O δράκος και ο Λιανός στην Όχη.

 

Μια φορά και ένα καιρό, πριν πολλά πολλά χρόνια, ζούσε ένας τσομπάνης ψηλά στην Όχη και το κονάκι του το είχε λίγο πιο κάτω από τα δρακόσπιτα, εκεί που ακόμα υπάρχουν τα κατάλοιπα και τα υπόλοιπα εκείνης της ζωής του.
Που λες λοιπόν, ήταν χειμώνας, έκανε κρύο και είχε ανάψει μια φωτιά να ζεσταθεί ενώ τυροκομούσε .Στην βιασύνη του πάνω όμως, του έπεσε ένα κομμάτι μανούρι μέσα στις στάχτες.
Ξαφνικά ακούστηκε ο γδούπος του δράκου που κατέβαινε από το δρακόσπιτο.
 Γκουπ, γκουπ, και ο Λιανός ,-αδυνατούλης όπως ήταν και για αυτό άλλωστε έτσι των έλεγαν, - άρχισε να τρέμει για την αναπόφευκτη συνάντηση του με τον δράκο.

- Τι κάνεις εδώ?
Ακούστηκε ο δράκος και το κτύπημα του ταρακούνησε όλο το μαντρί.
- Tίποτα, τίποτα! Εδώ τις δουλίτσες μου... Είπε τρομοκρατημένος ο Λιανός.
- Δεν πέφτεις στα γόνατα? Δεν φοβάσαι? Για κοίτα εδώ πως διαλύω την πέτρα!

Και παίρνει μια πέτρα , την σφίγγει στην χούφτα του και η πέτρα διαλύθηκε σε πετραδάκια.

Ο Λιανός θυμήθηκε τις ιστορίες των μεγαλυτέρων, για το ότι δηλ, ο δράκος μπορεί να ήταν δυνατός αλλά στο μυαλό τον νικούσες εύκολα αν δεν άφηνες τον τρόμο να σε καταλάβει, και αστραπιαία βάζει το χέρι του μέσα στις στάχτες, αρπάζει το μανούρι  που είχε πέσει εκεί, στυλώνει τα πόδια στην γη με δύναμη και απλώνει το χέρι του μπροστά στα μάτια του δράκου ενώ το έσφιγγε στην χούφτα του και η ζάρα άρχισε να τρέχει μέσα από τα δάκτυλα του.

-" Kοίτα!" . Του λέει ο Λιανός, "Εσύ , ολόκληρος δράκος την κάνεις πετραδάκια αλλά εγώ την στύβω την πέτρα και είμαι μια σταλιά άνθρωπος! Φύγε και μη σε ξαναδώ στα μέρη μου!

Ο Δράκος τρόμαξε από την δύναμη του Λιανού, και με βήματα πίσω έφυγε τρομοκρατημένος για την άλλη μεριά του βουνού.
Από εκείνη την ημέρα μέχρι και σήμερα δεν τον ξαναείδε κανείς, αλλά ο Λιανός πέρασε την ιστορία του και την μαθαίνουμε μέχρι και σήμερα και θαυμάζουμε την εξυπνάδα που νικά την δύναμη και τον φόβο του δράκου.


Σημείωση
Μανούρι, είναι το τυρί στην αρχή του, πριν να ψηθεί,
ζάρα είναι το υγρό που βγάζει το τυρί.

Aυτή η ιστορία έχει μεταφερθεί προφορικά από πολύ παλιά και την γράφουμε για να μείνει να θυμίζει τους θρύλους και τις ιστορίες που έλεγαν και πίστευαν οι άνθρωποι της υπαίθρου της περιοχής, όπως μας την διηγήθηκε ένας βοσκός.

Ιστορική ξενάγηση στους Βαρδιάνους Καρύστου.

 Εκεί που τελειώνουν τα Αλαμενέϊκα αρχίζουν οι Βαρδιάνοι, μια περιοχή με βαθιές ρίζες στην ιστορία και ένα σημείο επαφής και μετακίνησης όλων των γύρω περιοχών και χωριών.

Απέναντι από την Φαντασία, φαίνεται μέχρι και σήμερα ο παλιός δρόμος που οδηγούσε πάνω από το γεφύρι προς την Χαλκίδα, ενώ άλλο μονοπάτι έπεφτε στο Χαρτζάνι μέσα στον κάμπο.

Σε αυτό το σημείο έχει κλείσει ο δρόμος

συνεχίζει πιο ανοιχτός

Εκεί που έχει γίνει η γέφυρα, πίσω από το κέντρο Φαντασία, κατεβαίνει το ρέμα της Λάλας και υπάρχει μέχρι και σήμερα μια μισογκρεμισμένη γέφυρα,

ενώ από την άλλη πλευρά, κατεβαίνει το ρέμα της Αγίας Τριάδας, και υπάρχει μισοθαμένο το γεφύρι που οδηγούσε στα χωριά.

