Με μεγάλη χαρά βρέθηκα στην Νομική Κομοτηνής και παρακολούθησα την τελετή αποφοίτησης. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα μιας και στην αποφοίτηση του παιδιού μου, είχαμε καραντίνα και μας το έστειλαν στο σπίτι.
Στο προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου όμως, τα είχαν όλα.
Από φωτογράφους μέχρι καπνογόνα, από καραμούζες μέχρι κομφετί. Μια γιορτή χαράς με τους τελειόφοιτους και τελειόφοιτες, να γιορτάζουν το πτυχίο τους με τους φίλους, τις φίλες και συγγενείς και να χαίρονται με την ψυχή τους.
Συγκίνηση, ανακούφιση, χαρά, ανυπομονησία για το μέλλον και νοσταλγία για τα χρόνια των σπουδών που έφυγαν. Για τις παρέες που δεν θα ξαναβρεθούν ποτέ ξανά με τις ίδιες αγωνίες και λαχτάρες, για την ασφάλεια του "'έχω ακόμα καιρό" και τα σχέδια του " τώρα ξεκινάω και θα δούμε"..
Όλα τα συναισθήματα ντυμένα με τα καλά τους, με τα καλύτερα τους σε ένα γάμο ζωής και δια βίου δέσμευσης στο να χρησιμοποιήσουν τα οφέλη των σπουδών με τον καλύτερο τρόπο όπως και αν η ζωή τα φέρει.
Δεν είναι οι πανελλήνιες εισιτήριο για μια άνετη ζωή. Ούτε οι επιστήμες είναι κατά ανάγκη εισιτήριο για καλλιέργεια πνεύματος και ανάταση ψυχής. Σίγουρα όμως βοηθούν για να πλησιάσεις τον κόσμο μέσα από ένα πρίσμα που θα σου δείξει πιο πολλά χρώματα αυτού του κόσμου.
Καλή σταδιοδρομία σε όλα τα παιδιά, και στο δικό μας να βρίσκει πάντα την χαρά στην εργασία και τρόπο να προσφέρει μέσα από αυτήν και να δικαιώνει πάντα τον όρκο που έδωσαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου