Αγιογραφίες στον Άγιο Δημήτριο στα Αλαμανέικα.

 

Εκτός από την φροντίδα στους εξωτερικούς χώρους, έχει υπάρξει και φροντίδα και εξωραισμός και στο εσωτερικό της εκκλησίας με προσεγμένες αγιογραφίες δωρεά κατοίκων και φίλων του ναού.

Έχουμε αναφέρει το αίτημα για πεζοδρόμηση του μικρού δρόμου ,που απλά ήταν ένα φαρδύ μονοπάτι που δεν εξυπηρετεί κάποιον κάτοικο παρακείμενης οικίας.

Ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Καρύστου μας είπε ότι έχει λάβει το αίτημα και έχει γίνει δεκτό.

Περιμένουμε να το δούμε στην πράξη και να δικαιωθούν οι καθημερινές προσπάθειες των ανθρώπων που προσπαθούν να αναδείξουν το σημείο και να δώσουν ένα χώρο παιχνιδιού στα παιδιά.

 

Άγιος Δημήτριος στα Αλαμανέικα Καρύστου

Ο Άγιος Δημήτριος είναι μια πολύ όμορφη εκκλησία στα Αλαμανέικα σε ένα δρομάκι που οι κάτοικοι έχουν ζητήσει να γίνει πεζόδρομος , κάτι που έχει γίνει ακουστεί πολύ θετικά από την κοινότητα Καρύστου.

Ο Ναός είναι πάρα πολύ φροντισμένος χάριν την φροντίδα του επιτρόπου και των κατοίκων που όλοι έχουν συνεισφέρει κατά καιρός έτσι ώστε να έχει πάντα σωστή συντήρηση. Έχει γίνει ακόμα και αγιογράφηση της εκκλησίας προσφορά μερικών γειτόνων.

Η περιποίηση του επιτρόπου και της οικογένειας του είναι καταλυτική έτσι ώστε να είναι πάντα ακόμα και ο περιβάλλον χώρος να είναι ..έτοιμος για γιορτή.

Δεν είναι μόνο όμως η εκκλησία μας έτσι αλλά και σε πολλές άλλες εκκλησίες σε πολλά χωριά ο κόσμος φροντίζει τους χώρους και τα νεκροταφεία , μια προσφορά καρδιάς και πίστης που παραμένει ένας συνδετικός κρίκος των μικρών κοινωνιών , όπου με συνεννόηση, πρωτοβουλία, και ανιδιοτελή προσφορά κρατούν τους λατρευτικούς χώρους ακέραιους και λειτουργικούς.

Και όταν έρχεται η σειρά της πολιτείας? Εδώ τα πράγματα αλλάζουν και αφήνουν για παράδειγμα της εκκλησία Των Ταξιαρχών στα Καλύβια ακόμα πληγωμένη και κλειστή στους πιστούς.

 

Ο Βυζαντινός Ναός του Αγίου Δημητρίου στον Άγιο Δημήτριο Νότιας Καρυστίας ζητά βοήθεια!

 

    Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου χρονολογείται μεταξύ 13ου και 14ου αιώνα.

Αν και υπήρξε για αιώνες το κέντρο της ζωής της περιοχής, εδώ και πάρα πολλά χρόνια λυγίζει κάτω από το βάρος του χρόνου και την αδιαφορία των υπευθύνων. Και όταν μιλάμε για υπεύθυνους, μιλάμε για την Αρχαιολογική Υπηρεσία η οποία με κάποια διεστραμμένη αντίληψη περί μνημείων, προτιμά να καταστραφεί εντελώς κάποιο, παρά να επιτρέψει σε ιδιώτες να το συντηρίσουν. Είναι πράγματι πέρα από κάθε λογική το γιατί λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και οι βουλευτές θα έπρεπε να ασχοληθούν με αυτό το θέμα για να υπάρχουν εξαιρέσεις ιδιαίτερα όσο αφορά μνημεία εξαιρετικής σημασίας για την ιστορία και την θρησκεία και την παρούσα ζωή στο σημείο.

Η τελευταία λειτουργία έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και η εικόνα της στο εσωτερικό, ξεγυμνώνει την εγκατάλειψη της . Μόνο τα καντίλια ανάβουν κάπου κάπου οι κάτοικοι και άλλοι πιστοί, που αναπολούν τις όμορφες στιγμές με τις γιορτές και τα πανηγύρια που ακολουθούσαν μετά την λειτουργία. 

Αναπολούν τον καιρό που το χωριό ολόκληρο ανηφόριζε το μονοπάτι για να συμμετάσχει σε μια κοινωνία αγάπης και να κοινωνήσει την αλληλεγγύη και το μοίρασμα στο φαγητό και στην χαρά του χορού.

Η εκκλησία έχει ιδιαίτερη σημασία και για την ιστορία του χωριού.

Στον περίβολο της υπάρχει ο ομαδικός τάφος των κατοίκων οι οποίοι σφαγιάσθηκαν από τους Τούρκους ,ενώ όσοι μπόρεσαν και ξέφυγαν , κρύφτηκαν στο δάσος που υπήρχε τότε στην σημερινή τοποθεσία του χωριού. Και το νέο χωριό το έκτισαν έτσι ώστε να βλέπει το σημείο που ήταν τα σπίτια τους. Τα σπίτια που οι Τούρκοι κατέστρεψαν για να εξαφανίσουν το χωριό από τον χάρτη. 

Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, όταν οι Τούρκοι κατέστρεφαν ένα χωριό, έσβηναν το όνομα του και από τα επίσημα έγγραφα έτσι ώστε να μην υπάρχει καμιά μαρτυρία για το έγκλημα τους.

Το προηγούμενο χριστιανικό όνομα του ήταν Ζωηδόχος Πηγή, ενώ το Τούρκικο δεν έχει γίνει δυνατόν να βρεθεί μέχρι τώρα, έστω και αν έχει μείνει σε κάποια καταγραφή ανάμνησης κάποιου κατοίκου.

Στον θόλο της εκκλησίας , πίσω από τον ασβέστη, υπάρχουν αγιογραφίες , και μπροστά από το τέμπλο, υπάρχει εσοχή για την ύψωση του Σταυρού την Μεγάλη Πέμπτη.

Δεν έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια από τότε που η εκκλησία είχε καλύτερες μέρες για να εγκαταλληφθεί κάθε προσπάθεια και ελπίδα για συντήριση και επαναλειτουργίας της. Οι κάτοικοι του χωριού είναι αποφασισμένοι να κάνουν ότι χρειαστεί για να το πετύχουν και ελπίζουμε να το καταφέρουν.

Να το καταφέρουν έτσι ώστε αυτό το σημαντικό κομμάτι της ιστορίας και της ζωής τους να έχει την αξιακή θέση που του αρμόζει.

 Στην νοτιοδυτική πλευρά του χωριού, οι κάτοικοι μεταξύ του 13^ου και 14^ου αιώνα είχαν χτίσει έναν ναό, ο οποίος είναι αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο. Από το όνομα του ναού αυτού, προήλθε και η ονομασία του χωριού.

          Ο ναός είναι του τύπου Α των κατά Α. Ορλάνδο σταυρεπίστεγων ναών, κτισμένος  με λιθάρια μετρίου μεγέθους από το τοπικό πέτρωμα και σκεπασμένος με μεγάλες σχιστολιθικές πλάκες καλής ποιότητας προερχόμενες από τα πετρώματα αυτού του είδους που βρίσκονται κοντά. Οι διαστάσεις του μνημείου, χωρίς την αψίδα του ιερού είναι σύμφωνα με τη δημοσίευση του μνημείου υπό του Χ.Δ. Φαράντου, 8,10 μ. Χ 4,40 μ. με μέγιστο ύψος περίπου 5 μέτρα. Οι τοίχοι έχουν πάχος 0,60 μ. το πλάτος των βασικών καμαρών είναι 3,20 μ. και εκείνο της εγκάρσιας καμάρας 1,90 μ.

         Στο εσωτερικό του ναού βρίσκεται ένα μεγάλο πέτρινο σκεύος σε σχήμα μπανιέρας το οποίο παλαιά χρησιμοποιήθηκε ως κολυμβήθρα. Πάλι όμως πληροφορούμεθα από τον καθηγητή Χ. Δ. Φαράντο ότι το σκεύος αυτό το χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι του χωριού για την παρασκευή της πορφύρας, του γνωστού χρώματος βαφής των αυτοκρατορικών υφασμάτων.    

Βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στον Άγιο Δημήτριο.

