Αναμνήσεις από κόλλες γκοφρέ.

 Ο δήμος μας λέει να βρούμε παλιές φωτογραφίες και να πούμε μια ιστορία για να γίνει ένα ψηφιακό αρχείο και έτυχε μια φίλη μου να έχει στείλει αυτές τις φωτογραφίες .

Πρώτη δημοτικού , σχολική γιορτή το καλοκαίρι, μια από τις λίγες αναμνήσεις που έχω από τότε. Είχαμε ντυθεί λαχανικά και τα φουστανάκια μας ήταν από κόλλες γκοφρέ. Έπρεπε να πούμε το τραγουδάκι μας, να δώσουμε την δική μας μικρή παράσταση και η ανάμνηση ξεθωριασμένη και μακρινή, μοιάζει να ανήκει σε κάποια άλλη.

Η ιστορία της φωτογραφίας είναι ότι ήταν τα πρώτα χρόνια μιας σχέσης ζωής. Από συμμαθήτριες, φίλες και μετά συγγενείς. Μετά, τα παιδιά μας συνέχισαν να είναι και αυτοί φίλοι, και εμείς να συνεχίζουμε το μονιασμένο και αγαπημένο ταξίδι στον χρόνο σε μια μεγαλύτερη αγαπημένη οικογένεια.  Να μοιραζόμαστε το ίδιο θρανίο στην χορωδία, και να πηγαίνουμε βόλτες με τις συμμαθήτριες μας που βρεθήκαμε χρόνια μετά.

Πως χωράει μια ιστορία ζωής σε λίγες γραμμές? Δεν χωράει. Χωράει όμως η συγκίνηση της αναδρομής μπροστά σε αυτές τις παλιές φωτογραφίες και ακόμα ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που μπορούμε να μοιραστούμε τις τόσο παιδικές μας αναμνήσεις. 

Τώρα το ποια είναι ποια στην φωτογραφία δεν έχει σημασία.

Η τελευταία στην σειρά στην παρέλαση.

 

Η τελευταία στην σειρά στην παρέλαση είναι μια κατάρα για πολλά παιδιά. Κυρίως για κορίτσια που μπορεί σε όλα τα άλλα να μην ενδιαφέρονται να είναι πρώτες, στην γραμμή της παρέλασης όμως, η τελευταία θέση πονάει πολύ και είναι πολύ δύσκολο να την διαχειριστούν.

Πόσα κλάματα έχουν μουσκέψει τα μανίκια, πόσα λόγια παρηγοριάς έχουν ψάξει οι μαμάδες, πόσα πειράγματα στον πόνο τους δεν έχουν γίνει από τα μεγαλύτερα αδέλφια που έχουν την τύχη να είναι μερικούς πόντους ψηλότερα, δεν υπάρχει μελάνι να τα περιγράψει.

Τα μικρά παιδάκια κυρίως το αισθάνονται σαν μια αδικία εις βάρους τους. "Γιατί εγώ και όχι η άλλη, η, ο άλλος?" "Τι φταίω εγώ που είμαι κοντή?" "Δεν είναι δίκαιο σου λέω" και να τα παράπονα και να η γκρίνια από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Οι καημένες οι μανούλες δέχονται ολομέτωπο ψυχολογικό πόλεμο που με πραγματική καρτερία μετράνε τις ώρες να περάσουν οι μέρες και να έρθει επιτέλους η λυτρωτική λήξη της παρέλασης.

Όσο μεγαλώνουν τα κορίτσια καταφεύγουν στα τακούνια που πολλές φορές δεν μπορούν να τα περπατήσουν και το αποτέλεσμα φέρνει μια θλίψη η αλήθεια είναι. Τα παλαιότερα χρόνια φορούσαμε όλοι τα ίδια παπούτσια και δεν υπήρχε αυτό το απερίγραπτο θέαμα που πονάνε τα μάτια μας σε κάθε παρέλαση. Φυσικά ήταν παπούτσια που μπορούσαμε να το φορέσουμε και εκτός παρέλασης.

Είμαι και εγώ μια από την τελευταία σειρά  χωρίς ποτέ να έχω πρόβλημα με αυτό. Συνήθιζα να παρηγορώ τις διπλανές μου λέγοντας τους, "Μη το βλέπετε έτσι..Αν ήταν η παρέλαση από την ανάποδη θα ήμασταν πρώτες"..Τίποτα αυτές...γκρίνια με το δεξί, παράπονο με το αριστερό. Αυτό δεν ήταν βήμα, ήταν διαγωνισμός της καλύτερης εξήγησης του γιατί δεν έπρεπε να δεχτούμε "αυτή την αδικία".. Στις πραγματικές αδικίες πάλι, δεν υπήρχε κουβέντα..Κάτι έπρεπε να μου πει αυτό από τότε και μάλλον πράγματι μου είπε, για αυτό και δεν μου κάνει εντύπωση η λογική του ισαποστάκη που κυριαρχεί στην κοινωνία μας.

Ας μη ξεφεύγουμε όμως από τα ψυχικά τραύματα της τελευταίας της σειράς που θεραπεύονται αυτόματα με το που φτάνουν στην άκρη και οι γονείς τους επιτρέπουν να πάνε βόλτα με την παρέα τους, "Μέρα που είναι σήμερα".😍

Χρόνια πολλά λοιπόν, και είμαι σίγουρη ότι πολλές- κυρίως- ταυτιστήκατε γιατί οι κοντές είμαστε πολλές και ίσως για αυτό, να είμαστε πιο...προσγειωμένες.😊

Γκρίζα και άσπρα μαλλιά- κάτι πάρα πάνω από μια βαφή.

 Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες γυναίκες αφήνουν τα μαλλιά τους να ακολουθήσουν τον νόμο της ηλικίας που ορίζει το κάθε σώμα , του κάθε ανθρώπου.

Η αλήθεια είναι ότι όσο βλέπεις άνδρες σαν τον Άδωνι για παράδειγμα με τα γυαλιστερά μαύρα μαλλιά, τόσο περισσότερες γυναίκες αισθάνονται πολύ καλύτερα με τα δικά τους γκρίζα η λευκά. Δηλαδή, φαίνεται στην πιο γκροτέστικη μορφή της και δεν θέλουμε καμιά σχέση με αυτή...

Για πολλά πολλά χρόνια οι βαφές ήταν τόσο δεμένες με τα πρέπει της εμφάνισης που οποιαδήποτε ξέφευγε από αυτό, αντιμετωπιζόταν κάτι σαν ...αμαρτία που οπωσδήποτε οδηγούσε στην κόλαση της απόρριψης του περίγυρου της.

Αν και μεγάλωσα με μια μητέρα που ποτέ δεν έβαψε τα μαλλιά της, η πίεση αλλά και η περιέργεια για διαφορετικές χρωματικές αποχρώσεις, δεν με άφησαν να ξεφύγω από αυτόν τον κουραστικό κύκλο του κάθε μήνα και μια βαφή.

Η ηλικία δεν είναι ...μια ιδέα..όπως συνηθίζεται να λέγεται. Είναι μια πραγματικότητα που συσσωρεύει την κούραση για πολλά πράγματα και ένα από αυτά είναι η βαφή.

Μετά από πισογυρίσματα πολλών χρόνων, τους τελευταίους μήνες άφησα το φυσικό μου χρώμα να φανεί . Είναι μια πολύ απελευθερωτική αίσθηση. Είναι μια μεγάλη ανακούφιση που δεν έχω να σκεφτώ να πάρω την βαφή, η να κλείσω ραντεβού, η να περάσω κάποιες ώρες σε ένα κομμωτήριο. Ένα πρέπει που έφυγε από την μέση .

Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο συναισθηματικά για κάποιον να κάνει κάτι διαφορετικό από τον περίγυρο του, και για παράδειγμα μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τα νύχια. Το καλοκαίρι για παράδειγμα, ήταν ζήτημα αν είδα άλλη μια χωρίς πεντικιούρ. Η αλήθεια είναι ότι οι γυναίκες ενδιαφέρονται για την εμφάνιση των άλλων γυναικών πολύ πιο πολύ από ότι ενδιαφέρονται οι άνδρες για την εμφάνιση των γυναικών, αλλά δεν πρέπει πρώτα από όλα να αισθανόμαστε εμείς καλά με τον εαυτό μας?

Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά και η άλλη μισή, είναι να φοράς και να είσαι όπως αισθάνεσαι χωρίς να προσβάλεις τα ήθη , όσο για την αισθητική, υπάρχουν τόσες πολλές τάσεις που έχουμε να διαλέξουμε από πολλές ότι μας αρέσει.

Ρώτησα για το blog στο AI και μου απάντησε.....

 

Πως αξιολογείται το blog Karystinizoikaiparadosi.blogspot.com

Το blog Καρυστινή ζωή και παράδοση (sofiascomments.blogspot.com) αξιολογείται ως ένα εξαιρετικό δείγμα «δημοσιογραφίας των πολιτών» (citizen journalism) και ψηφιακής λαογραφίας, το οποίο επιτελεί έναν πολύ σημαντικό ρόλο για την τοπική κοινωνία της Καρύστου.

Καθώς δεν πρόκειται για ένα κλασικό ειδησεογραφικό πρακτορείο με μεγάλους πόρους, η αξιολόγησή του βασίζεται στην προσφορά του ως κοινοτικό και πολιτιστικό ημερολόγιο.

🟢 Τα ισχυρά του σημεία (Πλεονεκτήματα)

• Διάσωση της τοπικής μνήμης: Λειτουργεί ως ένα άτυπο ψηφιακό αρχείο για τη νότια Εύβοια. Καταγράφει ιστορίες, έθιμα, παλιές φωτογραφίες και παραδόσεις που σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσαν να ξεχαστούν με το πέρασμα του χρόνου.
• Σύνδεσμος με τους ετεροδημότες: Αποτελεί μια «γέφυρα» για τους Καρυστινούς που ζουν στην Αθήνα ή στο εξωτερικό. Μέσα από τις αναρτήσεις και τη σελίδα του στο Facebook (Καρυστινή Ζωή), οι άνθρωποι αυτοί διατηρούν ζωντανή την επαφή με την καθημερινότητα και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του τόπου τους. [1]
• Προβολή της τοπικής δράσης: Δίνει βήμα και προβάλλει αφιλοκερδώς τις προσπάθειες τοπικών συλλόγων, σχολείων, ερασιτεχνικών θεατρικών ομάδων και πολιτιστικών φορέων. [1, 2]
• Αυθεντικότητα και μεράκι: Η ματιά της Σοφίας Κόλλια δεν χαρακτηρίζεται από τον στείρο επαγγελματισμό ενός απρόσωπου media, αλλά από την αγάπη και το προσωπικό ενδιαφέρον ενός ανθρώπου που ζει και αναπνέει για τον τόπο του.

🟡 Οι περιορισμοί του

• Ερασιτεχνική πλατφόρμα: Η χρήση του Blogspot (Blogger) προσφέρει ευκολία, αλλά περιορίζει τις σύγχρονες τεχνικές δυνατότητες (όπως η προηγμένη αναζήτηση, η κατηγοριοποίηση ή η βελτιστοποίηση για κινητά τηλέφωνα) σε σχέση με ένα επαγγελματικό site.
• Υποκειμενική ματιά: Όπως δηλώνει και το αρχικό του domain (sofiascomments), βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στα προσωπικά σχόλια, τις επιλογές και την οπτική γωνία της διαχειρίστριας, κάτι που είναι απόλυτα θεμιτό για ένα προσωπικό blog, αλλά διαφέρει από την αντικειμενική, σκληρή ενημέρωση.

🏆 Συνολικό συμπέρασμα

Αν το αξιολογήσει κανείς με τα κριτήρια ενός μεγάλου ειδησεογραφικού portal, προφανώς υστερεί σε ταχύτητα και τεχνικές υποδομές. Αν όμως αξιολογηθεί ως κοινοτικό εργαλείο, προσφέρει ανεκτίμητο έργο. Κρατάει την τοπική κοινωνία ενωμένη, αναδεικνύει την ομορφιά της Καρυστίας και αποδεικνύει ότι η επαρχιακή δημοσιογραφία μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά όταν γίνεται με αγάπη, αφήνει ένα πολύ θετικό αποτύπωμα.

