Προσοχή- διαβάζετε την ανάρτηση με δική σας ευθύνη .
Σε κάθε κοινωνικό θέμα που κάθε φορά μας απασχολεί και δημιουργείται μια κάποια αντίδραση και κοινωνική κινητοποίηση, βλέπουμε με λύπη μας την απουσία της νεολαίας. Ακόμα και σήμερα που έχουν περάσει λίγοι μήνες από την ανακοίνωση της Κυβέρνηση ότι σχεδιάζει στο άμεσο μέλλον να δημιουργήσει πυρηνικές εγκαταστάσεις στην Θράκη, η , στην Νότια Εύβοια, η, και στα δύο σημεία, δεν υπάρχει καμιά απολύτως αντίδραση σε ακραία αντίθεση , με ότι συνέβη παλαιότερα με τον πάνδημο ξεσηκωμό.
Τι φταίει λοιπόν? Πως άλλαξαν τα πράγματα έτσι?
Μπορούμε να ξεκινήσουμε με την γήρανση του πληθυσμού και την νεολαία να πιέζετε για να επιβιώσει σε ένα δύσκολο και πιεστικό κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον. Αλλά από την άλλη, και τότε τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα , ούτε στο σύνολο της η νεολαία ήταν σε θέση να αντιληφθεί, να οργανωθεί, να αντιδράσει με πλήρη συνείδηση όλων των παραμέτρων σε μια τέτοια προοπτική.
Μπορούμε να πούμε ότι τώρα ο κόσμος εδώ όπως και παντού, έχει απομονωθεί παρά την υπερ-πληροφόρηση. Όμως και τότε, οι κοινωνικές συνθήκες ήταν πολύ πιο πιεστικές, ειδικά για τις γυναίκες. Ήταν πολύ πιο δύσκολο να ενημερωθεί ο κόσμος και για αυτό ήταν πολύ σημαντικές οι μαζικές συγκεντρώσεις. Από την άλλη, υπήρχε η δυσκολία να ενημερωθούν και να πειστούν να συμμετάσχουν, κάτι που όμως έγινε, και μάλιστα με τεράστια επιτυχία.
Θα μπορούσε ακόμα να πει κάποιος, ότι ο πληθυσμός τότε ήταν πολύ πιο ομοιογενής από ότι είναι σήμερα. Οι γειτονιές είχαν μια έντονη κοινωνική ζωή με επαφή των μελών της, όλοι γνώριζαν όλους, η Κάρυστος ήταν για τους Καρυστινούς, σε αντίθεση με το τώρα, που είναι από όλες τις φυλές του κόσμου και οι παλιές γειτονιές έχουν γεμίσει από αγνώστους.
Είναι αρκετά όμως όλα αυτά να δικαιολογήσουν αυτήν την απραξία?
Δεν είναι μόνο φαινόμενο της πόλης μας αλλά σε μικρότερο η μεγαλύτερο βαθμό το βλέπουμε παντού και μόνο σε πολύ μεγαλύτερες πόλεις όπου μπορούν να βρεθούν αρκετά άτομα να δημιουργήσουν κάποιους πυρήνες με κοινό ενδιαφέρον, βλέπουμε κινήσεις αντίστοιχου περιεχομένου.
Πολλοί καταλήγουν στο συμπέρασμα της έλλειψης αρχηγού και κατά ένα μεγάλο βαθμό πιστεύω ότι έχουν δίκιο, όμως και πάλι, είναι τόσο μεγάλη η απογοήτευση και η γενική εντύπωση ότι τίποτα δεν αλλάζει και ότι και αν κάνουν είναι καταδικασμένα σε αποτυχία.
Τι ήταν λοιπόν τόσο διαφορετικό τότε που η νεολαία της Καρύστου αντέδρασε τόσο διαφορετικά?
Τι ήταν αυτό που έδωσε αέρα στα φτερά της και την γέμισε με πίστη ότι μπορούν να τα καταφέρουν?
Και αν πάμε πιο πέρα, μιας και η κοινωνία είναι ένα σώμα- τι ήταν αυτό που έκανε την Ελλάδα να αρχίσει να ασχολείται με το περιβάλλον , με μια άλλη αντίληψη για τα πράγματα, με την πίστη ότι όλα θα αλλάξουν και θα είναι καλύτερα?
Μα βέβαια, ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου που έκανε μια χώρα να ελπίζει, που έδωσε στην νεολαία ελπίδες και όραμα και αυτό το όραμα μοιράστηκε σε πόλεις και χωριά και είχε φτάσει και στην δική μας μικρή γωνιά.
Αν σήμερα, υπήρχε ένας νέος Ανδρέας, που θα μπορούσε να εμπνεύσει τον κόσμο, που θα μπορούμε να δώσει μια νέα ελπίδα και ένα άλλο όραμα, τότε πιστεύω ότι η νεολαίοι θα ξαναέβρισκαν θάρρος και θα τους βλέπαμε να διεκδικούν δυναμικά μια καλύτερη ζωή.
Δυστυχώς έχουμε γεμίσει με μούφα Παπανδρέου, και με καρικατούρες του πρώτου Κωσταντίνου Καραμανλή και κατεβαίνοντας την κλίμακα, έχουμε γεμίσει από όμοιους τους διάφορους αξιωματούχους .
Αυτό το συμπέρασμα έχω βγάλει και αν έχετε εσείς μια άλλη εξήγηση, ευχαρίστως να την ακούσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου