Μια πρόσκληση σε πάρτι που προβληματίζει

 

Κάθε τι που βλέπουμε στην δημόσια σφαίρα όσο και αν μας ξενίζει, υπάρχει μια άποψη ζωής που την δικαιολογεί. Δηλ. απλά μας δίνει ένα εργαλείο να μπούμε στην θέση τους και να δούμε κατά ένα τρόπο μέσα από τα μάτια τους τα πράγματα .

Εδώ και 2 μέρες πολλοί παντού στα μέσα σχολιάζουν την πρόσκληση σε πάρτι που σίγουρα της βγήκε ξινή της αποστέλλουσας.

Έκανε την αφελή κίνηση να την στείλει σε μέιλ σε μια μαμά δημοσιογράφο. Λάθος, μέγα λάθος. Και εκεί που η νεαρή μανούλα χαρούμενη ετοίμαζε όλο το σκηνικό όπου τα παιδάκια κομπάρσοι θα έπαιζαν στην ταινία της.. ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΡΤΙ, της βγήκαν εκατοντάδες σε σάιτ, μπλογκς, ραδιόφωνο κλπ να σχολιάζουν την περιβόητη λίστα.

Επειδή πράγματι θέλω να την καταλάβω, την φαντάζομαι σαν μια  νέα μαμά που μεγάλωσε με το κινητό στο χέρι. Που όλη της η προσωπική και κοινωνική ζωή φιλτάρεται καθημερινά για να δείχνει άψογη. Γιατί λοιπόν μας φαίνεται τόσο παράξενο που θα ήθελε να κάνει βίντεο , όπως τόσα που βλέπουμε καθημερινά, και να μοιραστεί στο ψηφιακό της σπίτι με τον κόσμο της άλλη μια προσωπική της στιγμή? Γιατί αυτός ο κόσμος τελικά για πολλούς έχει σημασία και ξοδεύουν ενέργεια για να το στήνουν καθημερινά με τον πιο λαμπερό τρόπο.

Έγινε βάιραλ η λίστα επειδή απλά άνοιξε κάποια την κουρτίνα και φάνηκαν τα παρασκήνια. Τίποτα άλλο δεν έγινε και αν δείχνει την κατάντια που οδηγούν αυτά τα μέσα ίσως ξυπνήσουν και μερικοί και να δουν την πραγματικότητα τους με άλλα μάτια.

Αν θέλουμε να είμαστε χρήσιμοι με όσα διαβάσουμε, ας δούμε που οδηγούνται τα παιδιά και οι νέοι .Οι  γονείς ας αγοράσουν τηλ με πλήκτρα στα παιδιά τους για να τα βρίσκουν, δηλ χωρίς σύνδεση ίντερνετ. Για να υπάρξει επί τέλους η αποσύνδεση με τις ψυχοφθόρες πλατφόρμες που διαστρεβλώνουν την ίδια την ουσία της ζωής.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η φιλοσοφία πίσω από το Instagram βασίζεται στην οπτική αφήγηση (visual storytelling), την επιμελημένη ταυτότητα και την άμεση ικανοποίηση μέσω της σύνδεσης. Η πλατφόρμα ξεκίνησε ως ένα απλό εργαλείο κοινής χρήσης φωτογραφιών με φίλτρα και εξελίχθηκε σε έναν παγκόσμιο ψηφιακό καμβά που διαμορφώνει την κουλτούρα, την αυτοέκφραση και την οικονομία των δημιουργών.

AI GOOGLE

Ακολουθεί η αποδόμηση αυτής της φιλοσοφίας σε δύο άξονες: τη θεωρητική της βάση και την πρακτική της εφαρμογή στην καθημερινότητά μας.

---

1. Θεωρητική Αποδόμηση (Η Ψυχολογία & οι Αρχές)

Η προτεραιότητα του οπτικού (Visual-First): Σε αντίθεση με το κείμενο (Twitter/X) ή το επαγγελματικό δίκτυο (LinkedIn), το Instagram βασίζεται στην ιδέα ότι μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Η ανθρώπινη επεξεργασία των εικόνων είναι πολύ πιο γρήγορη και συναισθηματική, καθιστώντας την πλατφόρμα εξαιρετικά ελκυστική.
Επιμελημένη Πραγματικότητα (Curated Reality): Η φιλοσοφία του Instagram δεν είναι η αποτύπωση της ωμής πραγματικότητας, αλλά της ιδανικής εκδοχής της. Οι χρήστες λειτουργούν ως «επιμελητές» (curators) της ίδιας τους της ζωής, επιλέγοντας τις καλύτερες στιγμές, τις πιο όμορφες γωνίες και τα πιο ζωντανά χρώματα.
Η Αισθητική ως Νόμισμα: Η ομορφιά, η αρμονία και η αισθητική συνέπεια (το λεγόμενο "aesthetic") αποτελούν τη βασική αξία της πλατφόρμας. Το να έχει κανείς ένα «όμορφο προφίλ» μεταφράζεται σε κοινωνικό status και ψηφιακή επιρροή.
Οικονομία της Προσοχής & Ντοπαμίνη: Σχεδιασμένο με τη λογική της άμεσης ανταμοιβής (likes, comments, ατελείωτο scroll), το Instagram αξιοποιεί την ανθρώπινη ανάγκη για κοινωνική επιδοκιμασία και σύνδεση, κρατώντας την προσοχή του χρήστη στραμμένη συνεχώς στην οθόνη.

Σενάρια επιστημονικής φαντασίας για τα σκουπίδια μας.

Υπάρχουν άλλα σενάρια που είναι εφικτά, άλλα ανέφικτα και άλλα που περιμένουν τον χρόνο να ωριμάσει για να τα συναντήσει. Τότε, αυτό που φαινόταν μακρινό και αδύνατο, γίνεται μια πραγματικότητα που είναι δύσκολο να την αποδεχτούμε και να διαχειριστούμε την νέα συνθήκη που πρέπει να συμβιβαστούμε.

Όπως για όλα τα θέματα, το ίδιο ισχύει και για τα σκουπίδια, η πιο σικ, απορρίμματα.

Το ερώτημα όμως που πρέπει να απαντάμε κάθε φορά είναι το εξής. Είναι η κάθε λύση που μας προτείνεται η αποδεκτή σύμφωνα με την παγιωμένη εντύπωση που έχουμε μέχρι τότε? Μπορούμε να δεχτούμε κάτι που στο μυαλό μας φαίνεται πολύ ακραίο? Τι είναι ακραίο?

Για παράδειγμα αν έλεγε κάποιος πριν 50 χρόνια ότι θα είχαμε ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα θα γελούσε. Θα γελούσε γιατί πολύ απλά δεν υπήρχαν σκουπίδια άξια λόγου. Για παράδειγμα, 

το πλαστικό δεν είχε κατακτήσει την λειτουργία του πλανήτη, όλα τα σπίτια στην επαρχία και όχι μόνο είχαν κότες και γουρούνια που κατανάλωναν όλα τα οικιακά απορρίμματα, δεν υπήρχε η μόδα που άλλαζε κάθε λίγους μήνες και τα ρούχα δεν ήταν τόσο φθηνά για να δημιουργείται όλος αυτός ο τεράστιος όγκος που επιβαρύνει τρομερά τον πλανήτη. 

Η Κάρυστος είχε περίπου 2 χιλιάδες κατοίκους και άλλους τόσους πάνω κάτω στα γύρω χωριά. Η χωματερή μας ήταν για αυτό και τίποτα άλλο. Τώρα έχουν κτιστεί τα πάντα και από μακριά φαίνεται μια μεγάλη πόλη που πιάνει όλον τον κόλπο και τις πλαγιές.

Ένα μέτρο θα ήταν να αυξηθούν τα τέλη. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε ο δήμος να προσλάβει περισσότερους ανθρώπους , να πληρώνει τα φορτηγά που πηγαίνουν μέχρι την Άμφισσα και να δημιουργήσει με τους κατάλληλους εργαζόμενους το πράσινο σημείο. Θα έπρεπε βέβαια να έκανε μια δημοτική εταιρία μιας και η κυβέρνηση δεν εγκρίνει προσλήψεις και στραγγαλίζει τους δήμους να δουλεύουν με το ελάχιστο προσωπικό. Με άλλα λόγια, τους οδηγούν να εγκαταλείψουν τις αρμοδιότητες τους και να μείνουν απλοί διοικητικοί υπάλληλοι και όχι άρχοντες της αυτοδιοίκησης.