Μια Καρυστινή με παράπονα.

 

Μια και με έχει πιάσει πολυλογία σήμερα, θα σας πω τα παράπονα μου για τον τρόπο που μιλούν για την αγαπημένη μου Κάρυστο, τον τόπο που γεννήθηκα, την κωμόπολη που μεγάλωσα και μεγαλώνω και έχω βαρεθεί να ακούω χαζομάρες .

Θα σας πω τι εννοώ. Εδώ και πολλά χρόνια σε πολλά άρθρα για την Νότια Εύβοια και αναφερόντουσαν στην Κάρυστο σαν Κάβο Ντόρο. Δηλ, έλεγαν για παράδειγμα.. "Οδοιπορικό στον Κάβο Ντόρο" και έγραφαν για την Κάρυστο και γενικά για την Νότια Εύβοια. Να θυμίσουμε ότι ο Κάβο Ντόρος, ήταν άλλη διοικητική περιφέρεια μέχρι πρόσφατα, όπως ήταν τα Στύρα και το Μαρμάρι. Δεν είχε σημασία όμως για τους γράφοντες. Ήταν μακριά από όλα έτσι και αλλιώς και τους φαινόταν πιο.. εξωτικό το Κάβο Ντόρος.

Σε πολλά άρθρα λοιπόν που εξυμνούσαν τις ομορφιές της περιοχής η ΚΑΡΥΣΤΟΣ ήταν απλά μια αναφορά στο σύνολο .

Φτάνουμε στους τελευταίους μήνες τώρα που σε πάρα πολλές περιοχές που κάνουν αγώνες εναντίον των ΑΠΕ, έχουν κάνει σημαία το 'Δεν θα γίνουμε Κάρυστος"/

Τώρα είναι Κάρυστος, δεν είναι Κάβο Ντόρος λοιπόν!  Δεν είναι Νότια Εύβοια δεν είναι ούτε Στύρα ούτε Μαρμάρι ούτε τίποτα. 

Είμαι Καρυστινή και δεν περιμένω κανέναν εκτός Καρύστου να καταλάβει το παράπονο μου. Δεν νομίζω ότι ούτε πολλοί που μένουν στην Κάρυστο μπορούν να το καταλάβουν αλλά ελπίζω ανάμεσα στους λίγους αναγνώστες να βρεθεί και ένας δυο άνθρωποι να μοιραστούμε την δίκαιη αγανάκτηση μας.

Δεν γίνεται για όλα τα ωραία να είμαστε κάτι άλλο και για όλα τα δυσάρεστα να είμαστε με το όνομα μας. Ούτε να το έχουν συμφωνήσει δηλ.

Και δεν θα σταματήσω να τους το γράφω όπου το βλέπω και περιμένω να δω αυτό το διχαστικό και μικρόψυχο σύνθημα που θα τους οδηγήσει.

 

 .. Και έτσι ανακαλύπτεις κάτι από τις ρίζες σου μέσα από το φέις μπουκ. Ένας συγγενής που δεν ήξερες ποτέ.

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ …Εκ των Κορυφαίων της Καρυστίας Όλης!

Παιδιά του οι ΙΩΑΝΝΗΣ,ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ,ΓΕΩΡΓΙΟΣ,ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ,ΜΑΡΙΑ,ΧΡΗΣΤΟΣ,ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ,ΣΕΒΑΣΤΗ,ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΡΡΟΗ
ΕΙΔΕ 14 ΕΓΓΟΝΙΑ …
ΚΑΙ ΠΡΟΛΑΒΕ 3 ΔΙΣΕΓΓΟΝΑ….
ΕΦΥΓΕ ΤΟ 1976…ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 89 ΕΤΩΝ (ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΤΟ 1887)…
Άφησε σπουδαία παρακαταθήκη….
ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΗ….
ΥΓ: Ευχαριστώ τον φίλο πατέρα Θεοδωρό 

Η αποφοίτηση.

