Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από τις προσωπικές μαρτυρίες όσων βρίσκονται κάθε φόρα παρόντες, όσοι δημιουργούν τις καταστάσεις που οδηγούν σε πάνδημες αντιδράσεις , και όπως σχεδόν πάντα, ξεκινούν από τις παρέες.
Ας φανταστούμε λοιπόν ένα απόγευμα, ένα όμορφο απόγευμα με την θάλασσα να κτυπάει την ακτή όπως τώρα αλλά πάνω από μισό αιώνα πίσω. Στην ταβέρνα στο Ποτάμι μια παρέα χαίρεται το νόστιμο φαγητό , την θέα, την παρέα τους και εκεί ανάμεσα στις άλλες κουβέντες αναφέρουν τα σχέδια για το πυρηνικό εργοστάσιο που επρόκειτο να γίνει και είχαν πάει για να δουν το πως θα ξεκινήσει το έργο.
Για κακή τους τύχη ο Χρήστος Καλόγηρος τους άκουσε αλλά δεν είπε τίποτα μπροστά τους. Όμως κατέβηκε στην Κάρυστο και στον Γαλαξία που ήταν τότε το στέκι της παρέας, ειδοποίησε τα παιδιά , τους φίλους και τις φίλες του για το τι άκουσε. Αμέσως κτύπησε συναγερμός!
Μερικοί από τους πρώτους που έμαθαν και κινητοποιήθηκαν άμεσα ήταν ο Δημήτρης και ο Γιώργος Παπαλυμπέρης, ο Κώστας Μαστρογιάννης και ο Νίκος ο Νταλάκας.
Ο Νίκος ήταν που εντόπισε το αυτοκίνητο της εταιρίας που πήγαινε προς τον Πλατανιστό και το ακολούθησε. Όταν βγήκαν οι επιβάτες για να ...δουν το σημείο...εκείνος γρήγορα άρπαξε τον φάκελο του έργου από το ανοικτό παράθυρο και φαντάζομαι με τι καρδιοχτύπι οδήγησε μέχρι την Κάρυστο.
Τα σχέδια αυτά τα διέρρευσαν στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία και έτσι το θέμα μαθεύτηκε παντού .
Εκεί στο στενό όπου ήταν το κουρείο του Παπαλυμπέρη γράφτηκαν τα συνθήματα, απλώθηκαν και βάφτηκαν τα πανό, οργανώθηκε η πρώτη μαγιά για τον Σύλλογο Περιβάλλοντος που πρόεδρος έγινε ο Γιώργος Τσολάκης ενώ όλο και περισσότεροι νεολαίοι στελέχωναν τις τάξεις του.
Φαντάζομαι όλα αυτά τα παιδιά με ενθουσιασμό και πίστη να προσπαθούν να βρουν τον τρόπο που θα λειτουργούσαν και να σταθούν στο ύψος των καταστάσεων, να βρουν στηρίγματα και συμμάχους, να προσπαθούν να επικοινωνήσουν όλη την αγωνία αλλά και την αγωνιστικότητα τους.
Ευχαριστώ πάρα πολύ όσους μου είπαν αυτές τις ιστορίες και είναι πολύ κρίμα που δεν έχουμε φωτογραφίες και έγγραφα μιας και όλα τα αρχεία του συλλόγου χάθηκαν.
Με τον γενικό ξεσηκωμό , όρθωσαν ανάστημα όχι μόνο ο δήμος απέναντι στην Κυβέρνηση αλλά και ο κλήρος με πολύ δυναμικό στέλεχος τον παπά Σύλλα .
Τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου ετοιμαζόταν να ξεκινήσει την λαμπρή πολιτική του διαδρομή και να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του στην ιστορία. Υποσχέθηκε ότι δεν έμπαινε πυρηνικό εργοστάσιο πουθενά και κράτησε την υπόσχεση του.
Πρέπει να ξέρουμε την ιστορία μας, γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα και πολύ φοβάμαι κατά πόσο είμαστε προετοιμασμένοι η έχουμε το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό να ανταπεξέλθουμε στην νέα καταιγίδα που μας προκύπτει με τα σχέδια της Κυβέρνησης για το πυρηνικό η στην Θράκη η εδώ .
Ευχαριστούμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που μας κάνουν μέχρι σήμερα περήφανους για την τότε δράση τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου