Να μιλήσουμε για το ποδόσφαιρο?

 

Την Κυριακή έγινε στο γήπεδο μας χαμός. Έπαιξαν με την Δόξα Βύρωνα και το αποτέλεσμα είναι ισοπαλία. Στο τέλος, οι φιλοξενούμενοι πέταξαν μπουκάλια μπύρας με αποτέλεσμα να τραυματιστούν δύο άτομα , το ένα σοβαρότερα από το άλλο. Από ότι μου είπαν άνθρωποι που ήταν στο γήπεδο, τα πέταξαν σαν αντίδραση σε αυτά που άκουγαν.

Το θέμα είναι ότι εκτός από τους δύο ενήλικες τραυματίες,  παρά λίγο να κτυπήσουν πάρα πολύ άσχημα όχι ένα, αλλά τουλάχιστον δύο παιδιά αφού πέρασαν ξυστά τα μπουκάλια από το κεφάλι τους.

Βγήκαν βέβαια ανακοινώσεις και όλοι είναι αθώοι, όλοι είναι ηθικά ανώτεροι, όλοι δεν φταίνε σε τίποτα,  και παραλίγο να μας πουν ότι τα μπουκάλια, έτσι , από μόνα τους έφυγαν και πέταξαν προς τα κεφάλια των άλλων.

Οι ενήλικες να κάνουν ότι θέλουν και αν θέλουν να βρίζονται με τα χειρότερα των χειροτέρων , ας το κάνουν, αλλά μόνοι τους. Οι ενήλικες που έχουν λίγη αυτογνωσία και λίγο έννοια για τα παιδιά όμως, ας κρατάνε την γλώσσα τους και ας δίνουν το καλό παράδειγμα γιατί αλλιώς, το μόνο που γίνεται είναι να μεγαλώνουν άλλη μια γενιά που το μόνο που ξέρει είναι να εκφράζει τον θυμό της με σεξιστικές εκφράσεις βρίζοντας τις γυναίκες με τον ρόλο που έχουν στην ζωή του άντρα εννοείται. Είτε είναι σύζυγος, είτε μητέρα. Μου είπε πριν λίγες μέρες ένας παίχτης: " Πιο πολύ ακούγεται η λέξη μάνα στο γήπεδο παρά στο σπίτι"!

Τα παιδιά που πάνε στο γήπεδο ζουν μια παράνοια, μια διπλή πραγματικότητα όπου το πρωί στο σχολείο, γίνονται δράσεις εναντίον του μπούλινγκ, και της βίας. Υπέρ της ανοχής και της αυτοσυγκράτησης, ενώ στα παιχνίδια εντός και εκτός έδρας, βαπτίζονται σε μια λεκτική και σωματική βία με σεξιστικά κυρίως χαρακτηριστικά, χωρίς να φαίνεται να ενοχλείται κανείς.

Η απάντηση είναι : Μα έτσι είναι η μπάλα!

Φαντάζομαι ότι  μερικοί αναγνώστες θα έχουν θυμώσει με αυτά που γράφω αλλά ξέρουν πολύ καλά ότι έτσι είναι τα πράγματα και καλό θα ήταν να αφήναμε την ηθική απ ΄ έξω γιατί αν με πάρουν τηλέφωνο από το νοσοκομείο να μου πουν ότι το παιδί μου κινδυνεύει, ειλικρινά δεν θα ενδιαφέρει καθόλου η ηθική του γηπέδου. 

Η ευχή για να μην ξαναγίνουν είναι αυτονόητη, αλλά δεν πρόκειται να πιάσει αν δεν παρθούν κάποια μέτρα και κυρίως αν δεν καταλάβουν οι διάφοροι παριστάμενοι να δείχνουν αυτοσυγκράτηση και να αρχίσουν να καταλαβαίνουν τι λένε και τι συνέπειες έχει.

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ (ΑΚΟΜΗ) ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ;

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ (ΑΚΟΜΗ) ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ;

(Για τις αποζημιώσεις που όλοι κάνουν ότι δεν ξεχνούν, αλλά κανείς δεν διεκδικεί πραγματικά)

Οι φωτογραφίες από την Καισαριανή δεν είναι απλώς ιστορικά ντοκουμέντα. Είναι μια "ενοχλητική" υπενθύμιση ότι υπάρχει μια ιστορική οφειλή που παραμένει πολιτικά μετέωρη.

Ότι υπάρχουν νεκροί που τιμώνται συμβολικά, αλλά όχι θεσμικά.

Ότι υπάρχει μια δικαιοσύνη που αναγνωρίζεται ηθικά, αλλά σπάνια διεκδικείται πρακτικά.