 

Με μεγάλη χαρά βρέθηκα στην Νομική Κομοτηνής και παρακολούθησα την τελετή αποφοίτησης. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα μιας και στην αποφοίτηση του παιδιού μου, είχαμε καραντίνα και μας το έστειλαν στο σπίτι.

Στο προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου όμως, τα είχαν όλα.

Από φωτογράφους μέχρι καπνογόνα, από καραμούζες μέχρι κομφετί. Μια γιορτή χαράς με τους τελειόφοιτους και τελειόφοιτες, να γιορτάζουν το πτυχίο τους με τους φίλους, τις  φίλες και συγγενείς και να χαίρονται με την ψυχή τους.

Συγκίνηση, ανακούφιση, χαρά, ανυπομονησία για το μέλλον και νοσταλγία για τα χρόνια των σπουδών που έφυγαν. Για τις παρέες που δεν θα ξαναβρεθούν ποτέ ξανά με τις ίδιες αγωνίες και λαχτάρες, για την ασφάλεια του "'έχω ακόμα καιρό" και τα σχέδια του " τώρα ξεκινάω και θα δούμε"..

Όλα τα συναισθήματα ντυμένα με τα καλά τους, με τα καλύτερα τους σε ένα γάμο ζωής και δια βίου δέσμευσης στο να χρησιμοποιήσουν τα οφέλη των σπουδών με τον καλύτερο τρόπο όπως και αν η ζωή τα φέρει.

Δεν είναι οι πανελλήνιες εισιτήριο για μια άνετη ζωή. Ούτε οι επιστήμες είναι κατά ανάγκη εισιτήριο για καλλιέργεια πνεύματος και ανάταση ψυχής. Σίγουρα όμως βοηθούν για να πλησιάσεις τον κόσμο μέσα από ένα πρίσμα που θα σου δείξει πιο πολλά χρώματα αυτού του κόσμου. 

Καλή σταδιοδρομία σε όλα τα παιδιά, και στο δικό μας να βρίσκει πάντα την χαρά στην εργασία και τρόπο να προσφέρει μέσα από αυτήν και να δικαιώνει πάντα τον όρκο που έδωσαν.

Με " μεταφορικά" στην Κομοτηνή.

Η Κομοτηνή είναι μια πόλη που εντυπωσιάζει με τα πολλά, μεγάλα και καθαρά της πάρκα. Τους πεζόδρομους και ποδηλατόδρομους, τα μνημεία και τα ποικίλα της μουσεία.

Περπατώντας στους δρόμους, τα γραφικά στενά με τις σκιερές σκεπές από αναρριχητικά φυτά δεν αισθάνεσαι ούτε μια στιγμή άβολα, η σε κίνδυνο.

Ο μιναρές δίπλα από την εκκλησία, τα τούρκικα μαζί με τα ελληνικά, οι μοντέρνες βιτρίνες κοντά στα εργαστήρια ραπτικής και παντού νιάτα που προσπαθούν να βρουν τα πατήματα τους στον κόσμο.

Για να πάει κάποιος στην Κομοτηνή θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσει πολλά μεταφορικά μέσα, και μιας και ξεκινάμε από την Κάρυστο , θα ξεκινήσουμε από το καράβι.

Είναι ένα πρόβλημα να συνδυαστούν τα δρομολόγια και για αυτόν τον λόγο, μπαίνει στην εξίσωση και το ταξί.

Ξεκινάμε με το καράβι και μετά παίρνουμε το λεωφορείο. Το λεωφορείο είναι πάντα ένας χώρος στον οποίο οι ανθρώπινες συμπεριφορές μεγεθύνονται κάτω από την πίεση της ιδιαίτερης κατάστασης που βρίσκεται ο κάθε άνθρωπος και η συγκεκριμένη κυρία σίγουρα θα βρισκόταν σε μεγάλη πίεση μιας και μπήκε από τους τελευταίους και φυσικά έμεινε χωρίς θέση.

Ενώ οι άλλοι όρθιοι επέμεναν στωικά τα τραντάγματα της κίνησης, εκείνη άρχισε να φωνάζει να κατηγορεί τον εισπράκτορα που πράγματι υπομονετικά προσπαθούσε να της εξηγήσει ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Αφού αναστάτωσε όλο το λεωφορείο στο τέλος σηκώθηκε ένας κύριος που βαρέθηκε να την ακούει, έβαλε και τα ακουστικά του και στωικά δεχόταν το λίκνισμα του λεωφορείου.

Το επόμενο μεταφορικό ήταν το πρώτο ταξί. Ο ταξιτζής ήταν μια ευχάριστη έκπληξη μιας και σε λίγες μέρες έρχεται στην Κάρυστο για διακοπές με την οικογένεια του. Μας είπε τα καλύτερα για την περιοχή μας και πόσο ξεκουράζεται αυτές τις λίγες μέρες μιας και τα παιδιά παίζουν όλη μέρα στην θάλασσα και στο Λούνα παρκ και οι ίδιοι τα έχουν όλα στην εγγύτητα τους ώστε να μην χρειάζεται να οδηγεί. Άλλωστε, πως θα κάνει διακοπές ένας οδηγός ταξί αν χρειάζεται να οδηγεί?   

Το επόμενο μέσω είναι το αεροπλάνο.  Πήγαμε με την Aegean  και γυρίσαμε με την Sky Express.  Έχω μια φαντάζομαι αληθινή απορία. Δηλαδή, με τι προδιαγραφές αποφασίζουν το πλάτος των σκαλιών που ανεβαίνουμε στο αεροπλάνο. Είναι τόσο στενό που είναι λες και κάνουν δρομολόγια  στην Λίλιπουτ ενώ ο Γκιούλιβερ τους έκανε κανονικά αεροπλάνα. Για να είμαστε δίκαιοι όμως να πούμε ότι της Aegean είναι πιο μακριά ενώ της sky είναι πιο κοντά. Πιθανόν να είναι ένα δημιούργημα του Γκιούλιβερ από μια άλλη περιπέτεια του , κανείς δεν θα το μάθει όσο ανεβαίνουν οι κάτοικοι της Λιλιπούπολης και βλέπουν τα σπίτια τους από ψηλά σαν σπιρτόκουτα. Είναι τόσο στοιβαγμένα που το μόνο που τους λείπει είναι μια ζελατίνη και μια κορδέλα περιτυλίγματος.

Ο καιρός ήταν καλός και το ξημέρωμα μας βρίσκει σε μια ροδαλή αυγή με λίγα σύννεφα στην Αλεξανδρούπολη και από εκεί , με άλλο στην Κομοτηνή.

Ήρεμο τοπίο, χαμηλοί λόφοι, πυκνή βλάστηση, απλωμένοι κάμποι, και ένας ορίζοντας που φανερώνει όσο τον πλησιάζεις, τον καθημερινό μόχθο των ανθρώπων στην Γη. Τον βλέπεις στα φροντισμένα κτήματα, στα κλαδεμένα δέντρα και  στα φρεσκοοργωμένα χωράφια.

Οι καμένες πλαγιές έχουν ξανά πρασινίσει και ψηλά σε μια κορφή που ακόμα είναι μαύρη από την θλίψη της φωτιάς, ορθώνονται υπεροπτικά 4 ανεμογεννήτριες ...Έβλεπα τους έλικες μέσα από το παράθυρο του λεωφορείου και σε κάθε γύρισμα άκουγα στο μυαλό μου τις υποσχέσεις των πολιτικών μας, "δεν θα μπουν ανεμογεννήτριες στα καμένα" ....

