Παραλίγο παραλόγου του ποιητικού του λόγου.

 

Είναι γνωστό σε Δύση και Ανατολή,

ο γέρος από πέσιμο πιο πολύ

 πάει στον άλλον κόσμο

χωρίς αναβολή.

Κ'  κει που περπατούσα 

ανέμελα και  ονειροπολούσα,

πατάω σε κάτι ασταθές

-πέτρες ακατάστατες

γεμάτες εγκοπές, -

και παραλίγο να 'πεφτα σε μια καταπακτή

και θα' βλεπα τον Πλάστη μου

ανεπιστρεπτί.

Από φρεάτιο ντροπή

όπως και να το κάνεις

πως να παρουσιαστείς στον Άγιο Πέτρο, αλλά,

και τι να κάνεις!..

Αφού την γλύτωσα από κει

σκούπισα τα χέρια μου 

σε ένα μαντηλάκι

αλλά κάδος πουθενά

ούτε και παγκάκι.

Τέλος πάντων κούτσα κούτσα

πήρα το αυτοκίνητο να φύγω από κει,

αλλά από την σαστιμάρα μου

δεν πρόσεξα καλά

και παραλίγο να' πέφτα

σε μια πεζοδρομίου  προεξοχή

που κανείς δεν έμαθε

τι ήθελε εκεί.

Με τούτα και με αυτά

έφτασα στο σπίτι μου

σώα και αβλαβής

τον σταυρό μου έκανα

και ήμουν ευτυχής.

H Άνοιξη.

 

Είναι τόσο ωραία την Άνοιξη,

όταν διαβάζεις στους τοίχους 

τις γραμμένες καρδιές με σπρέυ

να σου λένε πόσο όμορφη είναι η αγάπη.

Είναι τόσο καλά

όταν την βλέπεις να πλαγιάζει

στα ριζά μιας παπαρούνας,

η όταν την νιώθεις να κυλά με το αίμα σου στις

αρτηρίες.

Η ζωή μοιάζει τόσο νέα,

καθαρή και αμόλευτη,

σαν το μωρό πριν νάβγει απ' την μήτρα.

Είναι η Άνοιξη

που ανοίγει τις καρδιές σαν μπουμπούκια στον ήλιο,

και έπειτα είναι πάλι εκείνη

που σε γεμίζει απογοήτευση για τους ανθρώπους

που επιμένουν να είναι τυφλοί

μπροστά σε οτιδήποτε ωραίο.

------------------------------------------------------------------------------------------ 

Άνοιξη.

Έχει ήλιο έξω,

παρουσία λειψή στο μικρό μου μπαλκόνι.

Είναι Άνοιξη,

φάνηκαν φυλλαράκια στα ριζά της γαρδένιας.

Τα πουλιά μουρμουρίζουν μπαλάντες

πάντα την Άνοιξη.

Είναι μια Άνοιξη κουτσουρεμένη, σαν το απέναντι δέντρο.

Είναι δύσκολοι οι καιροί

και ο θόρυβος της πόλης μεγάλος,

πως να σιγοντάρεις τα πουλιά?

1989 ΣΚ.

¨Μορφές - Θάλασσα" 2 ποιήματα .

22/3/1081. 

ΜΟΡΦΕΣ.

Αγαπητές μορφές, παρηγορητικές και ευπροσήγορες.

Ο ήλιος, η ίριδα σας, και ο ζεστός ουρανός το μέτωπο σας.

Μορφές που στ΄αντίκρυσμα σας γελάει ο Χειμώνας

,και η Άνοιξη μοιάζει να μεγαλώνει μαζί σας.

Μορφές αλλιώτικες , και αγαπημένες μεταξύ σας,

σύμβολα αγάπης και ελπίδας του κόσμου.

Θάλασσα.

Πάνω στο γυαλιστερό και στο διάφανο,

στο μπλε και στο γαλάζιο

πλέουν οι βάρκες.

Απόπαιδο είσαι του ήλιου στου φεγγαριού το φως,

γλυκό συντρόφεμα.

Παιχνίδι των ανέμων

να σκορπίζουν τα κύματα γύρω

σηκώνοντας δίπλες ατέλειωτες.

Της φύσης παντέλειο δημιούργημα

αγαπημένη του καλοκαιριού,

που του δροσίζεις το καψωμένο πρόσωπο.

Στόλισμα στα υγρένια σου μαλλιά,

στεριανό χάρισμα σε σένα, οι αμμουδιές σου.

Αγάπη ατέλειωτη κι άφθαρτη

αιώνια κρατά τις ψυχές των ανθρώπων

Για Σένα.