Και τότε το ερώτημα γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από ιστορικό.

Γιατί η Ελλάδα δεν διεκδικεί με συνέπεια και πολιτική βούληση τις γερμανικές αποζημιώσεις;

Ποιος φοβάται να το κάνει; Και γιατί;

Κάθε χρόνο καταθέσεις στεφάνων, λόγοι, δηλώσεις, συγκίνηση στην εμφάνιστη των συγκλονιστικών φωτογραφιών.

Κάθε τόσο αναφορές στη «θυσία».

Αλλά όταν η συζήτηση φτάνει στις αποζημιώσεις, κάτι αλλάζει:

«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή», «Θα διαταραχθούν σχέσεις», «Υπάρχουν μεγαλύτερες προτεραιότητες», «Δεν είναι ρεαλιστικό».

Η μνήμη καταντάει μια εθυμοτυπική τελετουργία, αποκαθαρμένη από τις διεκδικητικές ευθύνες του παρόντος.

Φαίνεται πως στην Ελλάδα η μνήμη επιτρέπεται μόνο όταν δεν κοστίζει. Όταν δεν γίνεται πολιτική πράξη. Όταν δεν απαιτεί σύγκρουση.

Η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα δεν είναι στρατιωτικά εξαρτημένη από τη Γερμανία, αλλά είναι οικονομικά, θεσμικά, γεωπολιτικά ενταγμένη ή μάλλον υποταγμένη σε ένα πλαίσιο όπου η σύγκρουση θεωρείται αδιανόητο ρίσκο.

Και εδώ εμφανίζεται ένα είδος «εσωτερικευμένης πειθαρχίας»:

Να μη δυσαρεστήσουμε. Να μη φανεί ότι διεκδικούμε «παραπάνω». Να μη χαλάσουμε την εικόνα του «καλού ευρωπαίου εταίρου ή του φρόνιμου παιδιού».

Και έτσι η διεκδίκηση παρουσιάζεται σχεδόν ως αγένεια.

Κι' όπως σε κάθε εξαρτημένο ο μεγαλύτερος φόβος είναι μην στερηθεί την εξάρτηση του.

Όμως, υπάρχει και κάτι βαθύτερο. Το ψυχοπολιτικό υπόστρωμα

Οι κοινωνίες που έχουν βιώσει ήττες ή εξαρτήσεις συχνά αναπτύσσουν αυτό που η πολιτική ψυχολογία ονομάζει «μαθημένη προσαρμογή». Δεν περιμένεις πολλά. Δεν διεκδικείς επιθετικά. Δεν ανοίγεις μέτωπα που μπορεί να χάσεις.

Αλλά όταν αυτό γίνεται μόνιμη στάση, μετατρέπεται σε πολιτισμική συνήθεια. Και τότε η αυτοσυγκράτηση μοιάζει σοφία και η σιωπή βαφτίζεται ρεαλισμός. «Βασίλη κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρς» που λέει.

Αλλά, οι ελίτ φοβούνται κάτι ακόμη. Μια σοβαρή διεκδίκηση αποζημιώσεων δεν είναι μόνο εξωτερική πολιτική.

Είναι εσωτερική αναμέτρηση. Θα ανοίξει ερωτήματα: Ποιος συνεργάστηκε ιστορικά; Ποιοι οικονομικοί δεσμοί συνεχίζονται μέχρι σήμερα; Ποια εξάρτηση θεωρείται «αναγκαία» σήμερα; Ο Χριστοφοράκος ζει και βασιλεύει, αν με εννοείς.

Και γι' αυτό οι ελίτ φοβούνται κάτι ακόμη πιο πολύ. Μπορεί μια κοινωνία που αμφισβητεί διεθνείς ιεραρχίες να αρχίσει να αμφισβητεί και εσωτερικές; Αυτό είναι συχνά πιο ανησυχητικό για τις ελίτ από το ίδιο το διπλωματικό θέμα.

Συνεπώς, το ζήτημα των Γερμανικών αποζημιώσεων δεν είναι μόνο οικονομικό. Οι αποζημιώσεις δεν είναι απλώς χρήματα.

Είναι αναγνώριση, ιστορική συνέχεια, συμβολική δικαιοσύνη και κυρίως συλλογική αυτοεκτίμηση.

Όταν μια κοινωνία δεν τα διεκδικεί αυτά, στέλνει ένα μήνυμα και προς τα μέσα, ότι η ιστορία μπορεί να τιμάται, αλλά όχι να επηρεάζει το παρόν. Και τότε η αξιοπρέπεια γίνεται πολιτικάντικη ρητορική ή μνημείο, αλλά όχι πολιτική στάση.