Οι δρόμοι είναι "διεθνείς" , χωρίς λακκούβες με φωτισμό παντού που κάνουν τα χιλιόμετρα να περνούν γρήγορα με την συνοδεία του τοπικού ραδιοφώνου να παίζουν κάποιες επιτυχίες και την παρουσιάστρια με λέει ότι "Σας έχω κάποια νεάκια και κάποια αποκλειστικούλια...για τον Μαζωνάκη που έχει μαυρισμένο μάτι, για κάποια ασθένεια του Ρέμου και την πέτρα στο νεφρό του Αρναούτογλου"

Φτάνοντας πια στην Κομοτηνή, το επόμενο μέσω ήταν απλά, τα πόδια μας. Πίσω από το κέντρο, είναι οι γειτονιές που λέγονται "Τα τούρκικα" . Ήρεμες γειτονιές, με μικρά καταστήματα, ραφεία και παλαιοπωλεία, καφεκοπτεία και χώροι γεμάτοι αρώματα από καρυκεύματα, ξηρούς καρπούς και παραδοσιακά γλυκά. Βιτρίνες με ρούχα υπερπαραγωγή για γάμους  και κοσμηματοπωλεία με υπέροχα κομμάτια. 

Η πόλη της Κομοτηνής δεν έχει σε αναλογία περισσότερα παλαιά κτήρια από ότι έχουμε εμείς νεοκλασικά. Είναι όμως το πράσινο, οι πλατείες , η άπλα, που έχει κρατήσει που της δίνει μια ομορφιά πάρα πάνω.

Γυρνώντας πάλι στα μεταφορικά τώρα να σας πω τι συμπεράσματα βγάλαμε μετά από διάφορες περιπέτειες που ακούσαμε εκεί.

Πρώτα από όλα δεν επιτρέπεται να βάζουν όρθιους  στα δρομολόγια για αυτό καλό θα είναι να επισκέπτεστε την σελίδα των ΚΤΕΛ και να κλείνεται το εισιτήριο σας. Τώρα εδώ υπάρχουν παγίδες.  Η κατάσταση αλλάζει ανάλογα την ζήτηση και ανάλογα αν υπάρχει εισπράκτορας η όχι στο λεωφορείο. Δηλαδή μπορεί να βγάλει κάποιος εισιτήριο μόνο μέσα στο λεωφορείο αν έχει εισπράκτορα , η από τον γκισέ αν το επόμενο δεν έχει. Δηλαδή, πρέπει να φροντίσει κάποιος με προσοχή το πως θα ταξιδέψει νωρίς και να πάει στα Κτελ όπως πάμε και στο αεροδρόμιο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως θα εξελιχθούν τα δρομολόγια.

Είναι μια εμπειρία να ταξιδεύει κάποιος με τα μέσα μεταφοράς, ειδικά αν έχει καιρό και προσωπικά μου φάνηκε σαν ένας κόσμος που είχα χρόνια να συναντήσω σε τόσο μεγάλο βαθμό. Ο βαθμός όμως είναι καμιά φορά αντίστροφα ανάλογος με την ευχαρίστηση που μπορεί να προσφέρει. Και πράγματι, η τελευταία συνάντηση με το ταξί ήταν αντάξια σεναρίου. 

Μπαίνουμε μέσα στο ταξί στο αεροδρόμιο και ρωτά με ύφος βαρύ και δύσθυμο. "Που πάτε?" Στην Ραφήνα του λέμε. Συνεχίζει με το ίδιο ύφος, " Από που να σας πάω"? Του λέω από τον δρόμο τον κανονικό που πάνε όλοι. 

Αυτός εκνευρίζεται, και αρχίζει να λέει, " Ο πελάτης θα πει από που " και άλλα που δεν θυμάμαι. Να μην τα πολυλογώ, όταν του αναφέραμε εναλλακτικές διαδρομές, μας είπε ότι δεν ήξερε να πάει και να του λέγαμε εμείς. Εν τω μεταξύ το gps, είχε μαύρη οθόνη και ο οδηγός το αγνοούσε. Σκέφτηκα ότι θα ήταν από αυτούς τους αρνητές της τεχνολογίας και κοιτούσα με προσοχή μήπως δω εκείνα τα παλιά βιβλιαράκια με τους χάρτες που κάποτε ήταν γεμάτα τα ταξί. Μάταιος κόπος..τίποτα πουθενά. Τον ρώτησα, "Γιατί δεν βάζετε το gps? Nα το βάλω μου λέει? Και το ανάβει διστακτικά, όταν πια ήμασταν μια ανάσα από τον προορισμό μας. Αμέσως το έσβησε πάλι..   