ο Άγιος Βλάσης, απένταντι από το ρέμα

Με έκπληξη, εκεί δίπλα στον δρόμο σχεδόν συναντούμε ένα μικρό κτίσμα που έχει πέσει η οροφή και οι πλευρές του έχουν καταρρεύσει. Πρόκειται για την εκκλησία του Αγίου Ταξιάρχη. Ένα άλλο μνημείο της περιοχής, σε πλήρη αποσύνθεση και εγκατάλειψη. Βλέπουμε επίσης τις απέπλιδες προσπάθειες πιστών να προστατέψουν το μνημείο..Δυστυχώς, κάτι πολύ λάθος υπάρχει στην αντίληψη της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας  που δεν επιτρέπουν σε κανέναν να επέμβει και να σώσει ότι μπορεί. Αντί αυτού, θεωρούν ότι τους ανήκουν όλα μνημεία και είναι οι μόνοι που μπορούν να επέμβουν. Πόσο καταστροφικό είναι όμως αυτό αφού η ιστορία μας χάνεται και τα σημάδια του πολιτισμού μας καταστρέφονται χωρίς τις σωτήριες παρεμβάσεις που είναι πρόθυμοι τόσοι και τόσοι άνθρωποι να κάνουν!

Αυτοί οι δύο λόφοι ήταν πολύ σημαντικοί στην Επανάσταση με τον στρατό του Κριεζώτη να τους καταλαμβάνει για να ελέγχει το πέρασμα προς και από την Κάρυστο.

Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες , σε αυτό το γεφύρι που έχει μισογκρεμιστεί, έγινε η παράδοση της Καρύστου το 1833 από τους Τούρκους στους Έλληνες.

Ανεβαίνοντας προς τον δρόμο προς Χαλκίδα, λέγεται ότι οι Ιταλοί είχαν στήσει εκεί πολυβολίο, και από την δεξιά πλευρά του δρόμου όπως ανεβαίνουμε, ξεχωρίζουμε το μονοπάτι που οδηγεί στα Καλύβια και βγαίνει μπροστά από το σχολείο.

Ένα πλούσιο δύκτιο μονοπατιών που εξυπηρετούσε τους κατοίκους και ένωνε τα χωριά, θα μπορούσε να αναδειχθεί για να πατηθούν ξανά για να συνδεθούμε με το παρελθόν και να μάθουμε την ιστορία μας.

Από την περιοχή των Βαρδιάνων ξεκινά και η περιοχή Αλώνια, που πήρε το όνομα της από τα πολλά αλώνια που υπήρχαν και εξυπηρετούσαν όχι μόνο τους κατοίκους της συγκεκριμένης περιοχής αλλά και των πιο απομακρυσμένων.

εδώ βλέπουμε την σημασία του ελέγχου των λόφων για τους επαναστάτες

στην εξοχή βλέπουμε τα σημάδια που δηλώνουν την ζωή που υπήρχε παλιά.

Στην φωτογραφία βλέπεται μια λεπτομέρεια από το πως δημιουργείται το ποτάμι των Αλαμανέων που δημιουργείται από την ένωση των ρεμάτων της Λάλας , της Αγίας Τριάδας, και πιο κάτω, του ρέματος που έρχεται από τους Μύλους.

Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Αντώνη Καλλιανιώτη για την ξενάγηση και ελπίζω να σας άρεσε και εσάς.

Το πάθος του Μουσταφά και ο φόνος της Ελένης.

  Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ο περίβολος του κάστρου έφτανε  μέχρι και την εκκλησία της Αγίας Σοφίας στον Γραμπιά που είχε μετατραπεί σε τζαμί. Ψηλοί προμαχώνες προστάτευαν το πολύτιμο νερό της πηγής. Ήρθε η επανάσταση του 1821 και μετά από πολλά χρόνια μαχών οι καμπάνες κτύπησαν χαρμόσυνα για τους Έλληνες το 1833.

Κοντά στην εκκλησία και μέσα σε ένα μεγάλο κτήμα γεμάτο κυπαρίσσια, ελιές και τριανταφυλλιές, ζούσε ο Μουσταφά με το χαρέμι του. Δεν ήταν όμως ευχαριστημένος ούτε καμιά από τις γυναίκες του χαρεμιού είχε κερδίσει την καρδιά του. Την κέρδισε όμως η μικρή Ελένη, ένα όμορφο κορίτσι που ζούσε εκεί κοντά. Ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί στις διαταγές του αφέντη? Έτσι η Ελένη βρέθηκε πίσω από τους ψηλούς τοίχους του κτήματος να υπηρετεί τον Μουσταφά.  Η ιστορία όμως δεν περιμένει κανέναν που δεν την αποζητά, και έτσι προχώρησε χωρίς αυτόν. Η απελευθέρωση ήρθε και μαζί της οι πόρτες του χαρεμιού άνοιξαν και οι Βαυαροί αξιωματικοί της φρουράς του Κάστρου πήραν την Ελένη και την παρέδωσαν στον Έλληνα Μητροπολίτη στην Χαλκίδα.

Ο Μουσταφά όμως, δεν είχε φύγει από την Ελλάδα.Περίμενε υπομονετικά την ευκαιρία για να την πάρει πίσω στην Τουρκία μαζί του. Το σχέδιο του απέτυχε και μια νύχτα του Πάσχα του 1834 την δηλητηρίασε μιας και εκείνη αρνήθηκε να τον ακολουθήσει.

ΠΗΓΗ

Θ.Γ Παπαμανώλης 

ΚΑΡΥΣΤΟΣ

Ραφήνα-Πεταλιοί -Μαρμάρι, Έκδοση του 1954

Ο Γιατρός και δήμαρχος Τσούρτης είχε γράψει θεατρικό έργο που είχε ανέβει από ερασιτέχνες ηθοποιούς που είχε κατακτήσει το πολυπληθές κοινό.. Μακάρι να το βρίσκαμε κάπου...