Σε αυτήν την περίπτωση οι κάτοικοι θα ξεσηκωθούν και θα διαμαρτυρηθούν , επομένως κανένας δήμος δεν προχωρά σε μεγάλες αυξήσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι το πρόβλημα με τις νέες κατοικίες που ξεπηδούν παντού , θα μεγαλώσει. Τότε θα φανεί κάποια στιγμή μεγάλη αδυναμία να διαχειριστούν το πρόβλημα και το κράτος θα προτείνει να το αναλάβει κάποια μεγάλη εταιρία, όπως ανέλαβε το νερό η ΕΥΔΑΠ.

Τότε θα γίνουν εξαγγελίες για τα οφέλη να περάσουν τα σκουπίδια στους ιδιώτες. Θα μας λένε ότι η ανακύκλωση θα γίνεται σωστά, θα καθαρίζουν παντού σαν το σπίτι μας, θα μεταφέρονται τα σκουπίδια και η χωματερή μας θα ξαναγίνει κούκλα. Αφού κλειδώσουν την συμφωνία, θα αυξήσουν τα τέλη. Βεβαίως και θα είναι πολύ μεγαλύτερα από ότι θα ήταν αν τα ανέβαζε ο δήμος.  Ο κόσμος αρχίζει να διαμαρτύρεται και να απαιτεί μείωση των τελών μιας και πολλοί θα λένε, ότι δεν δημιουργούν τόσα πολλά για τόσα ακριβά τέλη.

Η εταιρία θα πει, "ωραία" , ας πληρώνει ο καθένας σύμφωνα με όσα βγάζει. Και έτσι θα γίνεται παραλαβή από τα σπίτια και τις επιχειρήσεις όπου και θα ζυγίζονται. Θα έχουμε μια κάρτα με τον δικό μας αριθμό στην εταιρία και θα καταχωρείται το βάρος κάθε παραλαβής και θα πληρώνουμε όπως το ρεύμα σύμφωνα με την κατανάλωση.

Ο κόσμος θα αρχίσει να καταλαβαίνει ότι είναι αβάστακτη αυτή η κατάσταση και όσοι μπορούν θα ξανακάνουν κοτέτσια για να έχουν και διπλό κέρδος. 

Κάποια στιγμή η εταιρία θα ισχυριστεί ότι δεν μπορεί να συντηρήσει τόσους πολλούς εργαζόμενους και θα χρησιμοποιήσει την τεχνητή νοημοσύνη που θα διευκολύνει την ζωή όλων και δεν θα χρειάζεται να ζυγίζονται και να ταλαιπωρείται ο κόσμος.

Ο αριθμός λοιπόν που θα έχουμε στην εταιρία να συνδεθεί με έναν άλλον μοναδικό κωδικό πελάτη σε κάθε σούπερ μάρκετ όπου όταν σκανάρουμε τα προιόντα θα περνούν αυτόματα σε ένα ειδικό πρόγραμμα που θα υπολογίζουν τα απορρίμματα.

Οι άνθρωποι κατακλύζονται από αισθήματα ασφυξίας μιας και δεν θα μπορούν να ξεφύγουν από την στενή παρακολούθηση της εταιρίας η οποία με εξοπλισμένα ντρόουν περιπολούν στις πόλεις, τα χωριά και τις άλλες περιοχές για να εντοπίζουν παραβάτες που προσπαθούν να πετάξουν λαθραία σκουπίδια που πέρασαν κρυφά από διάφορες αγορές.

Όσο και να φαίνεται τραβηγμένο είναι ένα πιθανό σενάριο, γιατί όσο τραβηγμένο φαινόταν κάποτε ότι το νεράκι που κυλάει στο ποταμάκι και αυτό που έμπαινε τον χειμώνα στο πηγάδι μας, τώρα πρέπει να το δηλώνουμε και σαν αύριο, θα μπορούν να το πάρουν χωρίς να μας ρωτήσουν.

