Με " μεταφορικά" στην Κομοτηνή.

Η Κομοτηνή είναι μια πόλη που εντυπωσιάζει με τα πολλά, μεγάλα και καθαρά της πάρκα. Τους πεζόδρομους και ποδηλατόδρομους, τα μνημεία και τα ποικίλα της μουσεία.

Περπατώντας στους δρόμους, τα γραφικά στενά με τις σκιερές σκεπές από αναρριχητικά φυτά δεν αισθάνεσαι ούτε μια στιγμή άβολα, η σε κίνδυνο.

Ο μιναρές δίπλα από την εκκλησία, τα τούρκικα μαζί με τα ελληνικά, οι μοντέρνες βιτρίνες κοντά στα εργαστήρια ραπτικής και παντού νιάτα που προσπαθούν να βρουν τα πατήματα τους στον κόσμο.

Για να πάει κάποιος στην Κομοτηνή θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσει πολλά μεταφορικά μέσα, και μιας και ξεκινάμε από την Κάρυστο , θα ξεκινήσουμε από το καράβι.

Είναι ένα πρόβλημα να συνδυαστούν τα δρομολόγια και για αυτόν τον λόγο, μπαίνει στην εξίσωση και το ταξί.

Ξεκινάμε με το καράβι και μετά παίρνουμε το λεωφορείο. Το λεωφορείο είναι πάντα ένας χώρος στον οποίο οι ανθρώπινες συμπεριφορές μεγεθύνονται κάτω από την πίεση της ιδιαίτερης κατάστασης που βρίσκεται ο κάθε άνθρωπος και η συγκεκριμένη κυρία σίγουρα θα βρισκόταν σε μεγάλη πίεση μιας και μπήκε από τους τελευταίους και φυσικά έμεινε χωρίς θέση.

Ενώ οι άλλοι όρθιοι επέμεναν στωικά τα τραντάγματα της κίνησης, εκείνη άρχισε να φωνάζει να κατηγορεί τον εισπράκτορα που πράγματι υπομονετικά προσπαθούσε να της εξηγήσει ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Αφού αναστάτωσε όλο το λεωφορείο στο τέλος σηκώθηκε ένας κύριος που βαρέθηκε να την ακούει, έβαλε και τα ακουστικά του και στωικά δεχόταν το λίκνισμα του λεωφορείου.

Το επόμενο μεταφορικό ήταν το πρώτο ταξί. Ο ταξιτζής ήταν μια ευχάριστη έκπληξη μιας και σε λίγες μέρες έρχεται στην Κάρυστο για διακοπές με την οικογένεια του. Μας είπε τα καλύτερα για την περιοχή μας και πόσο ξεκουράζεται αυτές τις λίγες μέρες μιας και τα παιδιά παίζουν όλη μέρα στην θάλασσα και στο Λούνα παρκ και οι ίδιοι τα έχουν όλα στην εγγύτητα τους ώστε να μην χρειάζεται να οδηγεί. Άλλωστε, πως θα κάνει διακοπές ένας οδηγός ταξί αν χρειάζεται να οδηγεί?   

Το επόμενο μέσω είναι το αεροπλάνο.  Πήγαμε με την Aegean  και γυρίσαμε με την Sky Express.  Έχω μια φαντάζομαι αληθινή απορία. Δηλαδή, με τι προδιαγραφές αποφασίζουν το πλάτος των σκαλιών που ανεβαίνουμε στο αεροπλάνο. Είναι τόσο στενό που είναι λες και κάνουν δρομολόγια  στην Λίλιπουτ ενώ ο Γκιούλιβερ τους έκανε κανονικά αεροπλάνα. Για να είμαστε δίκαιοι όμως να πούμε ότι της Aegean είναι πιο μακριά ενώ της sky είναι πιο κοντά. Πιθανόν να είναι ένα δημιούργημα του Γκιούλιβερ από μια άλλη περιπέτεια του , κανείς δεν θα το μάθει όσο ανεβαίνουν οι κάτοικοι της Λιλιπούπολης και βλέπουν τα σπίτια τους από ψηλά σαν σπιρτόκουτα. Είναι τόσο στοιβαγμένα που το μόνο που τους λείπει είναι μια ζελατίνη και μια κορδέλα περιτυλίγματος.

Ο καιρός ήταν καλός και το ξημέρωμα μας βρίσκει σε μια ροδαλή αυγή με λίγα σύννεφα στην Αλεξανδρούπολη και από εκεί , με άλλο στην Κομοτηνή.

Ήρεμο τοπίο, χαμηλοί λόφοι, πυκνή βλάστηση, απλωμένοι κάμποι, και ένας ορίζοντας που φανερώνει όσο τον πλησιάζεις, τον καθημερινό μόχθο των ανθρώπων στην Γη. Τον βλέπεις στα φροντισμένα κτήματα, στα κλαδεμένα δέντρα και  στα φρεσκοοργωμένα χωράφια.

Οι καμένες πλαγιές έχουν ξανά πρασινίσει και ψηλά σε μια κορφή που ακόμα είναι μαύρη από την θλίψη της φωτιάς, ορθώνονται υπεροπτικά 4 ανεμογεννήτριες ...Έβλεπα τους έλικες μέσα από το παράθυρο του λεωφορείου και σε κάθε γύρισμα άκουγα στο μυαλό μου τις υποσχέσεις των πολιτικών μας, "δεν θα μπουν ανεμογεννήτριες στα καμένα" ....

Οι δρόμοι είναι "διεθνείς" , χωρίς λακκούβες με φωτισμό παντού που κάνουν τα χιλιόμετρα να περνούν γρήγορα με την συνοδεία του τοπικού ραδιοφώνου να παίζουν κάποιες επιτυχίες και την παρουσιάστρια με λέει ότι "Σας έχω κάποια νεάκια και κάποια αποκλειστικούλια...για τον Μαζωνάκη που έχει μαυρισμένο μάτι, για κάποια ασθένεια του Ρέμου και την πέτρα στο νεφρό του Αρναούτογλου"

Φτάνοντας πια στην Κομοτηνή, το επόμενο μέσω ήταν απλά, τα πόδια μας. Πίσω από το κέντρο, είναι οι γειτονιές που λέγονται "Τα τούρκικα" . Ήρεμες γειτονιές, με μικρά καταστήματα, ραφεία και παλαιοπωλεία, καφεκοπτεία και χώροι γεμάτοι αρώματα από καρυκεύματα, ξηρούς καρπούς και παραδοσιακά γλυκά. Βιτρίνες με ρούχα υπερπαραγωγή για γάμους  και κοσμηματοπωλεία με υπέροχα κομμάτια. 

Η πόλη της Κομοτηνής δεν έχει σε αναλογία περισσότερα παλαιά κτήρια από ότι έχουμε εμείς νεοκλασικά. Είναι όμως το πράσινο, οι πλατείες , η άπλα, που έχει κρατήσει που της δίνει μια ομορφιά πάρα πάνω.

Γυρνώντας πάλι στα μεταφορικά τώρα να σας πω τι συμπεράσματα βγάλαμε μετά από διάφορες περιπέτειες που ακούσαμε εκεί.

Πρώτα από όλα δεν επιτρέπεται να βάζουν όρθιους  στα δρομολόγια για αυτό καλό θα είναι να επισκέπτεστε την σελίδα των ΚΤΕΛ και να κλείνεται το εισιτήριο σας. Τώρα εδώ υπάρχουν παγίδες.  Η κατάσταση αλλάζει ανάλογα την ζήτηση και ανάλογα αν υπάρχει εισπράκτορας η όχι στο λεωφορείο. Δηλαδή μπορεί να βγάλει κάποιος εισιτήριο μόνο μέσα στο λεωφορείο αν έχει εισπράκτορα , η από τον γκισέ αν το επόμενο δεν έχει. Δηλαδή, πρέπει να φροντίσει κάποιος με προσοχή το πως θα ταξιδέψει νωρίς και να πάει στα Κτελ όπως πάμε και στο αεροδρόμιο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως θα εξελιχθούν τα δρομολόγια.

Είναι μια εμπειρία να ταξιδεύει κάποιος με τα μέσα μεταφοράς, ειδικά αν έχει καιρό και προσωπικά μου φάνηκε σαν ένας κόσμος που είχα χρόνια να συναντήσω σε τόσο μεγάλο βαθμό. Ο βαθμός όμως είναι καμιά φορά αντίστροφα ανάλογος με την ευχαρίστηση που μπορεί να προσφέρει. Και πράγματι, η τελευταία συνάντηση με το ταξί ήταν αντάξια σεναρίου. 

Μπαίνουμε μέσα στο ταξί στο αεροδρόμιο και ρωτά με ύφος βαρύ και δύσθυμο. "Που πάτε?" Στην Ραφήνα του λέμε. Συνεχίζει με το ίδιο ύφος, " Από που να σας πάω"? Του λέω από τον δρόμο τον κανονικό που πάνε όλοι. 

Αυτός εκνευρίζεται, και αρχίζει να λέει, " Ο πελάτης θα πει από που " και άλλα που δεν θυμάμαι. Να μην τα πολυλογώ, όταν του αναφέραμε εναλλακτικές διαδρομές, μας είπε ότι δεν ήξερε να πάει και να του λέγαμε εμείς. Εν τω μεταξύ το gps, είχε μαύρη οθόνη και ο οδηγός το αγνοούσε. Σκέφτηκα ότι θα ήταν από αυτούς τους αρνητές της τεχνολογίας και κοιτούσα με προσοχή μήπως δω εκείνα τα παλιά βιβλιαράκια με τους χάρτες που κάποτε ήταν γεμάτα τα ταξί. Μάταιος κόπος..τίποτα πουθενά. Τον ρώτησα, "Γιατί δεν βάζετε το gps? Nα το βάλω μου λέει? Και το ανάβει διστακτικά, όταν πια ήμασταν μια ανάσα από τον προορισμό μας. Αμέσως το έσβησε πάλι..   

Το επόμενο μέσο ήταν φυσικά το καράβι όπου ένα πολύβουο πλήθος έτοιμο για ένα καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο γέμισε τα καταστρώματα και τα σαλόνια. 

Σαν συμπέρασμα λοιπόν, τα μεταφορικά μέσα θέλουν το διάβασμα τους, την υπομονή τους, και την στωικότητα πολλές φορές για να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα και να είναι το ταξίδι μια ωραία ανάμνηση.