είναι να διαπλάθει ψυχικώς και σωματικώς κάθε εφηβική Καρυστινή ψυχή. Αλλά έχομε πει ότι το Κουπόνι θα περνά από γενιά σε γενιά. Ότι η κάθε γενιά πρέπει να φροντίζει για τους απογόνους της. Και τι θα φροντίσει?  Να τους διαπλάσει ψυχικώς και σωματικώς. Οι Κουπονίτες όμως φροντίζουν όχι μόνο για τους απογόνους τους αλλά για όλη την Καρυστινή Σπείρα των παιδιών. Δηλαδή  σε συνεργασία των κ.Κωσταντίνου Λιμενάρχου και των Κουπονιών, οργανώνεται μια ομάδα από παιδιά της Ε και ΣΤ  τάξεων του Δημοτικού Σχολείου, εις τα οποία θα δώσουμε μια προσκοπική  οργάνωση γιατί θα μας χρησιμεύσουν σε μια γιορτούλα που θα παιχθεί  για τα παιδιά  του Ε.Ο.Χ ? (δεν βγάζω το γράμμα) .

Καθημερινώς οι οργανωτές της ομάδας αυτής οι οποίοι έχουν χρηματίσει και πρόσκοποι, πηγαίνουν στο Δημοτικό Σχολείο για την διοργάνωση της ομάδας και για την ψυχαγωγία των σισιτούντων παιδιών εις τα οποία προστίθεται ένα πιάτο φαί ακόμη. Στην γιορτή αυτή που θα παιχθεί  πιθανόν τα Χριστούγεννα θα παιχθεί και ένα θεατρικό παιδικό έργο  από νέους και νεάνιδες. Εύχομαι σε από τα βάθη της καρδιάς μου όπως οι Κουπονίτες μαζί με τον κ.Λιμενάρχην, που ενδιαφέρονται για τα παιδιά του Ε.Ο.Χ ? , έτσι να ενδιαφερθούν και όλοι πο συμπατριώτες μας για την δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας.

Πολεμικός Αγρότης.

ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΑΙ

Ενισχύσατε το άπορο παιδί , ο Χειμών πλησιάζει, απειλητικότερος από όλους τους περασμένους.

"ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ" Μάης του 1944-" Προτροπή για εκδρομές στην περιοχή μας"

Ακούμε συνέχεια για τον τουρισμό στην περιοχή και από πότε αναπτύχθηκε και αν η όχι υπήρχε παλαιότερα. Έρχεται αυτό το αρθράκι από το Μάη του 44 γραμμένο από έναν έφηβο να μας πει ότι πριν τον πόλεμο, ερχόντουσαν κατά εκατοντάδες επισκέπτες για να θαυμάσουν τον τόπο μας όπως ήταν τότε. Ο πόλεμος και τα βάσανα παρόντα, αλλά και οι νεανικές ψυχές, είχαν ανάγκη να ζήσουν "φυσιολογικά".  Ας μην ξεχνάμε ότι στο Κουπόνι έγραφαν παιδιά,12-18 χρονών. 

Αριθμός φύλλου 28 –Β ΓΕΝΕΑ 21 Του Μάη 1944

ΕΜΠΡΟΣ

Τώρα που το κρύο πια έφυγε και ο ήλιος λάμπει  το περισσότερο καιρό στον ορίζοντα, πρέπει να αρχίσουμε λίγο λίγο εμείς οι νέοι να διοργανώνουμε διάφορες εκδρομές ,να φεύγουμε τουλάχιστον μια φορά την βδομάδα από δω και να πηγαίνουμε σε διάφορα μέρη να απολαύσουμε τον καθαρό αέρα της φύσης που είναι τόσο αναγκαίος για τη ζωή και ανάπτυξη του ανθρώπου.

Έχουμε μέρη να επισκεφθούμε και πολλά αξιοπερίεργα και ιστορικά, όπως η σπηλιά της Αγίας Τριάδας , το Κάστρο, η Όχη κλπ.

Πριν τον πόλεμο βλέπαμε πολλές εκατοντάδες  ανθρώπους να έρχονται κάθε Κυριακή από την Αθήνα για να δούνε τα γραφικά τοπία της Καρύστου. Να ξοδεύουνε πολλά λεπτά για αυτόν τον σκοπό. Δεν μπορούσανε άραγε να περάσουνε την μέρα τους ευχάριστα εκεί και με τόσα λίγα έξοδα? Σε κανένα κινηματογράφο , η στο Φάληρο για μπάνιο? Μπορούσανε, αλλά γιατί έρχονται λοιπόν εδώ?

Γιατί απλούστατα τους τραβάει η γραφική θέση και τα αξιοσημείωτα μέρη του τόπου μας.

Πριν λίγα χρόνια , είδαμε επίσης το διάσημο περιηγητή Καρακώστα να μην αφήσει τόπο για τόπο, χωριό για χωριό που να μην επισκεφθεί και να μην γράψει για τις θαυμάσιες καλωνές του.

Δεν είναι λοιπόν ντροπή για μας τους νέους, γέννημα του ωραίου αυτού τόπου να μην έχουμε επισκεφθεί κανένα από τα πάρα πάνω μέρη που αναφέρω?

Δεν πρέπει να αφήσουμε αυτό τον καιρό να πάει χαμένος. Η Φύση είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν διαθέτει μια μέρα από ολόκληρη  βδομάδα για να μην ακολουθήσει την εκδρομή. Μια κατάλληλη προσπάθεια και όλα είναι δυνατά.

Ας πάρουμε παράδειγμα τους πιο πάνω εκδρομείς και ας αρχίσουμε το ωραίο αυτό σπορ.

ΑΣΤΕΡΑΣ.

3 άρθρα από το ΚΟΥΠΟΝΙ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΓΡΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΜΑΣ ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΜΠΡΟ.-ΤΟ ΤΡΥΓΟΣ-ΔΙΕΦΘΑΡΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ

 Η 28 Οκτωβρίου πλησιάζει και τα σχολεία έχουν αρχίσει τις πρόβες για τις παρελάσεις. Φέτος θα έχουμε την χαρά να δούμε εκτός από τους ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ και Μηχανοκίνητο τμήμα που θα μας δείξει τα αυτοκίνητα του πολέμου της εποχής εκείνης.

Θα διαβάσετε μερικές καθημερινές στιγμές γραμμένες από Καρυστινούς νέους της εποχής εκείνης που κατέθεταν τις σκέψεις τους και την καθημερινότητα τους στην γραμμένη στο χέρι εφημεριδούλα τους, το ΚΟΥΠΟΝΙ.

Θα ανεβαίνουν μέχρι την 28η και ελπίζω να βρίσκετε τα κείμενα τους ενδιαφέροντα, σαν μια ματιά στο παρελθόν, που δυστυχώς, δεν μας διδάσκει τίποτα πια.

 

ΚΑΡΥΣΤΟΣ ΤΗ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1943

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΓΡΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΜΑΣ ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΜΠΡΟ.

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Με μεγάλη συγκίνησιν  παρηκολούθησα τους αγώνας της Ενώσεως Ελλήνων αθλητών που έγιναν προχθές εις το γυμναστήριον της Νέας Σμύρνης.

Η συγκίνησις  μου ήταν μεγάλη γιατί είχαμε στερηθή  από τον καιρό της λευτεριάς και της ειρήνης τη χαρά της παρακολουθήσεως με ειρηνικό περιεχόμενο .

Όλα τα περιστατικά των προχθεσινών αγώνων υπό της παρελάσεως και τους ύμνους μέχρι και των ζητωκραυγών κατά την απονομήν μας γέμισαν ενθουσιασμό, και συγκίνησιν πλημμυρίζουν και την ψυχή μας από αγαλίασιν . Από την αγαλίασιν εκείνην που δίνει η λατρεία του ωραίου και του ευγενικού. Γι’ αυτό σας παρακαλώ να δεχθείτε τις θερμότερες ευχαριστίες μου  για την χαρά που μας έδωσε η προσπάθεια σα και την παράκλησι μου όπως συνεχίσετε το ωραίο σας έργο στις προοπτικές του δρόμου που μόνοι εσείς ανοίξατε και που σας ανοίγεται ακόμα θαυμαστότερα στο μέλλον.

Όλως εξαιρετική εντύπωσιν μου έκαμε η επίδοσις του νεαρού άλτου Γιάννη Λάμπρου όχι τόσο από της απόψεως του ρεκόρ , όσο από την βαθύτατη και γενική σημασία της. Η προσπάθεια και η επιτυχία του Λάμπρου στις χρονικές στιγμές και με τις συνθήκες που έγινε , ξεπερνάει το όριο του τεχνικού ρεκόρ και γίνεται υπόθεση Εθνική. Κάτι παρόμοιο που συνέβει στους πρώτους Ολυμπιακούς με τον Λούη όπου ενίκησε το περισσότερο με το Φιλότιμο και το μεγαλείο Ελληνικής λαικής ψυχής. Έτσι λοιπόν και σήμερα όταν πηδά Ο Λάμπρος 1.90 και καταρρίπτει Πανελλήνιον ρεκόρ , ύστερα από αθλητική νέκρα 3 ετών , από καταδυνάστευση από δυστυχίες και κακουχίες άνευ προηγούμενου  για τον τόπον μας από δεσμά και σκοτάδια σκλαβιάς που μας περιβάλλουν αφόρητα, δείχνει τότε η ψυχή του Έλληνα δεν καταβάλλεται ποτέ.

 

Τις εντυπώσεις μου και τη συγκίνησι μου θα την εννοήσης καλύτερα στο ποίημα μου που παραθέτω πιο κάτω και που το χαρίζω στον πρωταθλητή Ιωάννη Λάμπρον. Το ποίημα είναι γραμμένο σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο όπως ταιριάζει σε γεγονότα Ελληνικού χαρακτήρος.

ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑ- (Στον Γιάννη Λάμπρο)

Τα νιάτα της Ελλάδας μας σε χαιρετάνε Γιάννη,

Κι’ η Ελλάδα όλη σε φιλεί περήφανα για σένα

Γιατί έδειξες πως η ψυχή του Έλληνα δε σβύνει

Μ’ όσα κι αν ρίξουν βάσανα σκοτάδια και δεσμά

Μα πάντα έχει τη δύναμη κι απ τα συντρίμμια ακόμα

Να κάνει κάτι θαυμαστό και να μεγαλουργήσει

Όπως εμεγαλούργησες και συ ευγενικέ μου

Σ’ αγώνα όμορφο κι’αγνό,  ειρηνικόν αγώνα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΓΡΗΣ.

 

ΚΑΡΥΣΤΟΣ ΤΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1943 ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 8

ΤΟ ΤΡΥΓΟΣ

Για χαρά παιδιά! Καλά κρασιά! Απαντούν οι εργάτες στον χαιρετισμό του μπάρμπα Παναγή που πρώτα είχαν φθάσει για να τρυγήσουν τ’ αμπέλια του. Σαν παλικάρι πηδά μέσα και αστειευόμενος πότε με τον έναν και πότε με τον άλλον, αρχίζουν το τρύγος και τραγουδά.

«Μπαίνω μες τα ‘αμπέλι σα νοικοκυρά / να κι ο νοικοκύρης από μακρυά/ έλα νοικοκύρη να τρυγήσουμε /κόκκινα σταφύλια να πατήσουμε.

Γελούν όλοι με το χωρατό του μπάρμπα Παναγή κόβοντας τα ωραία σταφύλια ,μετά τα ρίχνουνε σε κόφες και στα κουβαλούν στο πατητήρι. Αρχίζει το πάτημα , και να οι αγωγιάτες έτοιμοι να πάρουν το μούστο. Φορτώνουν ξεφορτώνουν κι ο μπάρμπα Παναγής μπαινοβγαίνει χαρούμενος «Άντε παλικάρια μου! Άντε και κοντέβουμε!

Το μεσημέρι έστρωσαν να φάνε κάτω από τον ίσκιο μιας συκιάς. Σε λίγο ήρθε ο μούστος απ΄το πατητήρι και όλοι πίνοντας απ΄το πατητήρι και όλοι πίνοντας εύχονταν για την νέα εσοδία.  Καλά κρασά νοικοκύρη! Χίλια μέτρα και του χρόνου! Νάσαι καλά! Απαντά αυτός. Και οι ίδιες λέξεις επαναλαμβάνονται. Μετά το φαγητό η δουλειά άρχισε με μεγαλύτερη όρεξι. Κι΄όταν ο ήλιος έφθασε προς τη δύση του και ο δροσερός αέρας που άρχισε να φυσά εδρόσιζε  τα ιδρωμένα πρόσωπα των. Γλύτωσαν. Φορτωμένα τα κοφίνια των παίρνουν το δρόμο για το χωριό.

Αγράμπελη.

(Αντιγράφω χωρίς να διορθώνω την γραμματική αλλά δεν μπορώ να βάλω τα τονικά σημεία

---------------------------------------------------------

Κάρυστος 1^η του Μάη 1944

ΔΙΕΦΘΑΡΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ

Φτωχός ήτανε ο κυρ Παναγής. Μεροδούλι μεροφάι, ζούσε τίμια με τον ιδρώτα του. Ολημερίς δουλειά και το βράδυ δίπλα στο τζάκι του σπιτιού του, στο ήσυχο λιμάνι του νοικοκυριού του που εύρισκε κάθε ευχαρίστηση και σωματική ξεκούραση , πλάι στη καλή του γυναικούλα στα αγαπημένα του παιδάκια.

Ναι, ζούσε τίμια ο κυρ Παναγής στο χωριό του και είχε αποχτήσει τιμή και υπόληψη. Τον αγαπούσαν στο χωριό γιατί ήτανε τίμιος άνθρωπος και καλός οικογενειάρχης. Ήτανε τίμιος άνθρωπος ο κυρ Παναγής και τέτοιον τον ευρήκε ο πόλεμος. Ο πόλεμος…που καταστρέφει πολιτισμούς ,κράτη, κοινωνίες , άτομα ,χαρακτήρες.

Βλέπει τώρα ο κυρ Παναγής το γείτονα του , τα αλητόπαιδα της αγοράς του χωριού να έχουν γεμάτες τις τσέπες τους χαρτονομίσματα , να κάνουν εμπόρια να θησαυρίζουν να φοράνε πια κουστούμια  καλά, γραβάτες, να τρώνε καλά, να γλεντάνε. Κι εκείνος να κερδίζει το καθημερινό του με τον ιδρώτα του να γυρίζει με μπαλωμένο παντελόνι να μη μπορεί κι αυτός να περάσει μια μέρα πλούσιος . Πέφτει στο κρεβάτι το βράδυ και σκέπτεται –δεν τον παίρνει πια ο ύπνος , έχασε τη γαλήνη της ψυχής του . Διαρκώς τούρχεται στο νου ο νεόπλουτος γείτονας του. Οι νεόπλουτοι μεγαλοέμποροι του χωριού. Ο πόθος του εύκολου πλούτου του σκοτίζει τα λογικά . Δεν μπορούσε να σκεφτεί ψύχραιμα . Μεθάει με τη σκέψη ενός άλλου κυρίου Παναγή με γραβάτες με κολάρα με πολυκατοικίες με πιάνα με θησαυρούς. Και μια νύχτα μαύρη, θυελλώδη παίρνει την τελική απόφαση. Πάει πια! Θα ζήσω ! Κι απ την άλλη αρχίζει να κάνει τον μικροέμπορα ιχθύων. Σιγά σιγά δολώνεται  απ τα εύκολα κέρδη τώρα . Διαρκώς πια ανέρχεται οικονομικώς. Γίνεται μεγάλος ιχθυέμπορας, λεπτά τώρα, πολλά σακκιά.  Σκαρώνει καίκι ,αγοράζει έπιπλα και φαίνεται ευτυχής και διαρκώς πλουτίζει ,διαρκώς συγκεντρώνει παλιόχαρτα και θησαυρίζει χωρίς όμως να έχει την τιμή και υπόληψη ,την εκτίμηση του χωριού. Πως  κατέστρεψε τον όμορφο χαρακτήρα του. Πως έχασε πια τον προορισμό του απέναντι του εαυτού του και της κοινωνίας. Ναι! Δεν είναι πια ο κυρ- Παναγής , ο τίμιος και καλός οικογενειάρχης , ο …..

Δεν είναι πια ο καλοκάγαθος  κυρ Παναγής. Όχι! Το κυρ, αντικαταστάθη από το «μαύρος» και το Παναγής, δια του «Έμπορας» και η τιμή και η εκτίμηση δια της καταφρόνιας της βαρυγκόμιας  της ατιμώσεως. Ναι, δεν είναι πια ο αγαπητός κυρ Παναγής ο πάντα γελαστός , ο ήρεμος. Όχι, διεφθάρει κι αυτός απ’ τον πόθο του εύκολου πλουτισμού . Ίσως το βλέπει κι ο ίδιος , μα τώρα προχώρησε το κακό , έφαγε το δόλωμα του νεοπλουτισμού και αγκυστρώθηκε απ΄αυτόν. Είναι πια χαμένος. Κι αν κάποια μέρα τη βροντή του κανονιού την διαδεχθούν οι χαρμόσυνες καμπανοκρουσίες  κι η περιπόθητη γαλήνη απλωθεί ξανά στην πολυβασανισμένη τούτη γη, κι ο καθένας σταθεί να λογαριαστεί με την συνείδηση του, ο κυρ Παναγής δεν θα είναι σε θέση να απαντήσει τα μεγάλα ερωτήματα. Γι΄αυτόν δεν θα υπάρχει απάντηση καμιά. Επάτησε ε επί πτωμάτων  θεληματικά , έγινε ο πράκτορας του θανάτου των δύσμοιρων συνανθρώπων του και εμάζεψε χαρτιά φθαρτά  που εξαφανιστήκανε με την πρώτη πνοή του Απριλιάτικου μπάτη και στη θέση του δεν έμεινε πια τίποτα παρά μοναχά ο «μαύρος» ο «σφαγιαστής της φτωχολογιάς»

Νοσταλγικός.

3 αρθρα από το ΚΟΥΠΟΝΙ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΓΡΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΜΑΣ ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΜΠΡΟ.-ΤΟ ΤΡΥΓΟΣ-ΔΙΕΦΘΑΡΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ

 

ΚΑΡΥΣΤΟΣ ΤΗ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1943

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΓΡΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΜΑΣ ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΜΠΡΟ.

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Με μεγάλη συγκίνησιν  παρηκολούθησα τους αγώνας της Ενώσεως Ελλήνων αθλητών που έγιναν προχθές εις το γυμναστήριον της Νέας Σμύρνης.

Η συγκίνησις  μου ήταν μεγάλη γιατί είχαμε στερηθή  από τον καιρό της λευτεριάς και της ειρήνης τη χαρά της παρακολουθήσεως με ειρηνικό περιεχόμενο .

Όλα τα περιστατικά των προχθεσινών αγώνων υπό της παρελάσεως και τους ύμνους μέχρι και των ζητωκραυγών κατά την απονομήν μας γέμισαν ενθουσιασμό, και συγκίνησιν πλημμυρίζουν και την ψυχή μας από αγαλίασιν . Από την αγαλίασιν εκείνην που δίνει η λατρεία του ωραίου και του ευγενικού. Γι’ αυτό σας παρακαλώ να δεχθείτε τις θερμότερες ευχαριστίες μου  για την χαρά που μας έδωσε η προσπάθεια σα και την παράκλησι μου όπως συνεχίσετε το ωραίο σας έργο στις προοπτικές του δρόμου που μόνοι εσείς ανοίξατε και που σας ανοίγεται ακόμα θαυμαστότερα στο μέλλον.

Όλως εξαιρετική εντύπωσιν μου έκαμε η επίδοσις του νεαρού άλτου Γιάννη Λάμπρου όχι τόσο από της απόψεως του ρεκόρ , όσο από την βαθύτατη και γενική σημασία της. Η προσπάθεια και η επιτυχία του Λάμπρου στις χρονικές στιγμές και με τις συνθήκες που έγινε , ξεπερνάει το όριο του τεχνικού ρεκόρ και γίνεται υπόθεση Εθνική. Κάτι παρόμοιο που συνέβει στους πρώτους Ολυμπιακούς με τον Λούη όπου ενίκησε το περισσότερο με το Φιλότιμο και το μεγαλείο Ελληνικής λαικής ψυχής. Έτσι λοιπόν και σήμερα όταν πηδά Ο Λάμπρος 1.90 και καταρρίπτει Πανελλήνιον ρεκόρ , ύστερα από αθλητική νέκρα 3 ετών , από καταδυνάστευση από δυστυχίες και κακουχίες άνευ προηγούμενου  για τον τόπον μας από δεσμά και σκοτάδια σκλαβιάς που μας περιβάλλουν αφόρητα, δείχνει τότε η ψυχή του Έλληνα δεν καταβάλλεται ποτέ.

 

Τις εντυπώσεις μου και τη συγκίνησι μου θα την εννοήσης καλύτερα στο ποίημα μου που παραθέτω πιο κάτω και που το χαρίζω στον πρωταθλητή Ιωάννη Λάμπρον. Το ποίημα είναι γραμμένο σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο όπως ταιριάζει σε γεγονότα Ελληνικού χαρακτήρος.

ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑ- (Στον Γιάννη Λάμπρο)

Τα νιάτα της Ελλάδας μας σε χαιρετάνε Γιάννη,

Κι’ η Ελλάδα όλη σε φιλεί περήφανα για σένα

Γιατί έδειξες πως η ψυχή του Έλληνα δε σβύνει

Μ’ όσα κι αν ρίξουν βάσανα σκοτάδια και δεσμά

Μα πάντα έχει τη δύναμη κι απ τα συντρίμμια ακόμα

Να κάνει κάτι θαυμαστό και να μεγαλουργήσει

Όπως εμεγαλούργησες και συ ευγενικέ μου

Σ’ αγώνα όμορφο κι’αγνό,  ειρηνικόν αγώνα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΓΡΗΣ.

 

ΚΑΡΥΣΤΟΣ ΤΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1943 ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 8

ΤΟ ΤΡΥΓΟΣ

Για χαρά παιδιά! Καλά κρασιά! Απαντούν οι εργάτες στον χαιρετισμό του μπάρμπα Παναγή που πρώτα είχαν φθάσει για να τρυγήσουν τ’ αμπέλια του. Σαν παλικάρι πηδά μέσα και αστειευόμενος πότε με τον έναν και πότε με τον άλλον, αρχίζουν το τρύγος και τραγουδά.

«Μπαίνω μες τα ‘αμπέλι σα νοικοκυρά / να κι ο νοικοκύρης από μακρυά/ έλα νοικοκύρη να τρυγήσουμε /κόκκινα σταφύλια να πατήσουμε.

Γελούν όλοι με το χωρατό του μπάρμπα Παναγή κόβοντας τα ωραία σταφύλια ,μετά τα ρίχνουνε σε κόφες και στα κουβαλούν στο πατητήρι. Αρχίζει το πάτημα , και να οι αγωγιάτες έτοιμοι να πάρουν το μούστο. Φορτώνουν ξεφορτώνουν κι ο μπάρμπα Παναγής μπαινοβγαίνει χαρούμενος «Άντε παλικάρια μου! Άντε και κοντέβουμε!

Το μεσημέρι έστρωσαν να φάνε κάτω από τον ίσκιο μιας συκιάς. Σε λίγο ήρθε ο μούστος απ΄το πατητήρι και όλοι πίνοντας απ΄το πατητήρι και όλοι πίνοντας εύχονταν για την νέα εσοδία.  Καλά κρασά νοικοκύρη! Χίλια μέτρα και του χρόνου! Νάσαι καλά! Απαντά αυτός. Και οι ίδιες λέξεις επαναλαμβάνονται. Μετά το φαγητό η δουλειά άρχισε με μεγαλύτερη όρεξι. Κι΄όταν ο ήλιος έφθασε προς τη δύση του και ο δροσερός αέρας που άρχισε να φυσά εδρόσιζε  τα ιδρωμένα πρόσωπα των. Γλύτωσαν. Φορτωμένα τα κοφίνια των παίρνουν το δρόμο για το χωριό.

Αγράμπελη.

(Αντιγράφω χωρίς να διορθώνω την γραμματική αλλά δεν μπορώ να βάλω τα τονικά σημεία

---------------------------------------------------------

Κάρυστος 1^η του Μάη 1944

ΔΙΕΦΘΑΡΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ

Φτωχός ήτανε ο κυρ Παναγής. Μεροδούλι μεροφάι, ζούσε τίμια με τον ιδρώτα του. Ολημερίς δουλειά και το βράδυ δίπλα στο τζάκι του σπιτιού του, στο ήσυχο λιμάνι του νοικοκυριού του που εύρισκε κάθε ευχαρίστηση και σωματική ξεκούραση , πλάι στη καλή του γυναικούλα στα αγαπημένα του παιδάκια.

Ναι, ζούσε τίμια ο κυρ Παναγής στο χωριό του και είχε αποχτήσει τιμή και υπόληψη. Τον αγαπούσαν στο χωριό γιατί ήτανε τίμιος άνθρωπος και καλός οικογενειάρχης. Ήτανε τίμιος άνθρωπος ο κυρ Παναγής και τέτοιον τον ευρήκε ο πόλεμος. Ο πόλεμος…που καταστρέφει πολιτισμούς ,κράτη, κοινωνίες , άτομα ,χαρακτήρες.

Βλέπει τώρα ο κυρ Παναγής το γείτονα του , τα αλητόπαιδα της αγοράς του χωριού να έχουν γεμάτες τις τσέπες τους χαρτονομίσματα , να κάνουν εμπόρια να θησαυρίζουν να φοράνε πια κουστούμια  καλά, γραβάτες, να τρώνε καλά, να γλεντάνε. Κι εκείνος να κερδίζει το καθημερινό του με τον ιδρώτα του να γυρίζει με μπαλωμένο παντελόνι να μη μπορεί κι αυτός να περάσει μια μέρα πλούσιος . Πέφτει στο κρεβάτι το βράδυ και σκέπτεται –δεν τον παίρνει πια ο ύπνος , έχασε τη γαλήνη της ψυχής του . Διαρκώς τούρχεται στο νου ο νεόπλουτος γείτονας του. Οι νεόπλουτοι μεγαλοέμποροι του χωριού. Ο πόθος του εύκολου πλούτου του σκοτίζει τα λογικά . Δεν μπορούσε να σκεφτεί ψύχραιμα . Μεθάει με τη σκέψη ενός άλλου κυρίου Παναγή με γραβάτες με κολάρα με πολυκατοικίες με πιάνα με θησαυρούς. Και μια νύχτα μαύρη, θυελλώδη παίρνει την τελική απόφαση. Πάει πια! Θα ζήσω ! Κι απ την άλλη αρχίζει να κάνει τον μικροέμπορα ιχθύων. Σιγά σιγά δολώνεται  απ τα εύκολα κέρδη τώρα . Διαρκώς πια ανέρχεται οικονομικώς. Γίνεται μεγάλος ιχθυέμπορας, λεπτά τώρα, πολλά σακκιά.  Σκαρώνει καίκι ,αγοράζει έπιπλα και φαίνεται ευτυχής και διαρκώς πλουτίζει ,διαρκώς συγκεντρώνει παλιόχαρτα και θησαυρίζει χωρίς όμως να έχει την τιμή και υπόληψη ,την εκτίμηση του χωριού. Πως  κατέστρεψε τον όμορφο χαρακτήρα του. Πως έχασε πια τον προορισμό του απέναντι του εαυτού του και της κοινωνίας. Ναι! Δεν είναι πια ο κυρ- Παναγής , ο τίμιος και καλός οικογενειάρχης , ο …..

Δεν είναι πια ο καλοκάγαθος  κυρ Παναγής. Όχι! Το κυρ, αντικαταστάθη από το «μαύρος» και το Παναγής, δια του «Έμπορας» και η τιμή και η εκτίμηση δια της καταφρόνιας της βαρυγκόμιας  της ατιμώσεως. Ναι, δεν είναι πια ο αγαπητός κυρ Παναγής ο πάντα γελαστός , ο ήρεμος. Όχι, διεφθάρει κι αυτός απ’ τον πόθο του εύκολου πλουτισμού . Ίσως το βλέπει κι ο ίδιος , μα τώρα προχώρησε το κακό , έφαγε το δόλωμα του νεοπλουτισμού και αγκυστρώθηκε απ΄αυτόν. Είναι πια χαμένος. Κι αν κάποια μέρα τη βροντή του κανονιού την διαδεχθούν οι χαρμόσυνες καμπανοκρουσίες  κι η περιπόθητη γαλήνη απλωθεί ξανά στην πολυβασανισμένη τούτη γη, κι ο καθένας σταθεί να λογαριαστεί με την συνείδηση του, ο κυρ Παναγής δεν θα είναι σε θέση να απαντήσει τα μεγάλα ερωτήματα. Γι΄αυτόν δεν θα υπάρχει απάντηση καμιά. Επάτησε ε επί πτωμάτων  θεληματικά , έγινε ο πράκτορας του θανάτου των δύσμοιρων συνανθρώπων του και εμάζεψε χαρτιά φθαρτά  που εκαφανιστήκανε με την πρώτη πνοή του Απριλιάτικου μπάτη και στη θέση του δεν έμεινε πια τίποτα παρά μοναχά ο «μαύρος» ο «σφαγιαστής της φτωχολογιάς»

Νοσταλγικός.

 

 

Σελίδες το ΚΟΥΠΟΝΙ

Διαβάζουμε σε μια σελίδα του Σταμάτης Παπαμιχαήλ στο βιβλίο, Φύλλα Φτέρης από την Κάρυστο του 1995 ,που αναφέρεται στο ΚΟΥΠΟΝΙ, την ευχή του να δουν οι σελίδες αυτές ξανά την δημοσιότητα και να μάθουν οι σημερινοί το τι γινόταν τότε.

Ελπίζω από κάποια γωνιά του Ουρανού, να είναι κάπως ευχαριστημένος..

 

Αριθμός φύλλου 28 –Β ΓΕΝΕΑ 21 Του Μάη 1944 ΕΜΠΡΟΣ

 

Αριθμός φύλλου 28 –Β ΓΕΝΕΑ 21 Του Μάη 1944

ΕΜΠΡΟΣ

Τώρα που το κρύο πια έφυγε και ο ήλιος λάμπει  το περισσότερο καιρό στον ορίζοντα, πρέπει να αρχίσουμε λίγο λίγο εμείς οι νέοι να διοργανώνουμε διάφορες εκδρομές ,να φεύγουμε τουλάχιστον μια φορά την βδομάδα από δω και να πηγαίνουμε σε διάφορα μέρη να απολαύσουμε τον καθαρό αέρα της φύσης που είναι τόσο αναγκαίος για τη ζωή και ανάπτυξη του ανθρώπου.

Έχουμε μέρη να επισκεφθούμε και πολλά αξιοπερίεργα και ιστορικά, όπως η σπηλιά της Αγίας Τριάδας , το Κάστρο, η Όχη κλπ.

Πριν τον πόλεμο βλέπαμε πολλές εκατοντάδες  ανθρώπους να έρχονται κάθε Κυριακή από την Αθήνα για να δούνε τα γραφικά τοπία της Καρύστου. Να ξοδεύουνε πολλά λεπτά για αυτόν τον σκοπό. Δεν μπορούσανε άραγε να περάσουνε την μέρα τους ευχάριστα εκεί και με τόσα λίγα έξοδα? Σε κανένα κινηματογράφο , η στο Φάληρο για μπάνιο? Μπορούσανε, αλλά γιατί έρχονται λοιπόν εδώ?

Γιατί απλούστατα τους τραβάει η γραφική θέση και τα αξιοσημείωτα μέρη του τόπου μας.

Πριν λίγα χρόνια , είδαμε επίσης το διάσημο περιηγητή Καρακώστα να μην αφήσει τόπο για τόπο, χωριό για χωριό που να μην επισκεφθεί και να μην γράψει για τις θαυμάσιες καλωνές του.

Δεν είναι λοιπόν ντροπή για μας τους νέους, γέννημα του ωραίου αυτού τόπου να μην έχουμε επισκεφθεί κανένα από τα πάρα πάνω μέρη που αναφέρω?

Δεν πρέπει να αφήσουμε αυτό τον καιρό να πάει χαμένος. Η Φύση είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν διαθέτει μια μέρα από ολόκληρη ρη βδομάδα για να μην ακολουθήσει την εκδρομή. Μια κατάλληλη προσπάθεια και όλα είναι δυνατά.

Ας πάρουμε παράδειγμα τους πιο πάνω εκδρομείς και ας αρχίσουμε το ωραίο αυτό σπορ.

ΑΣΤΕΡΑΣ.

Β ΓΕΝΕΑ ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 27 – 11 ΤΟΥ ΜΑΗ 1944 ΣΤΗΝ ΟΧΗ

 

Β ΓΕΝΕΑ ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 27 – 11 ΤΟΥ ΜΑΗ 1944

ΣΤΗΝ ΟΧΗ

Ένα Μαγιάτικο πρωί, ξεκίνησα μ’  ένα φίλο μου για την ψηλότερη κορφή της Όχης. Από βραδύς μείναμε στο κονάκι μου και πρωί-πρωί, ξεκινήσαμε. Δεν θέλαμε παρά μονάχα μια ώρα βάδισμα για να φτάσουμε εκεί. Ο δρόμος ήτανε κουραστικός γιατί ανεβαίναμε όλο και ψηλότερα αλλά ο  δροσερός αέρας του βουνού που μας δρόσιζε τα πρόσωπα και σχεδόν μας έκανε να αισθανόμαστε μια ελαφριά ψύχρα . Η ομορφιά της φύσης μας έκανε τον δρόμο μας υποφερτό. Λαχανιασμένοι φτάσαμε εκεί, κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον χωρίς να πούμε λέξη, πλημμυρισμένοι από ευχαρίστηση για το μεγαλείο της βουνιάτικης φύσης και θα μπορούσαμε από ψηλά σε βουνό να απολαύσουμε το μεγαλείο της ανατολής του ήλιου. Γύρω μας απλωνότανε καταπράσινο το βουνό, μόνο ο χαραγμένος δρόμος , καστανός, σαν  μια μακριά λουρίδα , είχε αντίθεση σ’ αυτό το καταπράσινο χρώμα. Μακριά απλωνότανε η ανοιχτή θάλασσα γαληνεμένη. Καθίσαμε λίγο να ξεκουραστούμε βλέποντας την θάλασσα γύρω μας και δεν αργήσαμε να διακρίνουμε σε ένα σημείο της να ξεχωρίζει για γυαλάδα. ‘Ηταν το φώς  του ήλιου που έβγαινε από κει. Χωρίς να μιλάμε , βλέπαμε το ωραίο θέαμα που εκτυλιγότανε στο άπειρο και μας φαινότανε ότι δεν ήτανε παρά δυο μίλια μόλις μακριά μας. Σηκωθήκαμε από κει καταμαγεμένοι και πήγαμε να δούμε μια αρχαία εκκλησία από τον καιρό των Δρυώπων. Ύστερα από τόσους αιώνες κανένα κτήριο δεν είναι δυνατόν να αντέξει στην φθορά του χρόνου. Με τον τρόπο όμως που είναι κατασκευασμένο αυτό, αντέχει μέχρι σήμερα το περισσότερο μέρος του. Αποτελείται από πελώριες πέτρες τις οποίες από περιέργεια μέτρησα και είδα ότι ήτανε τρία μέτρα μάκρος 1 μισό  πλάτος και μισό μέτρο πάχος. Είναι αδύνατον να καταλάβω πως οι απλοικοί εκείνοι άνθρωποι  που πριν από τη γέννηση του Χριστού δεν είχανε σπουδαία μηχανικά μέσα να μπορέσουνε να κόψουνε με τέχνη αυτές τις πέτρες και να υπερνικήσουνε το πελώριο βάρος τους και σε μέρος απόκρημνο που φοβάται κανείς από το ύψος τουνα κοιτάξει κάτου μήπως τον πιάσει ζάλη. Επλησίαζε πια να νυχτώσει. Ο ήλιος εβασίλευε συνοδευμένος από ένα ροδοκόκκινο χρώμα. Το ελαφρύ αεράκι που φυσούσε καλουμάριζε όπως συμβαίνει κατά το ηλιοβασίλευμα. Μια βαθιά σιωπή βασίλευε και δεν ακούγαμε τίποτα άλλο παρά τα σφυρίγματα του τσομπάνου στα οποία η ηχώ του βουνού απαντούσε και τα βελάσματα των προβάτων που οδηγόντουσαν να αρμεχτούνε.  Ευχαριστημένοι και οι δυο μας από τα ωραία θεάματα της φύσης, γυρίσαμε στο κονάκι.

ΑΣΤΕΡΑΣ

Eν Καρύστω τη 28 Φεβρουαρίου 1945 Αρ.φύλλο 48. Β ΓΕΝΕΑ. Ο ΑΕΙΘΑΛΗΣ ΓΕΡΩΝ.-ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

 ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

Eν  Καρύστω τη 28 Φεβρουαρίου 1945 Αρ.φύλλο 48. Β ΓΕΝΕΑ.

Ο ΑΕΙΘΑΛΗΣ ΓΕΡΩΝ.

Από καιρό τώρα σηκώνει στους ώμους του τους 78 Μαίους, βάρος που για κάθε άλλον εκτός απ΄αυτόν θα είχε λυγίσει εάν δεν είχε γονατίσει τον βαστάζοντα. Και κείνος όχι μόνον με την μεγαλύτεραν ευκολίαν το σηκώνει. Μα μπορεί να πει κανείς πως και με την μεγαλυτέραν άνεσιν και με το πιο τρανό κέφι. Τον βλέπω να σηκώνεται πρωί πρωί, να κάνει το γύρω της αγοράς και να παίρνει τον ανύφορον ανεβαίνοντας τις 25 σκάλες του Κοινοτικού Καταστήματος, χωρίς να αισθανθεί την παραμικρά φούσκωση , την παραμικρή κούραση. Και έπειτα να εργάζεται 8 ώρες συνεχώς πολλές φορές στο γραφείο του. Μα κείνο που μα την αλήθεια κάνει τον καθένα να τα χάνει είναι ο έρωτας του προς τα διάφορα σπορ και ειδικά το κυνήγι.

Χιόνια πολλά καλύπτουν τα πάντα, ο βοριάς σφυρίζει , οι νυφάδες πέφτουν , η νιότη φοβάται να ξεμυτίσει και κουλουριάζεται δισταχτική δίπλα στο τζάκι και μονάχα ο ήρωας μας δεν δειλιάζει. Το αίμα του αισθάνεται να κυκλοφορεί θερμό στις φλέβες του και νάτος με το δίκανο του στην πλάτη, με τα φυσεκλίκια του με το αιώνιο μειδίαμα προχωρεί ολόισιος θαλερός , μέσα στις παγωμένες βουνοπλαγιές και ρέματα, ζητώντας την ικανοποίηση του άσβηστου έρωτα του, ξετρυπώνοντας καμιά μπεκάτσα η κανέναν λαγό, που παγωμένος σταλιάζει σε καμιά σκινόριζα.

Μα δεν είναι μόνο αειθαλής μονάχα στο σώμα ο ήρωας μας. Είναι και στην ψυχή. Τον βλέπω να σκύβει συχνά πάνω απ’ τον πόνο, και δυστυχώς τα τελευταία τούτα χρόνια οι πόνοι είναι πάρα πολλοί του κάθε συμπολίτη του, να τον εξυπηρετεί. Τον βλέπω ακόμα να βαστάζει μαζί με το τόσο βάρος των χρόνων του και το τεράστιο βάρος του βάρβαρου κατακτητή, να προλαμβάνει δια της διπλωματίας και του θάρρους του πολλά δεινά εις βάρος του τόπου του. Τον βλέπω ακόμη να απαγάγεται απ το κρεβάτι του από τους πολιτο φύλακες και να στέλνεται στα Στύρα σαν επικίνδυνος δήθεν της ησυχίας του τόπου του, εκείνος που μόνο την ησυχία θα ήθελε να βλέπει εις αυτόν και υπερ της οποίας πραγματικά επάλευε.

Αειθαλής ακόμη και στο πνεύμα. Τον διακρίνει διαύγεια πνεύματος. Μόνος του συντάσσει έγγραφα, αναφορές γενικού περιεχομένου αφορώσας τεράστια συμφέροντα της Κοινότητας του ως παραδείγματος χάριν, σύστασις Γυμνασίου εις Κάρυστον και τόσα άλλα.

Με λίγα λόγια είναι ο άνθρωπος που γεννήθηκε να παλέψει εναντίον κι αυτής της φύσεως και να δημιουργήσει.

Είναι ο Λεωνίδας που πολεμάει εις τα Θερμοπύλας του βίου του κατά του τρομερού εχθρού της ζωής, του χρόνου, χωρίς τους τριακοσίους. Θα νικήσει? Θα νικηθεί? Ασφαλώς το δεύτερον. Γιατί δεν νικιέται η φύση. Μα θα πέσει όμως και αυτός όπως και ομώνυμος του Λεωνίδας, ένδοξα στην μάχη της ζωής.

Α.Δ

Μάλλον πρόκειται για τον Ανάργυρο Δράκο.

 

 

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΙΝΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ – Β ΓΕΝΕΑ. ΕΤΟΣ Α. ΠΕΡΙΟΔΟΣ Α- ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 13.  11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1943.

Περνά από χέρι σε χέρι  διαβάζεται και επιστρέφεται.

ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

Όπως όλοι ξέρουμε ότι ο κύριος σκοπός του Κουπουνιού είναι να διαπλάθει ψυχικώς και σωματικώς κάθε εφηβική Καρυστινή ψυχή. Αλλά έχομε πει ότι το Κουπόνι θα περνά από γενιά σε γενιά. Ότι η κάθε γενιά πρέπει να φροντίζει για τους απογόνους της. Και τι θα φροντίσει?  Να τους διαπλάσει ψυχικώς και σωματικώς. Οι Κουπονίτες όμως φροντίζουν όχι μόνο για τους απογόνους τους αλλά για όλη την Καρυστινή Σπείρα των παιδιών. Δηλαδή  σε συνεργασία των κ.Κωσταντίνου Λιμενάρχου και των Κουπονιών, οργανώνεται μια ομάδα από παιδιά της Ε και ΣΤ  τάξεων του Δημοτικού Σχολείου, εις τα οποία θα δώσουμε μια προσκοπική  οργάνωση γιατί θα μας χρησιμεύσουν σε μια γιορτούλα που θα παιχθεί  για τα παιδιά  του Ε.Ο.Χ ? (δεν βγάζω το γράμμα) .

Καθημερινώς οι οργανωτές της ομάδας αυτής οι οποίοι έχουν χρηματίσει και πρόσκοποι, πηγαίνουν στο Δημοτικό Σχολείο για την διοργάνωση της ομάδας και για την ψυχαγωγία των σισιτούντων παιδιών εις τα οποία προστίθεται ένα πιάτο φαί ακόμη. Στην γιορτή αυτή που θα παιχθεί  πιθανόν τα Χριστούγεννα θα παιχθεί και ένα θεατρικό παιδικό έργο  από νέους και νεάνιδες. Εύχομαι σε από τα βάθη της καρδιάς μου όπως οι Κουπονίτες μαζί με τον κ.Λιμενάρχην, που ενδιαφέρονται για τα παιδιά του Ε.Ο.Χ ? , έτσι να ενδιαφερθούν και όλοι πο συμπατριώτες μας για την δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας.

Πολεμικός Αγρότης.

ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΑΙ

Ενισχύσατε το άπορο παιδί , ο Χειμών πλησιάζει, απειλητικότερος από όλους τους περασμένους.

 

 

 

21/7/1944 ΝΕΡΑΙΔΑ ΣΤΟΥΣ ΑΦΡΟΥΣ

 

ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

21/7/1944  ΝΕΡΑΙΔΑ ΣΤΟΥΣ ΑΦΡΟΥΣ

Ήταν ένα φωτεινό βράδυ. Ότι είχαμε αποφάει και κουρασμένοι όπως είμαστε άλλοι ξαπλωμένοι μέσα και άλλοι έξω στη ταράτσα ροχαλίζανε. Περίεργο πράγμα! Γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ απόψε? Σηκώνομαι σιγά σιγά και πάνω κοντά στο τοιχάκι που τελειώνει η ταράτσα με μόνο σύντροφο το φεγγάρι που με ακολουθούσε παντού. Μα και αυτό χανόταν πότε πότε μέσα από τα μελανά συννεφάκια. Χωρίς να ξέρω και γω τι θέλω κοίταζα φοβισμένη τα βουνά που υψώνονταν γύρω γύρω. Μου φαινόντουσαν άγρια, επιβλητικά.  Απάνω ψηλά στις κορφές των, ήταν μερικά δέντρα γερμένα προς τα μέσα, που μέσ’ την νύχτα τα πέρναγε κανείς για ανθρώπους.

Τι άγρια που ήταν η νύχτα εδώ στο χωριό! Όπου στρέψει κανείς το βλέμμα του, τον πιάνει φόβος. Η θάλασσα κάθε βράδυ αρχίζει το κλάμα της. Το μεγάλο ποτάμι το αδιάκοπο το άγριο μουρμουρητό που κάνουν την νύχτα πιο τρομαχτική . Πέρα κοντά στ’ αλώνια, αρχίζει ένα φιδωτό δρομάκι που καταλήγει κάτω στο ρεύμα. Παρακολουθώ με το βλέμμα μου το ποτάμι  και προχωρώ να δω που θα φτάσει. Μα που και και που χάνεται μέσα απ’ τα πυκνά πλατάνια  και πάλι πιο κάτω φαίνεται ασημένιο το φεγγάρι. Πάει , πάει κάτω μακρυά, μα τα μάτια μου κουράστηκαν πια. Να! Εδώ χάνεται πάλι γιατί πέφτει απότομα κάτω με βαθειά ορμή. Τι ωραία που είναι εδώ! Το νερό πέφτοντας από ψηλά, κάνει ωραίους άσπρους αφρούς , και το φεγγάρι που χαμογελάει μέσα από τα κλαδιά των πλατανιών παίζει μαζί και αυτό κρυφτούλι. Κρύβεται πίσω απ’τα κλαδιά κι’ οι φυσαλίδες του νερού που σκάζουν , χάνονται βιαστικές βιαστικές για να μην  τις δει το φεγγάρι.  Κι΄όταν αυτό πιάσει καμιά κρυφά , την αγκαλιάζει την ασημώνει και την κάνει μαργαριτάρι. Μα για μια στιγμή έχασα από τα μάτια μου αυτό το ωραίο θέαμα , και σκοτάδι  απλώθηκε παντού. Ένα ρίγος πέρασε το σώμα μου και άρχισα να τρέμω από τον φόβο .

Ο ρόγχος των κυμάτων έγινε πιο δυνατός. Έκλεισα τα μάτια μου και για μην ξαναδώ αυτή την αγριότητα. Μα έξαφνα μια γλυκιά μελωδία μ’  έκανε να πεταχτώ. Ποτέ στην ζωή μου δεν είχα ξαναδεί τέτοια ομορφιά. Μέσα απ τους αφρούς είχε ξεπεταχτεί μια νεράιδα , ένα λεπτό αραχνοούφαντο πέπλο τύλιγε όλο της το σώμα. Τα μάτια της ήταν μεγάλα, μυγδαλωτά που όταν τα κοίταζες θα έλεγες πως όλη η γλυκιά γαλανάδα του ουρανού ήταν χυμένη μέσα σε αυτά. Έπαιζε, όλο έπαιζε με τους αφρούς , πότε πότε χαμογελούσε και  στο φεγγάρι , και όταν κι αυτό κρυβόταν αυτή θύμωνε και όταν ξανάβγαινε του χαμογελούσε τόσο γλυκά που κι αυτό εμπρός σε τέτοια ομορφιά έτρεμε. Μερικές φυσαλίδες έπεφταν στα τορνευτά της μπράτσα. Αυτή φυσούσε απαλά κι αυτές γινόντουσαν μαργαριτάρια , μα μόλις έπεφταν στο νερό, χανόντουσαν και πάλι. Μια γαλάζια κορδέλα κρατούσε τα μαλλιά της σε κότσο μα με την ορμή του νερού έφυγε και αυτή και τα μαλλιά της χύθηκαν στους ώμους. Ήταν τόσο μακριά που αγκάλιασαν όλο το νερό. Αυτό , εμπρός σε τέτοια χρυσαφένια αγκαλιά, αντί τον άγριο κρότο που έκανε , τώρα έβγαζε ένα γλυκό μουρμούρισμα . Το φεγγάρι ενώ πριν γελούσε τώρα κρύφτηκε κι αυτό  θυμωμένο  γιατί νόμιζε ότι μόνο αυτό μάγευε τον κόσμο με το χρυσαφένιο του φως, κι η νεράιδα ικανοποιημένη που νίκησε τα πάντα, χάθηκε μουρμουρίζοντας γλυκά μέσα στους αφρούς που άρχισαν να γίνονται πιο άγρια από πριν. Το νερό έπεφτε με πιο μεγάλη ορμή, σύννεφα ξαπλώθηκαν στον ουρανό και μια αστραπή παραμέρισε τα σύννεφα για να περάσει η εξωτική  αυτή νεράιδα.  Εκείνη την στιγμή ένιωσα ένα δυνατό χτύπημα και άνοιξα τα μάτια μου . Φανταστείτε την έκπληξη μου όταν είδα  την γιαγιά μου με τα στροσίδια της στην πλάτη να μου λέει. ‘’Έλα δω βρε παιδάτσι μου , σου φωνάζω τόση ώρα, Βρέχει! Δεν ακούς?! Τίλους μαθές!

Θα έμενα ακόμη εκεί από πείσμα που ήταν όλα όνειρα, αλλά η βροχή με είχε κάνει ήδη μούσκεμα!

ΚΑΣΤΑΝΟΥΛΑ

 

 

11/10/1943 Το κουπονι- "Η μοίρα- Οι πρώην Άνθρωποι"

1 Σεπτεμβρίου 1943

ΣΗΜΕΡΟΝ ΟΚΤΑΣΕΛΙΔΟΝ

ΚΟΥΠΟΝΙ  -ΣΤΗ ΜΟΙΡΑ

Μοίρα κακιά πούσαι κρυμμένη και δε σε βρίσκω να σου πω το φριχτό μου παράπονο? Πούναι η κατοικία σου βασίλισσα της ζωής? Μη φτερουγίζεις ψηλά στα ουράνια μες τα νέφη γύρω στ άστρα? Μη βρίσκεσαι στης θάλασσας τα τρίσβαθα κρυμμένη και κυβερνάς από κει ολόκληρο τον κόσμο? Μη στη γη βαθιά έχεις τρυπώσει και ξαποστέλεις από κει τα μύρια δεινά?

Μοίρα σκληρή που βρίσκεσαι? Εκατομμύρια χρόνια έχουν περάσει από τότε που φανερόθηκε η ζωή και στάθηκε πιο δύσκολο κι από την ζωή ακόμα να βρούν κείνοι που νά νιώθουν να τους τυραγνάς στα λιμέρια σου?

Μα σε φαντάζομαι και ίσως την φαντασία τούτη την δημιούργησες εσύ) Μια στρίγκλα καμπουριασμένη απ την κακία σουφρωμένηαπό τις σκέψεις, αδύνατη κοκαλιάρα από την κακία και τη ζήλεια ζυμωμένη, χωμένη σε ένα σκοτεινό καλύβι μιας έρημης κι απένταρης..............

Έτσι σε φαντάζομαι Μοίρα .Από κείνη την καλύβα την κλειστή πού ούτε μια τρυπίτσα σε είναι αφημένη για να αντικρύζεις τον ήλιο. Από κείνη την καλύβα τη χτισμένη σε θάμνους σε δέντρα, από κει μας στέλνεις τις κατάρες τις κατάρες. Και τόσους πολλούς αιώνες καταριέσαι..Και οι κατάρες σου εκείνες μας παρασέρνουν..

Συνέχεια στην επόμενη σελίδα που δεν έχω ακόμα....

 ΟΙ ΠΡΩΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ 11/10/1943

Πέθαιναν κάθε μέρα χιλιάδες κορμιά τον Χειμώνα του 1941-1942. Από τι? Από την πείνα, από το φριχτότερο αυτό θάνατο. Από τον θάνατο που ο χάρος σε βασανίζει μήνες πολλούς και στο τέλος σε τραβάει στον τάφο. Άραγε ο χάρος φτωχέ λαουτζίκο σε άφησε και πείνασες και γύριζες άστεγος και γυμνός? Ο χάρος σε έκανε να τρέχεις στους κάμπους, να βρεις αγριάδα για να κάνεις ψωμί να φας? Ο χάρος σε έκανε να τρως χόρτα δίχως λάδι και δίχως αλάτι? Ο χάρος σε έκανε να τρως κρεμμύδια νερόβραστα? Βέβαια! Ναι.. δεν θα το πεις αυτό γιατί όλοι μας ξέρουμε πως ο χάρος την ώρα που πεθαίνουμε μόνο είναι απειλητικός. Με ποιος δημιούργησε όλα αυτά που είπαμε πιο πάνω?

Τον Χειμώνα τον αξέχαστο που ο κόσμος είχε καταντήσει κρεμυδότσουφλα των δρόμων που παρασύροντε από κάθε άνεμο, οι νεόπλουτοι εκατομυριούχοι είχανε τις αποθήκες τους γεμάτες τρόφιμα και επώλουν το κάθε είδος κρυφά σ' εκείνους που ήξεραν πως μπορούν να το αγοράσουν στην υπέρογκη αυτή τιμή . 

Αυτοί λοιπόν φτωχέ λαέ είναι που σκόρπισαν γύρω τους τον θάνατο για να γίνουν εκατομυριούχοι. Και με το αίμα του αδελφού σου, του πατέρα σου, της μάνας σου, αγόραζαν σπίτια , έπιπλα κτήματα, τα οποία και αυτά ήταν του πατέρα σου, της μάνας σου και του αδελφού σου.

 Αυτοί φτωχέ λαέ στον ζωικό βασίλειο δεν ανήκουν , τι είναι λοιπόν?

Είναι ασυνείδητοι χωρίς καρδιά, χωρίς πόνο, ένα κορμί μόνο σε δου μάτια. Τους ύβρισαν με χιλιάδες βρισιές και δεν κύπτωνται αυτοί οι πρώην άνθρωποι.

Πολεμικός  Αγρότης.

21/10/1943 Ποικίλη ύλη με χιούμορ από το Κουπόνι.

21/10/1943  ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ 

Βαρύτατο πλήγμα

Ο γνωστός μας συνεργάτης Πολεμικός Αγρότης είναι άδικο θύμα της προχθεσινής εξεγέρσεως εκ μιας παρεξήγησιν δυο κυρίων τους οποίους οι περισσότεροι εκ των αναγνωστών θα τους γνωρίζουν. Ένας εκ των αντιπάλων επιτέθη κατά του δεύτερου δια μπασουνίου και αντί να βαρέσει του αντιπάλου του εβάρεσε τον συνεργάτη μας. Ευτυχώς όμως αν και εκτυπήθη κατακέφαλα δεν έπαθε εγκεφαλικήν νόσον ώστε δια να μην μπορεί να δώσει εις το Κουπόνι θέματα.

 

Ευχητήρια

Εύχομαι εις τον κ.Αντώνη Καταμπουρνιώτην ο οποίος μετέβη εις Αλιβέριον δι εξετάσεων διδαχθείς κατ οίκον και προήχθη εις την 6^ην Οκτατάξιον. Και εις ανώτερα.

Ο γκαρδιακός φίλος του

Ιωάννης Μπουρνιάς.

ΕΚΔΡΟΜΙΚΑ

Η σημερινή εκδρομή δεν θα γίνη ημηρεσία δια λόγους εργασίας των μετεχόντων εις αυτήν. Θα γίνη απογευματική. Το δε πρόγραμμα έχει ως εξής.

 Ώρα εκίνησις δια Κορυδαλλούς. Παραμονή εις Κορυδαλλούς. Α. Επίσημη παράδωση αρχείων από την Α γενιά στην Β.

Β.Εκφώνησης λόγο προέδρου  Ε.Ε.Κ

Γ.  Απαγγελία ποιήματος.

Δ. Τραγούδια, Φυσαρμόνικα, μαντολίνο κτλ.

Ο Αρχηγός

 Πολεμικός Αγρότης.

 

ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Την περασμένη βδομάδα μικροί και μεγάλοι είχον συναθροισθή εις το Δημοτικόν Σχολείον δια ποδοσφαίρου. Επειδή όμως η μπάλα έπεσε εις την ταράτσα του σχολείου το ποδόσφαιρον μετετράπη εις ακροβασίαν. Ο Παναγιώτης Γιαννάκος (Χατζάρας) στηρίξας εις κλάδου δένδρου την σκάλα απεφάσισεν ν ανεβεί επ αυής και μετά εις την ταράτσαν. Η πράξης του αυτή ήτο άξια επαίνου διότι ήτο παράτολμος κι επικύνδυνος.

 Τέλος τα αποτελέσματα ήτο προς τους μεγάλους το μέρος.

2^οι μικροί 3 μεγάλοι.

21/10/ 1943

TO KOYPONI ΠΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

 

Σαν πηγολαμπίδα τρεμόσβυσε στη σκέψη μιας νιότης

Κάποιο βραδάκι της Άνοιξης μαγευτικό

Μέσα στην δίνη του πολέμου και της ανίας το μαρασμό

Κι ορκίστηκες σάρκα να λάβεις να γενείς ιερός σκοπός.

Την άδεια σου σκέψη σε πολλές νεότητες ψιθύρισες

Θερμά κι αυτές την υιοθέτησαν, την πόνεσαν

Με μιας της νεότης το αίμα γοργά στις φλέβες κυκλοφόρησε

Και στην ψυχή της νειότης η ιδέα έγινε πράξις και κυοφόρησε.

Και ξάφνου μια μέρα σαν και τούτη

Στα χέρια ης η νειότη ένα ασήμαντο χαρτάκι κρατεί

Δεν είναι όνειρο ούτε και παραμύθι

Αλλά ένα « κουπόνι» χειρόγραφο χαρτί.

Κουπόνι βαπτίσθηκε απ τη νιότη

Γιατί δεν είναι τίποτα άλλο απ΄ένα κουπόνι χαρτί

Μα κλείνει μέσα της τις πιο τρανές ιδέες

Για την ηλικία που το βγάζει η νεοτική

Τρία χρόνια πέρασαν από τότε που τρεμόσβυσε η πυγολαμπίδα

Τρία χρόνια γεμάτα από ζωή κι ελπίδα

Τρία χρόνια που γράφτηκε κάθε της νιότης όμορφη σκέψης

Τρία χρόνια που φέξανε το σκοτεινό ορίζοντα της νεότης.

Ας γιορταστεί λοιπόν η μέρα τούτη από την λίγη νιότη

Που αντιπροσωπεύει της νιότης την ιδέα την τρανή

Κι ας ευχηθεί σε αυτήν να ζήσει

Και το κουπόνι το μικρό τρανή εφημερίδα να γενή.

« Νοσταλγικός»

"ΠΑΤΡΙΔΑ" 1/11/1943

 ΚΟΥΠΟΥΝΙ

💓

ΤΟ ΚΕΊΜΕΝΟ ΕΊΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ.

1 Νοεμβρίου 1943

ΠΑΤΡΙΔΑ

Από την πρώτη τάξη του Δημοτικού μέχρι να βγάλει το Δημοτικό μαθαίνει συνέχεια το μικρό Ελληνόπουλο πατριωτικά τραγούδια. Το πρώτο τραγούδι που θα μάθει στο σχολείο είναι ο Εθνικός Ύμνος.  Για μια πατρίδα ασχολείται το παιδί, για μια πατρίδα ασχολούνται όλοι.  Από μικρός στο σχολείο μαθαίνεις τι θα πει πατρίδα , όταν γίνεις εικοσάρης προσφέρεις τις υπηρεσίες του σε αυτήν . Σε γυμνάζει όταν είσαι εικοσάρης και με μια φωνή της πατρίδας τρέχεις στα σύνορα να τα υπερασπίσεις. Έτσι και τώρα πατρίδα η πατρίδα σου συνιστά να βοηθήσεις τον πλησίον σου. Οι πλούσιοι να βοηθήσουν την φτώχεια να μη πεθάνει της πείνας. Εμπρός λοιπόν πλούσιε!!  Άνοιξε τις αποθήκες σου, άνοιξε τα πουγκιά σου και βοήθα τον φτωχό. Εμπρός μην κάθεσαι ! Η ζωή τούτη είναι προσωρινή και μη κοιτάς μη κοιτάς να αποκτήσεις δισεκατομμύρια. Αν είσαι Έλληνας, βοήθα τον Έλληνα!

Π.Α.

"ΦΩΤΙΑ-ΘΕΑΤΡΟ" 1 Δεκεμβρίου 1943

 

TO KOYΠΟΝΙ

1 Δεκεμβρίου 1943

ΦΩΤΙΑ-ΘΕΑΤΡΟ

Το τελευταίο τούτο μήνα έχει αρχίσει στην Κάρυστο μια μεγάλη κίνηση. Μια κίνηση που πήρε μερικούς νέους από τα καφενεία και τους απασχολεί με δύο ωραία προοδευτικά ζητήματα.

Πρώτον. Της Φωτιάς.

 Έχουν συγκεντρώσει μια ομάδα από 12-18 παιδιά τα οποία  τρεις φορές την βδομάδα  τα ψυχαγωγούν και τα προετοιμάζουν για μια ωραία γιορτή που θα δώσουν γύρω από τη φωτιά. Η γιορτή αυτή έχει γίνει στην Κάρυστο προ ετών από παιδιά όχι όμως της Καρύστου αλλά της Αθήνας και της Αιγύπτου. Τώρα όμως που θα παιχθεί από Καρυστινά παιδιά έχει άλλη σημασία και πιστεύω πως από όποιον συμπατριώτη μας ζητηθεί η ενίσχυση του δεν θα την αρνηθεί.

Δεύτερον. Του θεάτρου. .

Μικροί και μεγάλοι, νέοι και νέες με μια φωνή είπαν΄Θα δουλέψουμε» για την ζωή του φτωχού. Και όλοι μαζί αρχίσανε τη δουλειά για να παίξουν ένα ωραίο θεατρικό σύγχρονο έργο. Τα χρήματα που θα εισπράξουν θα διατεθούν στις ανάγκες του Ε.Ο.Χ.Α.

Και τα δύο αυτά ωραία έργα των νέων μας, πρέπει να ενισχυθούν από κάθε πατριώτη Καρυστινό για την εξέλιξιν της νέας Καρυστινής κοινωνίας.

Πολεμικός Αγρότης.

Αντιγράφουμε από το "ΚΟΥΠΟΝΙ" Νεανική χειρόγραφη εφημερίδα στα χρόνια της Κατοχής. 1 Αυγούστου 1943

 

Για πρώτη φορά έμαθα για το ΚΟΥΠΟΝΙ διαβάζοντας το βιβλίο ΦΥΛΛΑ ΦΤΕΡΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΥΣΤΟ, του Σταμάτη Παπαμιχήλ .

Το ΚΟΥΠΟΝΙ ήταν μια χειρόγραφη εφημεριδούλα που πήγαινε από χέρι σε χέρι και η συντακτική ομάδα ήταν πάντα σε ηλικία από 15 με 17 χρόνων.

Με διακοπές κράτησε 17 ολόκληρα χρόνια και στην βιβλιοθήκη του Γιοκαλείου Ιδρύματος, υπάρχουν αρκετά φύλλα του.

Αν και δύσκολο να καταλάβουμε τα γράμματα, θα προσπαθήσω να αντιγράψω μερικά κείμενα.

Η πρώτη συντακτική ομάδα, ήταν παιδιά που με την κήρυξη του πολέμου γύρισαν από την Αθήνα όπου πήγαιναν σχολείο στην Κάρυστο.

Το τεύχος που έχω μπροστά μου και προσπαθώ να αντιγράψω, είναι της δεύτερης γενιάς, με ημερομηνία 1η Αυγούστου 1943. Αρ. φύλλου 3.

Είναι πολύ συγκινητικό γιατί είναι η απόδειξη ότι τίποτα δεν είναι αρκετό να δαμάσει το πνεύμα και πάντα, μα πάντα, η ανάγκη για έκφραση, για επικοινωνία για πνευματικότητα, βρίσκει τρόπο να αποτυπωθεί κάπου και κάπως, για να μεταφέρει τις ανησυχίες και τις εντυπώσεις του γράφοντα στον κάθε μελλοντικό αναγνώστη. Τρυφερή λεπτομέρεια είναι τα ψευδώνυμα που χρεισιμοποιούσαν.

Αντιγράφω όπως τα βλέπω εκτός από τους τόνους.  Όταν δεν καταλαβαίνω, βάζω τελείες στην θέση της λέξης.

 

ΤΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΤΟ ΤΕΤΡΑΣΕΛΙΔΟ

 

Τίτλος- ΓΙΑ ΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ.

Πως μπορεί κανείς να αρνηθή κάτι που το ζητά η πιο λεπτή χορδή ενός εφήβου?

Δειλά δειλά μπαίνει στο γραφείο μου.." Μια μεγάλη, μια πολύ μεγάλη χάρι σου ζητώ.." 'Ευχαρίστως ! Αν μπορώ να σου την κάμω.." "Ξέρεις,..δυο τρεις έφηβοι, αποφασίσαμε να ξανά ζήσει το ΚΟΥΠΟΝΙ"

Ντροπαλά, κάπως συνεσταλμένοι..."Ξέρεις.. αν θα ήθελες να μας ενισχύσεις στο όμορφο αυτό έργο μας.." Και με μιας , μια κοκκινάδα εφηβική σκορπά με μιας το πρόσωπο του.

Σκέπτομαι, λίγο πιο βαθειά, τα λόγια του λεπτού αυτού μικρούλη και σφιγομετρώ όσο μπορώ πιο πολύ τους παλμούς της θελήσεως του και βγάζω τον αυριανό νεανία,  τον άνδρα, τον αγωνιστή της αυριανής ζωής, που θα ξέρη να νοιώθει  και να ζη έτσι όπως η Θεία Πρόνοια θέλησε να ζήση το πιο τέλειο της δημιούργημα.

Ε! Πως ήταν δυνατόν να αρνηθώ την τόση λεπτή και τόση ολόθερμη παράκληση του.Ναι! του λέω. Θα σας γράψω κάτι .Μια ικανοποίηση , ένα ........χαμόγελο , ανέτειλε εις τα χείλη του μικρούλη. Τόσο ευτυχισμένο ένοιωσε προς την .......του εαυτού του, έβγαινε απ την έκφραση του προσώπου του.

Έφυγε ευτυχισμένο αφού το διαβεβαίωσα πως θα γράψω.

Ένα χαρτάκι δισέλιδο και τετρασέλιδο ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ , που εκδότης του ήσαν τα πιο φιλότιμα μεγάλα παιδιά της Καρύστου και που μέσα στις χειρόγραφες και ολογραμμένες σελίδες του έβλεπες και εθαύμαζες το πνεύμα της νιότης, που σκόρπαγε ανάλαφρα τη δροσιά της στους αναγνώστες του.

..... πια, δεν ξέρω γιατί..επανεμφανίζεται  από χέρι σε χέρι . Ίσως οι εκδότες του θεώρησαν πια μικράν απασχόλησιν για την ηλικία τους και σκέπτονται να δημιουργήσουν κάτι ανώτερο που να συμβαδίζει με τα τωρινά τους αισθήματα. Μα το ΚΟΥΠΟΝΙ  έμελλε να ζήση και πάλι και να ...νάτο...........πάλι ξαναζή με έφηβη όμως ψυχή και δροσιά, και να πέρνη ....

Μια ευχούλα βγαίνει ολόθερμη από τη δική μου ψυχή που νοιώθει και εκτιμά κάθε λεπτό ευγενικό και ωραίο .....Ελπίζω η όμορφη αυτή εφηβική θέηση να γίνη παράδειγμα και ολόλευκη ακτίδα που να φωτίζη κάθε νεανική ψυχή να τραβήξει τον όμορφο δρόμο της αρετής..

Α.Δ.

TO KOYΠΟΝΙ

ΜΕΤΑ ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ

Σήμερα που είπαν ότι επανεκδίδεται το ΚΟΥΠΟΝΙ από μια καινούργια συντροφιά νέων χάρην τη βοήθεια των παλαιών συνεργατών .Δεν γνώριζα καλά τον Σταμάτη και τα άλλα παιδιά που χωρίς κανένα απολύτως κέρδος εξέδιδαν το Κουπόνι που σημείωσε τόση επιτυχία στο λίγο καιρό που κυκλοφόρισε με την πτωχή πνευματική κίνηση της πόλεως μας.

Μα πρέπει να ομολογήση ο καθένας ότι το Κουπόνι μέχρι σήμερα, σημείωσε επιτυχία λαμπράν ,κατά την ταπεινή μου γνώμη, στην πτωχή πνευματική κίνηση μας. Χωρίς να θέλω να κολακεύσω κανέναν μου επροξένησε  ιδιαίτεραν χαράν η επανέκδοση του,ιδία δε το ότι η καλή αυτή συντροφιά έχει μαζί της και τον Αντώνη. ‘Ηταν ένας κρυφός πόθος του Σταμάτη η επανέκδοση του Κουπονιού από νεαρότερους από αυτούς στην ηλικίαν και να εκπληρούται.