 Στην νοτιοδυτική πλευρά του χωριού, οι κάτοικοι μεταξύ του 13^ου και 14^ου αιώνα είχαν χτίσει έναν ναό, ο οποίος είναι αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο. Από το όνομα του ναού αυτού, προήλθε και η ονομασία του χωριού.

          Ο ναός είναι του τύπου Α των κατά Α. Ορλάνδο σταυρεπίστεγων ναών, κτισμένος  με λιθάρια μετρίου μεγέθους από το τοπικό πέτρωμα και σκεπασμένος με μεγάλες σχιστολιθικές πλάκες καλής ποιότητας προερχόμενες από τα πετρώματα αυτού του είδους που βρίσκονται κοντά. Οι διαστάσεις του μνημείου, χωρίς την αψίδα του ιερού είναι σύμφωνα με τη δημοσίευση του μνημείου υπό του Χ.Δ. Φαράντου, 8,10 μ. Χ 4,40 μ. με μέγιστο ύψος περίπου 5 μέτρα. Οι τοίχοι έχουν πάχος 0,60 μ. το πλάτος των βασικών καμαρών είναι 3,20 μ. και εκείνο της εγκάρσιας καμάρας 1,90 μ.

         Στο εσωτερικό του ναού βρίσκεται ένα μεγάλο πέτρινο σκεύος σε σχήμα μπανιέρας το οποίο παλαιά χρησιμοποιήθηκε ως κολυμβήθρα. Πάλι όμως πληροφορούμεθα από τον καθηγητή Χ. Δ. Φαράντο ότι το σκεύος αυτό το χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι του χωριού για την παρασκευή της πορφύρας, του γνωστού χρώματος βαφής των αυτοκρατορικών υφασμάτων.    

Εκκλησίες στην Παλαιά Χώρα.

Άγιος Νικόλαος

Ανηφορίζοντας στον δρόμο προς Νικάσι περνάμε από την Παλαιά Χώρα. Αρχαίος και Βυζαντινός οικισμός, εκεί που έμεναν οι Επίσκοποι και αργότερα οι αξιωματούχοι των Οθωμανών μέχρι και την επανάσταση. Άλλωστε, στην Παλαιά Χώρα ανήκει και το κτήμα Μοντοφόλι, όπου υπάρχει η αρχαία Ακρόπολη της Καρύστου, ο βυζαντινός ναός της Αγίας Μαρίνας, και ήταν έδρα του Μπέη της Καρύστου.  Με την δημιουργία του νέου σχεδίου πόλης, οι κάτοικοι μετακόμισαν στην νέα πόλη. Η περιοχή της Παλαιάς Χώρας όμως, έχει γνωρίσει τα τελευταία χρόνια μια αναγέννηση και η περιοχή είναι γεμάτη με νέα όμορφα σπίτια.

Δυστυχώς, τα παλιά καλντερίμια, έχουν καλυφθεί από τσιμέντο για τις ανάγκες της μετακίνησης με αυτοκίνητο, αφήνοντας μόνο σε ορισμένα σημεία ορατές τις πέτρες που μαρτυρούν της ύπαρξη τους.

Στην στροφή προς Κοκκάλους, στρίβουμε δεξιά και ακολουθούμε τον δρόμο προς ανατολικά. Ο δρόμος μας οδηγεί σε μια διχάλα όπου ο ένας δρόμος οδηγεί προς τον Άγιο Νικόλαο, και ο άλλος προς την Μεταμόρφωση του Σωτήρος.

Τον Άγιο Νικόλαο τον έκτισαν το 1925 οι αδελφοί Ευάγγελος και Κωσταντίνος Στριφούλης. Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος που είναι και ο καθολικός ναός του χωριού, υπάρχει επιγραφή που αναφέρει ότι η εκκλησία κτίστηκε το 1710. Στους χώρους της εκκλησίας υπάρχει και το εκκλησάκι της Αγίας Ιερουσαλήμ το οποίο αφιερώθηκε αργότερα στην Αγία Σοφία.

Άγιος Νικόλαος

Αν και υπάρχει βλάστηση, και τα δρομάκια είναι δροσερά και σκιερά με υπέροχη θέα στους γύρω λόφους, στον κάμπο και στην θάλασσα στα ανοίγματα τους, όσοι είναι κάποιας ηλικίας ίσως θυμούντε τα περιβόλια και την ανυπέρβλητη ομορφιά που υπήρχε τότε, πριν μια μεγάλη πυρκαγιά καταστρέψει τα πάντα στο διάβα της και τα καλντερίμια ήταν ακέραια. Τα κυπαρίσσια ψηλά και ο αέρας γεμάτος με  ευωδιές από τα λεμονοπερίβολα .

Αρχαία στον περίβολο του Ναού της Μεταμορφώσεως

Ναός της Μεταμορφώσεως

 

Ναός της Μεταμορφώσεως

Στην Παλαιά Χώρα υπάρχουν άλλες δύο εκκλησίες. Ο Άγιος Παντελεήμονας και η Αγία Κυριακή.

Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι και το κοιμητήρι του χωριού.

Ξαναγυρίζουμε στον κεντρικό δρόμο και λίγα μέτρα προς τους Κοκκάλους, αριστερά, μπαίνουμε στο δρομάκι για τον Άγιο Παντελεήμονα.

Στο σκαλί μπροστά στην πόρτα της εισόδου στο Κοιμητήριο, βρίσκεται ένα αρχαίο μάρμαρο με όμορφο σχέδιο. Η εκκλησία είναι και αυτή πολύ παλιά όπως φαίνεται κυρίως από τον νοτινό τοίχο . Σύμφωνα με την μαρτυρία μιας κατοίκου που έτυχε να βρίσκεται εκεί, την εκκλησία την έκτισε η οικογένεια του Γουναρόπουλου και παραπλεύρως υπάρχει και ο τάφος του. Ο Γεώργιος Γουναρόπουλους ήταν αγωνιστής της Επανάστασης και ο γιος του Νικόλαος Γουναρόπουλος, έγραψε το βιβλίο Ιστορία της Νήσου Ευβοίας  με πλήρη και λεπτομερή περιγραφή των μαχών στην περιοχή κατά τα χρόνια της Επανάστασης.

Ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο με τα πόδια όμως , βγαίνουμε στην Αγία Κυριακή.

Μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, και στον δρόμο μέσα από την παλαιά Χώρα, βλέπουμε μια όμορφη πινακίδια με ζωγραφισμένη την εκκλησία και με βέλος που μας δείχνει προς τα που είναι η εκκλησία.

Η μοναδική πινακίδα, δώρο προς όλους μας από κάποιον ιδιώτη. Ακολουθούμε τον μικρό αλλά φροντισμένο δρόμο, περνάμε περιποιημένες αυλές από την μια και καλλιέργειες από την άλλη μέχρι να φτάσουμε στην εκκλησία. Ένα μεγάλο πεύκο έχει κτυπηθεί από τον δυνατό αέρα και έχει σπάσει μπροστά στην πόρτα της.

Με μεγάλη ζεστή αγκαλιά μοιάζει η αυλή της Αγίας Κυριακής.

Τέσσερεις εκκλησίες σε κοντινή απόσταση δηλώνουν το μέγεθος του πληθυσμού εκτός από το βάθος της πίστης.

Στην Κάρυστο, έχουμε μόνο μια εκκλησία. Το τι δείχνει αυτό, είναι ένα άλλο θέμα.

Αγία Κυριακή

Ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο προς τα νότια, συναντάμε το παλιό πέτρινο γεφύρι. Στα αριστερά μας το δροσερό ρέμα γεμάτο πλατάνια μας δείχνει τον δρόμο για την θάλασσα.

Βγαίνουμε στους νέους δρόμους της επέκτασης και μέσα στην Κάρυστο.

Μια όμορφη βόλτα στην Παλαιά Χώρα, στις εκκλησίες και την ιστορία της, για όλους μας, είναι ότι πρέπει για να γνωρίσουμε καλύτερα τον τόπο μας και να περάσουμε ένα ωραίο απόγευμα.

Αγία Κυριακή

Άγιος Παντελεήμονας

Η πλευρά δείχνει την παλαιότητα του κτίσματος.

Άγιος Παντελεήμονας

Αρχαίο διακοσμητικό στην είσοδο του Αγίου Παντελεήμονα

Ο δρόμος προς τον Άγιο Νικόλαο

Το ρέμα που κατεβαίνει από την Παλαιά Χώρα προς τα Αλαμενέικα

Ο Ναός της Μεταμόρφωσης. 1710

Αγία Κυριακή. Ένα πεύκο έχει σπάσει από τον δυνατό αέρα 

Το Βυζαντικό γεφύρι 

Ίχνη από το παλιό καλντερίμι στον δρόμο για τον Ναό της Μεταμόρφωσης