Την παράσταση πλαισίωσαν με μουσική και τραγούδι η Σέβη Στελιάτου και ο Βαγγέλης Βαρελάς.
Το δυνατό κείμενο της Σοφίας Αδαμίδου έγινε ο καμβάς όπου κεντήθηκε με μαεστρία ο ρόλος της Σωτηρίας και της νοσοκόμας της από τον Γιώργο Μπινιάρη.. Η Σοφία Κακαβογιάννη ήταν συγκλονιστική στους μονολόγους της, και νομίζω ότι αυτός ο ρόλος την ώθησε να εξερευνήσει νέους τρόπους υποκριτικής και να κάνει την υπέρβαση που καθορίζει κάθε μελλοντική πορεία στο πριν και το μετά.
Η Μάτα Αντωνίου σας γλυκύτατη νοσοκόμα στάθηκε αντάξια στην έκρηξη των συναισθημάτων της Κακαβογιάννη.
Λυπάμαι που το λεξιλόγιο μου είναι φτωχό για να περιγράψω όπως θα έπρεπε την παράσταση η οποία θα παρουσιαστεί ξανά στο κοινό τέλη Αυγούστου.
Να σημειώσουμε ότι το έργο έχει επιλεγεί για να παρουσιαστεί στο φεστιβάλ Μονεμβασιάς και Δυστόμου.
Όσο αφορά το κοινό που κατέκλυσε ακόμα και τις σκάλες πριν αρχίσει η παράσταση, μπορούμε να πούμε με πίκρα ότι δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάς το κοινό. Λέω με πίκρα, γιατί παρασυρόμαστε εύκολα από τις γενικές εντυπώσεις και βλέπουμε εκπτώσεις στην τέχνη παντού, ενώ, όπως αποδείχθηκε για άλλη μια φορά σήμερα, το κοινό εκτιμά , αναγνωρίζει και χαίρεται ακόμα και παραστάσεις που ώρες ώρες είναι σαν μαχαίρι στην καρδιά.
Όσο για τους καπετάνιους της Θεατρικής μας ομάδας, την Πετρούλα Μαντζουκίδου και τον Γιώργο Μπινιάρη, κρατούν πάντα ψηλά την σημαία του καλού θεάτρου.
Μην χάσετε τις επόμενες παραστάσεις , δηλ ΤΟΝ ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΓΑΜΟ και την επανάληψη της Σωτηρίας για όσους δεν ήταν σήμερα μαζί μας.
οι καλές φωτό από Λευτέρη Ραβιόλο