Είμαι της γνώμης ότι η επιτυχία του είναι η απόλυτος και δεν θα αργήσουν και οι παλιοί του φίλοι να του χαρίσουν λίγα λίγα κάθε τόσο. Και εύχομαι κάθε επιτυχία και μακροημέρευση και η περίοδος του αυτήν την φορά είναι η τελευταία που θα εγκαταστήσει …εφημερίδα των νέων μας για το καλό του τόπου και να γίνει η φιλολογική αμβροσία του τόπου που θα παρέχει λίγο νέκταρ………………………..

Πρώην ιδιώτης.

 

Η μάννα του χαμένου φίλου μας.

Ο ήλιος στερεωμένος στον απέραντο ουρανό σα θαμπωμένος φαινόταν, σα να χανόταν πίσω απ τις αχτίδες του. Τα μάρμαρα του Νεκροταφείου αχτινοβόλογαν ακόμα. Και μέσα στον άσπρο λαβύρινθο διακρινότανε μια μαυροφόρα που τέλος την βλέπουμε να αγνατεύη στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Προχωρούσε ….προς το μέρος που καθόμαστε να περάσουμε το απόγευμα ..  Η ματιά όλων πέφτει πάνω της. Την βλέπουμε να πέφτει πάνω σε ένα βράχο και ανασαίνει βαθειά πολύ βαθειά. Κοιτάζει την θάλασσα και αναστενάζει. Σε λίγο σηκώνεται ανάλαφρα και με βήμα σιγανό προχωρεί και όλο μας πλησιάζει . Γέρασε..από κοντά όλοι την γνωρίσαμε. Ήτανε η μάνα του φίλου μας του καρδιακού του Γιώργη. Κι’ αυτή όμως η άμοιρη η άτυχη μας γνώρισε πως είμαστε η παρέα του γυιού της που χάθηκε μαζί με τον πατέρα και με ένα αδελφάκι του μικρό στην άββησο της θάλασσας . Της θάλασσας πούχει καταπιεί και καταπίνει συνεχώς χιλιάδες χιλιάδων ψυχές. ‘ΑΑΧ να ζούσε ο Γιωργάκης μου! Έλεγε από μέσα της..Ήτανε ένα πρωινό με μπουνάτσα όταν ξεκίνησε να πάνε για ψάρεμα, ο γέρος, ο Ηρακλής, με τους δυο γιούς , τον Γιώργο και τον Θοδωράκη το μικρό. Ανοιχτήκανε με τη βάρκα πολύ μακρυά τούτη τη φορά και φτάσανε μέχρι τον Κάβο. Κοντά το μεσημέρι όμως έπιασε μια φουρτούνα «Θεού οργή» που για τους ψαράδες δεν υπάρχει χειρότερος καιρός ,σπάνιο είναι να σωθούν. Στην θάλασσα χαλασμός κυρίως , στην στεριά ησυχία. Μόνο του Γιώργου η μάνα με την αδελφή της ήτανε ανήσυχες κι είχανε κατεβεί στην ακροθαλασσιά και περιμένανε να αγναντήσει η βάρκα ..Του κάκου όμως! Τα μάτια τους βάρκα κάνανε και βάρκα δεν ήτανε. Έφτασε το σούροπο..Πουθενά κανένα σημάδι στη θάλασσα. Μαύρο και σκότεινο ήτανε το ξημέρωμα όταν ένας ψαράς συνάδελφος τους , έφερε την είδηση του φρικτού πνηγμού των τριών. Της μάνας η φωνή μαζί με τα κλάματα ήτανε  «ΑΑΑΑΧΧ! Ηρακλή, Γιώργο Θοδωράκη αυτό ήτανε το στερνό ψάρεμα σας»

Πολεμικός Άγρος» δεν φαίνεται καλά το αγρός..ίσως είναι άλλη λέξη.

 

Πριν απ την ώρα μου/πηγαίνω στο γραφείο και κάπου/ένα χαρτί βαστώ/να γράφω στίχους …του Αντώνη./ Λένε καθότανε/κι αυτός στο ίδιο το τραπέζι/τούμενε και καιρός /να φεύγη με τη ποίηση να πάει/Δεν τόνε διάβασα/δεν τον άκουσα ούτε τον είδα/κι όμως εφόρεσα/μου φαίνεται ποιητική χλαμύδα.

Φύλλον Φτέρης

(Σκιάς αχνάρια)

 

ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ!! Μια ΞΕΧΩΡΙΣΤΉ εφημερίδα από παλιά.

Ας διαβάσουμε μια άλλη καταγραφή που δείχνει το επίπεδο των Καρυστινών ακόμα και στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής.

 Στις 7/11/90 ο Παπαμιχαήλ έγραψε την ιστορία για το ΚΟΥΠΟΝΙ.

Το Νοέμβρη του 1940, πενήντα χρόνια δηλ πριν από σήμερα, είχε αρχίσει να κυκλοφορεί στην Κάρυστο η νεανική χειρόγραφη εφημερίδα " ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ".

Το "ΚΟΥΠΟΝΙ" είχε μπει τότε στην ζωή μας με την διανομή μερικών τροφίμων που γινότανε με κουπόνια, δηλ αποκόμματα από ένα συγκεντρωτικό δελτίο για κάθε άτομο.

Οι εκδότες της εφημεριδούλας βρήκαν αυτόν τον τίτλο που σήμαινε ένα κομμάτι χαρτί, ένα κουπόνι.

Η αιτία που εκδόθηκε περιέχεται σ ένα σατιρικό ποίημα για τους γυμνασιόπαιδες των Αθηνών που δημοσιεύτηκε σεένα από τα πρώτα φύλλα του "ΚΟΥΠΟΝΙΟΥ"

Να ένα απόσμασμα.

Σχολείο δεν πατούσαμε/ ολο σκασιαρχεία/τεσσερις μέρες άφαντοι/και δύο στα θρανία.

Και μια Δευτέρα, που'τυχε/να πάμεσ το σχολείο/φευ! το ευρήκαμε κλειστό/σα νάτανε μουσείο!

Εμάθαμε πως πόλεμο/μας κάνει ο Μουσολίνης/και αμέσως ευρεθήκαμε/στην στάση της Ραφήνης.

Και ήρχαμε στην Κάρυστο/όπου γυρνάμε μόνοι/και τι άλλο να κάνουμε?

Βγάζουμε το "ΚΟΥΠΟΝΙ"

Ώστε η έκδοση του ΚΟΥΠΟΝΙΟΥ σχετίζεται με την 28η Οκτωβρίου που κηρύτηκε ο πόλεμος με την Ιταλία.

Βέβαια οι εκδότες του "ΚΟΥΠΟΝΙΟΥ" δεν ήταν έτσι όπως αυτοί που σατιρίζονται στο ποίημα. 

Τουλάχιστον ο αείμνηστος Παναγιώτης Μπουρνέλος που ήταν ένας από τους ιδρυτές του, ήταν υπεράνω κάθε σκανδιαλιάς. Οι άλλοι ήταν ο Κώστας Ε Σαραβάνος, ο Γιώργος ο Χολέβας κι ο υποφαινόμενος. Επίσης και η Βάσω η Λάζου ήταν από τις πρώτες συνεργάτισσες.

Δεν με παίρνει ο χώρος για να γράψω τις λεπτομέρειες παρά να παραθέσω τον άγραφο κανονισμό του ΚΟΥΠΟΝΙΟΥ, όπως διασώθηκε από "γενιά" σε "γενιά" και καταγράφηκε κατά το 1950 περίπου.

1. Το ΚΟΥΠΟΝΙ, είναι χειρόγραφη εφημερίδα που μπορεί να είναι και δακτυλογραφημένη. Την εκδίδει επιτροπή από νέους από 15-18 χρονών μέσα στην Κάρυστο.

2. Το φύλλο της εφημερίδας βγαίνει κάθε δέκα μέρες. Την 1,11, και 21 του μηνός.

3. Απαγορεύεται η κυκλοφορία σε περισσότερα από ένα αντίτυπα , το οποίο περνά από χέρι σε χέρι διαβάζεται και επιστρέφεται.

4. Ο σκοπός της εφημερίδας είναι να αναπτύξει μια πνευματική κίνηση μεταξύ των νέων της Καρύστου να τους δώσει μια ευχάριστη πνευματική απασχόληση  και να διαδώσει τα ιδανικά της νεολαίας μέσα στα πλαίσια της πατρίδας , θρησκείας, οικογένειας, του φίλαφλου, φυσιολατρικού και καλλιτεχνικού πνεύματος κλπ.

5 . Η επιτροπή εκδόσεως είναι από τριμελής ως πενταμελής και η θητεία της διαρκεί δυο χρόνια.

 6 .Άμα λήξει η θητεία το ΚΟΥΠΟΝΙ παραδίδεται σε νεώτερη επιτροπή η οποία παίρνει το όνομα της σειράς της ,δηλ, υπάρχει 1η,2,3, κ.ο.κ

Το αρχείο φυλάσσεται από την τελευταία πάντα γενεά η οποία σε περίπτωση μη διαδοχής δύναται να το χαρίσει σε Σύλλογο, που θα έχει παρεμφερείς σκοπούς , χωρίς να αποκλείεται η συνέχιση της εκδόσεως εντός η εκτός του Συλλόγου."

Κοντά στους τόσους συνεργάτες που πέρασαν κατά την δεκαπενταετία  της ζωής του ΚΟΥΠΟΝΙΟΥ ήταν και ο άλλος μεγάλος απών , ο είμνηστος Αριστείδης Χατζηνικολής.

Ήταν μια σύμπτωση που με έκανε να αφιερώσω το χρονικό τούτο, στην μνήμη των δύο επιφανών Καρυστινώνπου πέθαναν τώρα κοντά.

Του Παναγιώτη Μπουρνέλου που ήταν απ τους παλαιότερους συνεργάτες του ΚΟΥΠΟΝΙΟΥ και του Αριστείδη Χατζηνικολή που ήταν της νεώτερης γενιάς της 3ης αν δεν απατώμαι.

Ο Αριστείδης μάλιστα , είχε προγραμματίσει μια συνάντηση των κατά καιρούς ΚΟΥΠΟΝΙΤΩΝ αλλά δεν πρόφτασε να την οργανώσει.7/11/ 1990