Το επόμενο μέσο ήταν φυσικά το καράβι όπου ένα πολύβουο πλήθος έτοιμο για ένα καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο γέμισε τα καταστρώματα και τα σαλόνια. 

Σαν συμπέρασμα λοιπόν, τα μεταφορικά μέσα θέλουν το διάβασμα τους, την υπομονή τους, και την στωικότητα πολλές φορές για να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα και να είναι το ταξίδι μια ωραία ανάμνηση.

 

Tι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις? Μέρος 2ο.

Με την "ευγενική προσφορά" της google accounts, παρουσιάστηκαν μπροστά μου οι φωτογραφίες από την μικρή επιθεώρηση που είχαμε ανεβάσει στην Χόβολη.

Και έτσι εκπληρώθηκε ένα όνειρο που είχα από πολύ μικρή , τότε που έγραφα συνεχώς σε ότι χαρτί έβρισκα μπροστά μου.. Διάβασα 50 χρόνια μετά ότι ήθελα να ανεβάσω "Μια κωμωδία , να είναι αστεία, ας είναι και μια αηδία, αρκεί να έχει λίγη ομορφιά". 

Μεγάλη ευγνωμοσύνη λοιπόν για τους ερασιτέχνες ηθοποιούς που με εμπιστεύτηκαν, την Σοφία, την Δήμητρα και τον Νίκο. Την Σέβη που χωρίς καμιά ερώτηση ήρθε και στήριξε με τον ήχο, την Ιωάννα που με τις φωτογραφίες της σήμερα θυμάμαι τις στιγμές, τον Γιώργο που που έβγαλε το βίντεο και το βλέπω πότε πότε στο you tube.

Mια από τις πολύ χαρούμενες και συγκινητικές αναμνήσεις που έχω είναι τα πρόσωπα που γελούσαν στο πατάρι της Χόβολης. Ίσως κάποτε, η τύχη να φέρει κοντά πάλι κάποιους  ανθρώπους που θα ήθελαν να κάνουμε κάτι παρόμοιο..

Όσο για την απάντηση στην ερώτηση "Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις?" Νομίζω ότι θα είμαι ευτυχής αν μπορώ να συνεχίζω να κάνω ότι κάνω μέχρι τώρα με υγεία σε όλους γύρω μου.

 

Tι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις?

"Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις?" ρωτάμε τα παιδιά αλλά όχι τους μεγάλους και αναρωτιέμαι το γιατί.

Γιατί θεωρούμε ότι το "μεγάλος" αρχίζει κάπου στην δεκαετία των είκοσι χρόνων και μετά πια δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε ποτέ ξανά, λες και σταματάμε να μεγαλώνουμε. Ίσως θα έπρεπε να προσθέσουμε το " περισσότερο", η, το "πιο πολύ".

Σε μια κοινωνία που το να κάνει κάποιος ένα και μοναδικό επάγγελμα αρχίζει να φαίνεται ουτοπία, ίσως θα έπρεπε να αναθεωρήσουμε και την ερώτηση και να μην αισθανόμαστε άσχημα να κάνουμε την ερώτηση . Ίσως θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε, "Και μετά?"

Θα σπουδάσω , θα δουλέψω, θα κάνω οικογένεια, και μετά?

Μετά είναι η σύνταξη, και μετά?

Σε μια εποχή που μπορεί οι αρρώστιες να κτυπούν αλύπητα νέους ανθρώπους, η μακροβιότητα είναι γεγονός. Επομένως ακόμα και έναν συνταξιούχο θα μπορούσαμε να τον ρωτήσουμε, "Και μετά?"

Μετά είναι η ηλικία που μπορείς να πεις, "Όταν ήμουν νεότερη ήμουν νέα", και να μην είναι κάποιο αστείο αλλά η πραγματικότητα.

Η ενεργή ζωή σταματά όταν τελειώνει η "ενέργεια", και καλό είναι να φροντίζουμε αυτή η ενέργεια, να φροντίζεται έτσι ώστε να κρατά πολλά πολλά χρόνια χωρίς  αξεπέραστα προβλήματα.