Επιστημονική φαντασία η θλιβερή πραγματικότητα?

Στην Σκιάθο ανέλαβε ιδιωτική εταιρία την αποκομιδή. Διαβάστε το άρθρο.

https://gegonota.news/2026/06/13/idiotiki-eteria-analamvani-tin-apokomidi-aporrimmaton-stin-skiatho/

Με την άφιξη των οχημάτων αποκομιδής απορριμμάτων ξεκινά μια νέα συνεργασία για τον Δήμο Σκιάθου, που αφορά στην καθαριότητα.
Μετά την διεξαγωγή διεθνούς ηλεκτρονικού διαγωνισμού υπεγράφη σύμβαση μεταξύ του Δήμου και της εταιρείας ENSER, για τρία έτη με δυνατότητα μονομερούς παράτασης από την πλευρά του Δήμου μέχρι ένα έτος μετά από σχετική απόφαση του αρμόδιου οργάνου του Δήμου.

Το συνολικό ποσό για τα τρία έτη είναι 1.597.740,00 με ΦΠΑ, και θα καλυφθεί από τα ανταποδοτικά τέλη, δηλαδή τους δημοτικούς φόρους που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τις υπηρεσίες της καθαριότητας.

Η εταιρεία θα διαθέσει τον κατάλληλο εξοπλισμό 5 απορριμματοφόρα και το ανθρώπινο δυναμικό προσωπικό για την παροχή των υπηρεσιών αποκομιδής απορριμμάτων του Δήμου Σκιάθου σύμφωνα με τις υποδείξεις της Υπηρεσίας Καθαρότητας του Δήμου.Η δημοτική αρχή αναφέρει σε ανακοίνωσή της:

Με τη νέα αυτή συνεργασία, υποστηρίζουμε το προσωπικό της υποστελεχωμένης Υπηρεσίας Καθαριότητας και ενισχύουμε τον βασικότερο τομέα της καθημερινότητας των κατοίκων και των επισκεπτών μας.
Η μεγάλη αύξηση του πληθυσμού λόγω της τουριστικής κίνησης, η οποία τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει συνεχή άνοδο, επιβάλει την υποστήριξη της Υπηρεσίας Καθαριότητας με εργατικό δυναμικό, η οποία αντιμετωπιζόταν με την διαδικασία έκτακτης πρόσληψης προσωπικού 8μήνης διάρκειας, όπου τα τελευταία χρόνια δεν τύχαινε ανταπόκρισης ειδικά στην περίπτωση των οδηγών.
Παράλληλα οι μόνιμες θέσεις στον Οργανισμό Εσωτερικής Υπηρεσίας του Δήμου, που αιτήθηκε η δημοτική αρχή από το 2021, για την Υπηρεσία Καθαριότητας, είναι συνολικά δέκα (10) και παραμένουν κενές.

Το γυναικείο ζήτημα δεν σταμάτησε ποτέ. Ιστορίες του σήμερα- οι φιλόσοφοι του χτες.

Στις μέρες μας διαβάζουμε και ακούμε πολύ συχνά το ότι δεν είμαστε λευκοί η μαύροι η ασιάτες, δεν είμαστε άντρες γυναίκες η άλλο, παρά άνθρωποι. Και μέχρι ενός σημείο έτσι είναι, μέχρι να έρθει η πραγματικότητα των στατιστικών να μας χαστουκίσει με τα ποσοστά της ενδιοικογενειακής βίας , τις συνεχόμενες δολοφονίες, τις ανισότητες στην εργασία , στην πατριαρχική νοοτροπία που ξεπηδάει από εκεί που δεν θα φανταζόμασταν ποτέ όταν οι άντρες στριμώχνονται και βγάζουν τα νύχια της εξουσίας που θεωρούν ότι έχουν χάσει.

Η εποχή μας είναι πολύ "ελαφριά" σε πολλά θέματα. Όλα εξετάζονται επιφανειακά και ίσως δεν τολμάμε να πάμε πιο βαθιά γιατί αυτό που θα βρούμε δεν θα μας αρέσει καθόλου.