Και τελικά, ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν «φοβόμαστε ακόμη και σήμερα τους Γερμανούς;», αλλά αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα φοβάται να σταθεί ως ισότιμο, αν φοβάται να μετατρέψει τη μνήμη σε διεκδίκηση, αν φοβάται μήπως η ιστορική αυτοπεποίθηση οδηγήσει και σε κοινωνική αυτοπεποίθηση.

Γιατί αν συμβεί αυτό, δεν αλλάζουν μόνο οι διεθνείς σχέσεις.

Αλλάζει και η σχέση μιας κοινωνίας με τον εαυτό της.

Και αυτό είναι πάντα το πιο πολιτικό -και το πιο δύσκολο- ζήτημα.

Ο μέγιστος κίνδυνος για τις ελίτ είναι να γίνουμε ξανά Λαός που πιστεύει αταλάντευτα στο συλλογικό Εαυτό του. Όπως οι Έλληνες των φωτογραφιών...

Λύκος στην Ζαχαριά!

 "ΚΑΒΟΝΤΟΡΟΣ"

Kostis Togias ·

Λοιπόοοοον....Λύκος στην Ζαχαριά! στον ΚΑΒΟΝΤΟΡΟ. Πού; στα χωριά μας που δεν είχαμε ποτέ λύκους...Ήθελα να ήξερα εσείς που αφήνετε αυτά τα ζώα ελεύθερα τόσο μα τόσο ανεγκέφαλοι είστε?. Δεν καταλαβαίνετε ότι οι κτηνοτρόφοι μας δεν έχουν μάθει να συμβιώνουν με λύκους...Όταν οι λύκοι πεινάσουν θα πέσουν πάνω στα κοπάδια των κτηνοτρόφων...Ακόμα και οι ίδιοι μπορεί να κυνδηνέψουν! Ήθελα να ήξερα με ποιανού την άδεια αφήνετε τους λύκους στην περιοχή μας!!

Ανακοινώσεις του ΑΟ Καρύστου και της ΔΟΞΑΣ ΒΥΡΩΝΟΣ για τα επεισόδια της Κυριακής στο γήπεδο Καρύστου.

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΟ ΚΑΡΥΣΤΟΥ

Ο ΑΟ Καρύστου καταδικάζει με απόλυτη αυστηρότητα και αγανάκτηση τα πρωτοφανή και επικίνδυνα περιστατικά που έλαβαν χώρα στον αγώνα με τη Δόξα Βύρωνα.

Η εμφάνιση και χρήση αντικειμένων όπως σιδερογροθιές, γυάλινα μπουκάλια και σιδερολοστοί συνιστά εγκληματική συμπεριφορά και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον αθλητισμό. Πρόκειται για πράξεις που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα αθλητών, παραγόντων και φιλάθλων.

Τέτοιου είδους φαινόμενα βίας και τραμπουκισμού δεν μπορούν να γίνουν ανεκτά ούτε να υποβαθμιστούν ως “μεμονωμένα περιστατικά”. Αμαυρώνουν το ποδόσφαιρο, προσβάλλουν την ιστορία των συλλόγων και υπονομεύουν κάθε έννοια ευγενούς άμιλλας.

Δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι όλα τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένου οπτικοακουστικού υλικού, θα κατατεθούν άμεσα στις αρμόδιες δικαστικές αρχές. Η υπόθεση θα οδηγηθεί στον Εισαγγελέα και θα εξαντλήσουμε κάθε νόμιμο μέσο ώστε να αποδοθούν ευθύνες σε όσους εμπλέκονται.

Ο ΑΟ Καρύστου δεν πρόκειται να σιωπήσει ούτε να επιτρέψει την κανονικοποίηση της βίας στα γήπεδα. Η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια του αθλητισμού είναι αδιαπραγμάτευτες.

Ο ΑΟ Καρύστου

Δόξα Βύρωνος: «Κακόγουστο αστείο τα περί σιδερογροθιών – Επιλεκτική η ευαισθησία της Καρύστου»

Η κόντρα που ξέσπασε μετά το τέλος της αναμέτρησης ανάμεσα στον ΑΟ Καρύστου και τη Δόξα Βύρωνος παίρνει νέες διαστάσεις.

Με μια μακροσκελή και άκρως επιθετική ανακοίνωση, η ομάδα του Βύρωνα περνά στην αντεπίθεση, κάνοντας λόγο για «κακόγουστα αστεία» και «φανταστικά περιστατικά» σχετικά με τις αναφορές των Ευβοέων για σιδερογροθιές και βία.