Η εντύπωση που είχαν μέχρι τις πρόσφατες δεκαετίες για τις γυναίκες περνούν χωρίς να το θέλουν πολλές φορές ακόμα και από τις γυναίκες, από γενιά σε γενιά. Από την άλλη, δεν υπάρχει η συνειδητοποίηση των κινδύνων από επιπόλαιες αποφάσεις εκ μέρους των γυναικών.

Αυτές τις μέρες στην Αμερική υπάρχει ένα μεγάλο θέμα με μια περίπτωση σεξουαλικής κακοποίησης σε ένα από τα πιο διάσημα , καλά και ακριβά πανεπιστήμια, το Cornell στην Νέα Υόρκη.

Εκεί λοιπόν, μια κοπελίτσα ήπιε με τις φίλες της, πήγε σε ένα δυο μπαρ με την παρέα της και κατέληξε σε μια αδελφότητα να δει μερικούς φίλους της. Οι "φίλοι", για να συντομεύουμε την ιστορία, όχι μόνο την πότισαν ναρκωτικά αλλά και την βίασαν. Σαν να μην έφτανε αυτό, κάλεσαν στην συνομιλία και άλλους να πάνε για "δωρεάν". Περίπου 60 άτομα διάβασαν το μήνυμα, επτά βιαστές , κανένας ένοχος.

Η αστυνομία του πανεπιστημίου έθαψε το θέμα, ο εισαγγελέας δεν προχώρησε την καταγγελία από το 2022 και το θέμα ανέδειξε η πανεπιστημιακή εφημερίδα αφού συγκέντρωσε αρκετά στοιχεία που δείχνουν ξεκάθαρα για το ότι είχε γίνει. Να σημειώσουμε ότι το πανεπιστήμιο δεν έδωσε πίσω τα χρήματα που είχε δώσει η κοπέλα για να συνεχίσει το έτος σε άλλο πανεπιστήμιο παρά υποχρεώθηκε να βλέπει τους βιαστές της όλη την χρονιά.

Ο ίδιος ο Τραμπ, είπε δημοσίως ότι ...λυπάται τα αγόρια. Για το θύμα, κουβέντα. Μόλις πριν λίγες μέρες η κυβερνήτης της Νέας Υόρκης ανέθεσε σε ανεξάρτητη εισαγγελέα να αναλάβει την υπόθεση.

Δεν είμαστε λοιπόν όλοι το ίδιο όσο και αν ακούγεται ωραίο. Ούτε οι φτωχοί έχουν την ίδια μεταχείριση με τους πλούσιους, ( όπως είναι τα αγόρια), ούτε οι άντρες με τις γυναίκες.

Πολλές γυναίκες έχουν βγει από το τότε που έγινε πολύ γνωστή η ιστορία και μιλούν για τις κακοποιήσεις που έχουν υποστεί όχι μόνο σαν φοιτήτριες αλλά και σαν εργαζόμενες , όπως στο Χάρβαρντ. Φυσικά, οι γυναίκες απολύονται και όσο για τιμωρία, ούτε κουβέντα.

Στο Cornell , η τιμωρία ήταν να γράψουν έκθεση...ότι δεν θα το ξανακάνουν...

Είτε στην Ελλάδα, είτε παντού στον κόσμο, η πατριαρχία είναι βαθιά ριζωμένη, όπως είναι και σε ακραίες μεταφράσεις ορισμένων θρησκειών, κάτι που κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.

Μια συγκινητική ιστορία μας έρχεται από το πανεπιστήμιο Κολούμπια όπου το κορίτσι κουβαλούσε ένα στρώμα μέχρι να τιμωρηθεί ο ένοχος της επίθεσης της.. Μπορείτε να το διαβάσετε στο τέλος.

Όσο για την παιδεία- που αναφέρουν με αγανάκτηση τόσοι και τόσοι- όταν η παιδεία ορίζεται από τους μεταρρυθμιστές της εκπαίδευσης που ποτίζει κάθε βαθμίδα εξουσίας και μόρφωσης, τότε για πια παιδεία μιλάμε?

Ας είμαστε ειλικρινείς και ας διδάσκουμε άντρες και γυναίκες, να σέβονται την αυτοδιάθεση των άλλων, και να φεύγουν από γνωριμίες και φιλίες που δεν τους κάνουν να αισθάνονται άνετα.

Και ο κίνδυνος είναι εκεί , όταν 

Επισκόπηση AI

Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ είχε μια ιδιαίτερη, ανοιχτή και ισόβια σχέση με τις γυναίκες, με την πιο  γνωστή τη σύντροφό του, τη φιλόσοφο Σιμόν ντε Μποβουάρ. [1, 2]

Η στάση του Σαρτρ απέναντι στις γυναίκες

Προτίμηση στη συντροφιά τους: Ο ίδιος ο Σαρτρ έλεγε με ειλικρίνεια ότι προτιμούσε πασιφανώς τη συντροφιά των γυναικών. [1]
Η σχέση του με τη Σιμόν ντε Μποβουάρ: Μαζί με την Μποβουάρ έδωσαν ένα «σύμφωνο» ανοιχτής σχέσης, βασισμένο στην απόλυτη ειλικρίνεια, την πνευματική ισότητα και την αποφυγή των κλασικών δεσμών του γάμου. Δεν παντρεύτηκαν ποτέ και διατηρούσαν και άλλοι παράλληλους ερωτικούς δεσμούς. [1, 2, 3]
Η επιρροή του φεμινισμού: Αν και το εμβληματικό έργο για τη θέση της γυναίκας, το «Δεύτερο Φύλο» (1949), το έγραψε η Σιμόν ντε Μποβουάρ, οι φιλοσοφικές ιδέες του Σαρτρ περί ελευθερίας, ευθύνης και υπαρξισμού επηρέασαν βαθύτατα τη σκέψη της και τη διαμόρφωση της σύγχρονης φεμινιστικής

Η Σιμόν ντε Μπoβουάρ (απαντάται και Μπoβουάρ, γαλλικά: Simone de Beauvoir, 9 Ιανουαρίου 1908 – 14 Απριλίου 1986) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας, φιλόσοφος, διανοούμενη, ακτιβίστρια και φεμινίστρια. Υπήρξε σύντροφος του διάσημου υπαρξιστή φιλοσόφου Ζαν-Πολ Σαρτρ.

Το γνωστότερο έργο της υπήρξε Το δεύτερο φύλο, μια φεμινιστική ανάλυση της γυναικείας ύπαρξης και της καταπίεσης των γυναικών.

Η «απάντηση» της Σιμόν ντε Μποβουάρ στον Ζαν-Ζακ Ρουσσώ διατυπώνεται με συστηματικό τρόπο στο εμβληματικό της έργο «Το δεύτερο φύλο» (1949). Η Μποβουάρ ασκεί δριμεία κριτική στον Ρουσσώ, αναδεικνύοντάς τον ως έναν από τους βασικούς εκφραστές της αστικής πατριαρχίας που εγκλώβισε τη γυναίκα στη σφαίρα της εγχώριας υποταγής και της μητρότητας. [1, 2, 3]

Η φιλοσοφική και φεμινιστική της απάντηση συνοψίζεται σε τρεις κεντρικούς άξονες:

1. Απόρριψη του Νατουραλισμού και της «Φύσης» της Γυναίκας

Η θέση του Ρουσσώ: Στο έργο του «Αιμίλιος, ή Περί Αγωγής», ο Ρουσσώ υποστηρίζει ότι η γυναίκα (μέσα από τον χαρακτήρα της Σοφίας) είναι από τη φύση της φτιαγμένη για να αρέσει στον άνδρα, να του υποτάσσεται και να υπομένει την αδικία του. Θεωρεί τη γυναικεία υποταγή «φυσικό δεδομένο». [1, 2, 3]
Η απάντηση της Μποβουάρ: Η Μποβουάρ αντικρούει αυτή την ιδέα με την πασίγνωστη υπαρξιστική της θέση: «Δεν γεννιέσαι γυναίκα, γίνεσαι». Απαντά ότι δεν υπάρχει καμία βιολογική ή «φυσική» μοίρα που να καταδικάζει τη γυναίκα στην υποτέλεια. Η θηλυκότητα και η υποταγή είναι κοινωνικά και πολιτισμικά κατασκευάσματα (gender), τα οποία επιβάλλονται μέσω της ανατροφής και της εκπαίδευσης. [1, 2, 3, 4, 5]

2. Κριτική στην Ανισότητα της Εκπαίδευσης

Η θέση του Ρουσσώ: Ο Ρουσσώ πρότεινε ένα ριζικά διαφορετικό μοντέλο εκπαίδευσης για τα δύο φύλα. Ενώ ο άνδρας (Αιμίλιος) εκπαιδεύεται για να γίνει ένας ελεύθερος, αυτόνομος πολίτης, η γυναίκα εκπαιδεύεται αποκλειστικά για να εξυπηρετεί τον άνδρα και την οικογένεια. [1, 2]
Η απάντηση της Μποβουάρ: Η Μποβουάρ επισημαίνει ότι αυτή η σκόπιμα περιορισμένη εκπαίδευση «κόβει τα φτερά» της γυναίκας. Κατηγορεί τον Ρουσσώ και την πατριαρχική κοινωνία ότι εγκλωβίζουν τη γυναίκα στο σπίτι (στην εμμένεια/immanence) και μετά αναρωτιούνται υποκριτικά γιατί ο ορίζοντάς της είναι περιορισμένος. [1, 2]

3. Η Αντίφαση της Ελευθερίας

Το παράδοξο του Ρουσσώ: Ο Ρουσσώ είναι ο φιλόσοφος που διακήρυξε ότι «ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος, αλλά παντού βρίσκεται στις αλυσίδες». Ωστόσο, ενώ απαιτεί απόλυτη ελευθερία για τον άνδρα, δικαιολογεί τη δουλεία της γυναίκας. [1, 2]
Η απάντηση της Μποβουάρ: Η Μποβουάρ αναδεικνύει αυτή την τεράστια αντίφαση. Χρησιμοποιώντας την υπαρξιστική ηθική, τονίζει ότι η ελευθερία είναι καθολικό ανθρώπινο δικαίωμα. Κάθε άνθρωπος (ανεξαρτήτως φύλου) πρέπει να έχει πρόσβαση στην «υπέρβαση» (transcendence) – δηλαδή στη δυνατότητα να επιλέγει ελεύθερα το μέλλον του, να δημιουργεί έργο και να αυτοπροσδιορίζεται έξω από τους ρόλους του γάμου και της ανατροφής των παιδιών. [1, 2, 3]

Συνοψίζοντας, η Μποβουάρ αποδομεί τον «ρομαντικό νατουραλισμό» του Ρουσσώ, αποδεικνύοντας ότι η θεωρία του δεν ήταν παρά μια μεταμφιεσμένη απόπειρα των ανδρών να παρουσιάσουν την ιστορική και κοινωνική καταπίεση της γυναίκας ως δήθεν «θέλημα της φύσης». [1, 2, 3]

 (28 Ιουνίου 1712 - 2 Ιουλίου 1778) ήταν Ελβετός φιλόσοφος, συγγραφέας και συνθέτης του Διαφωτισμού, του οποίου οι ιδέες διαμόρφωσαν τη σύγχρονη πολιτική σκέψη και τη δημοκρατία. [1]

Στον Αιμίλιο, ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ αφιερώνει το πέμπτο βιβλίο —γνωστό και ως το κεφάλαιο για τη Σοφία— στη γυναικεία αγωγή, υποστηρίζοντας ότι η εκπαίδευση της γυναίκας πρέπει να στοχεύει αποκλειστικά στο να είναι αρεστή, χρήσιμη και υπάκουη στον άνδρα. [1, 2, 3]

Η Φύση και ο Προορισμός της Γυναίκας

• Φυσική διαφοροποίηση: Ο Ρουσσώ υποστηρίζει ότι άνδρας και γυναίκα είναι ίσοι ως προς την αξία τους αλλά εντελώς διαφορετικοί στη φύση και στις κλίσεις τους, άρα δεν πρέπει να λαμβάνουν την ίδια παιδεία.
• Προορισμός για την οικογένεια: Η γυναίκα πλάθεται για να εξαρτάται από τον άνδρα και να φροντίζει το σπίτι, ενώ ο άνδρας πλάθεται για να είναι ανεξάρτητος και δραστήριος στον έξω κόσμο.
• Συμπληρωματικός ρόλος: Η αρμονία στην κοινωνία και την οικογένεια επιτυγχάνεται μόνο όταν ο καθένας μένει πιστός στον «φυσικό» του ρόλο.

Η Εκπαίδευση της Σοφίας

• Αποχή από τη θεωρία: Η Σοφία (το ιδανικό ταίρι που προορίζεται για τον Αιμίλιο) δεν εκπαιδεύεται στη λογική, τη φιλοσοφία ή τις επιστήμες, διότι το μυαλό της δεν αντέχει τα αφηρημένα ζητήματα.
• Πρακτικές δεξιότητες: Μαθαίνει δουλειές του σπιτιού, κέντημα, ραπτική, καθώς και πώς να επιδεικνύει καλούς τρόπους και καθαριότητα.
• Η τέχνη της υποταγής: Η εκπαίδευσή της τής μαθαίνει να αποδέχεται την κριτική, να υπομένει τις δυσκολίες και να υποτάσσεται στη βούληση του συζύγου της με χάρη και ευγένεια.

Η Κριτική στο Έργο

• Στέρηση αυτονομίας: Ενώ ο Αιμίλιος μαθαίνει να σκέφτεται ελεύθερα και να γίνεται αυτόνομος πολίτης, η Σοφία μαθαίνει να ζει διαρκώς με γνώμονα τη γνώμη και την επιβεβαίωση των άλλων.
• Πατριαρχικό μοντέλο: Πολλοί μελετητές τονίζουν ότι ο Ρουσσώ περιορίζει τη γυναίκα σε μια κατάσταση μόνιμης ανηλικιότητας, μεταφέροντας την εξουσία του πατέρα άμεσα σε αυτή του συζύγου.

Θέλεις να δούμε πώς αντέδρασαν οι γυναίκες διανοούμενες της εποχής του Διαφωτισμού στις απόψεις αυτές ή να εξετάσουμε κάποιο άλλο έργο του;

 Christen Joy

3 ημέρες πριν3 ημ. ·

12 YEARS BEFORE THE CORNELL 7, A MATTRESS BECAME A NATIONAL SYMBOL OF CAMPUS SEXUAL ASSAULT

More than a decade ago, a Columbia University student named Emma Sulkowicz became the face of a national conversation about how colleges handle sexual assault.

And she did it by carrying a 50-pound mattress around campus.

Sulkowicz said she was sexually assaulted in her dorm room in 2012 by fellow Columbia student Paul Nungesser.

He denied the allegation.

Columbia ultimately found him not responsible through its disciplinary process.

So during her senior year in 2014, Sulkowicz turned what she said happened to her into her senior art thesis: “Mattress Performance (Carry That Weight).”

The concept was powerful.

She said she would carry that mattress everywhere she went on campus for as long as she and Nungesser remained students at Columbia.

If he left the school, she could put it down.

But he didn't leave.

So she carried it.

To class.

Across campus.

Through her senior year.

She wasn't allowed to ask anyone to help her carry it, although she could accept help when other students offered.

And then came graduation.

On May 19, 2015, Nungesser was still at Columbia.

So Emma Sulkowicz carried that mattress across the graduation stage.

Other students helped her along the way.

That image became one of the most recognizable symbols of the national conversation surrounding sexual assault on college campuses — and the question of whether universities were actually doing enough when students reported being assaulted.

And now, more than a decade later, that story is being talked about again as another Ivy League university — Cornell — faces serious questions surrounding Jane Doe's allegations involving the Cornell 7.

Different case.

Different university.

Different allegations.

But the question feels hauntingly familiar:

When a student reports sexual assault, does the university's process actually protect that student and take the allegations seriously — or does the institution's process ultimately protect itself?

Because that's the part we can't stop asking.

How many times are we going to have this conversation before the systems that are supposed to protect students actually change?

#EmmaSulkowicz #ColumbiaUniversity #Cornell7 #DVA #SA