Η διοίκηση της Δόξας προκαλεί την Κάρυστο να δημοσιεύσει οπτικοακουστικό υλικό, ενώ παράλληλα καταγγέλλει ρίψη αντικειμένων από την πλευρά των φιλάθλων του ΑΟΚ και απρόκλητη επίθεση στον προπονητή της.

Παράλληλα, αφήνει σαφείς αιχμές για τη στάση των παικτών της Καρύστου στο γήπεδο, μιλώντας για ειρωνικά συνθήματα και μια «ευαισθησία» που εμφανίζεται μόνο όταν εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα.

Αναλυτικά η ανακοίνωση της Δόξας Βύρωνος:

«Με μεγάλη μας έκπληξη – αν και όχι με ιδιαίτερη απορία – διαβάσαμε την ανακοίνωση της ΑΟ Καρύστου μετά τον σημερινό αγώνα, μια ανακοίνωση που βρίθει ανακριβειών, φανταστικών περιστατικών και αυθαίρετων συμπερασμάτων.

Η αναφορά σε δήθεν πρόκληση βίας από την ομάδα και τον κόσμο μας, καθώς και σε υποτιθέμενες σιδερογροθιές και επικίνδυνα αντικείμενα, μόνο ως κακόγουστο αστείο μπορεί να εκληφθεί. Πρόκειται για ισχυρισμούς χωρίς το παραμικρό στοιχείο και χωρίς καμία απολύτως βάση στην πραγματικότητα. Καλούμε, λοιπόν, δημόσια τους «κυρίους» της ΑΟ Καρύστου να δώσουν στη δημοσιότητα οποιοδήποτε οπτικοακουστικό υλικό διαθέτουν.

Το ίδιο θα πράξουμε κι εμείς, καθώς έχουμε στην κατοχή μας οπτικοακουστικό υλικό που αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι αντικείμενο (μπουκάλι) εκτοξεύθηκε από την πλευρά των οπαδών της αντίπαλης ομάδας. Και μιας και γίνεται λόγος για ένταση, ας μας απαντήσουν ξεκάθαρα: ποιος ήταν εκείνος που ανέβηκε στις κερκίδες με σκοπό την αποκλιμάκωση και ποιοι συνέχιζαν συνειδητά να τη συντηρούν και να τη δυναμιτίζουν.

Επιπλέον, καλούνται να εξηγήσουν ποιος έσπρωξε τον προπονητή της ομάδας μας με τη λήξη του αγώνα – ένα γεγονός που, όλως τυχαίως, «ξεχάστηκε» επιμελώς από την ανακοίνωσή τους. Μας προκαλεί δε έντονη εντύπωση να διαβάζουμε περί ηθικής και φιλοξενίας από ανθρώπους που προφανώς δεν θυμούνται τι είδους φιλοξενία παρείχαμε στον αγώνα του πρώτου γύρου στην Καισαριανή.

Την ίδια στιγμή, μιλάμε για μια ομάδα βαθμολογικά αδιάφορη, σε έναν αγώνα όπου οι ποδοσφαιριστές της κλωτσούσαν μπάλες μέσα στο γήπεδο προς το τέλος του αγώνα, προκαλούσαν απροκάλυπτα τον κόσμο μας, ενώ από την πλευρά των φιλάθλων τους ακούγονταν ειρωνικά συνθήματα του τύπου «καλό τοπικό».

Θα ήταν πραγματικά ευχής έργον η ΑΟ Καρύστου να επιδείκνυε τον ίδιο ζήλο, την ίδια ένταση και την ίδια «ευαισθησία» σε κάθε της παιχνίδι και όχι μόνο όταν αυτό εξυπηρετεί επικοινωνιακές σκοπιμότητες.

Τέλος, να γίνει απολύτως σαφές πως δεν θα αφήσουμε κανέναν να αμαυρώσει την εικόνα του κόσμου της Δόξας Βύρωνος. Πρόκειται για έναν κόσμο που έχει βρεθεί σε κάθε γήπεδο χωρίς να μπορεί οποιοσδήποτε να του καταλογίσει το παραμικρό. Αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτή θα υπερασπιστούμε με κάθε τρόπο.»

Κυριάκος Παντζαρίδης Γ' Εθνική 15 February 2026

soccerlive.gr

Δόξα Βύρωνος: «Κακόγουστο αστείο τα περί σιδερογροθιών – Επιλεκτική η ευαισθησία της Καρύστου»