Η τελευταία στην σειρά στην παρέλαση είναι μια κατάρα για πολλά παιδιά. Κυρίως για κορίτσια που μπορεί σε όλα τα άλλα να μην ενδιαφέρονται να είναι πρώτες, στην γραμμή της παρέλασης όμως, η τελευταία θέση πονάει πολύ και είναι πολύ δύσκολο να την διαχειριστούν.
Πόσα κλάματα έχουν μουσκέψει τα μανίκια, πόσα λόγια παρηγοριάς έχουν ψάξει οι μαμάδες, πόσα πειράγματα στον πόνο τους δεν έχουν γίνει από τα μεγαλύτερα αδέλφια που έχουν την τύχη να είναι μερικούς πόντους ψηλότερα, δεν υπάρχει μελάνι να τα περιγράψει.
Τα μικρά παιδάκια κυρίως το αισθάνονται σαν μια αδικία εις βάρους τους. "Γιατί εγώ και όχι η άλλη, η, ο άλλος?" "Τι φταίω εγώ που είμαι κοντή?" "Δεν είναι δίκαιο σου λέω" και να τα παράπονα και να η γκρίνια από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Οι καημένες οι μανούλες δέχονται ολομέτωπο ψυχολογικό πόλεμο που με πραγματική καρτερία μετράνε τις ώρες να περάσουν οι μέρες και να έρθει επιτέλους η λυτρωτική λήξη της παρέλασης.
Όσο μεγαλώνουν τα κορίτσια καταφεύγουν στα τακούνια που πολλές φορές δεν μπορούν να τα περπατήσουν και το αποτέλεσμα φέρνει μια θλίψη η αλήθεια είναι. Τα παλαιότερα χρόνια φορούσαμε όλοι τα ίδια παπούτσια και δεν υπήρχε αυτό το απερίγραπτο θέαμα που πονάνε τα μάτια μας σε κάθε παρέλαση. Φυσικά ήταν παπούτσια που μπορούσαμε να το φορέσουμε και εκτός παρέλασης.
Είμαι και εγώ μια από την τελευταία σειρά χωρίς ποτέ να έχω πρόβλημα με αυτό. Συνήθιζα να παρηγορώ τις διπλανές μου λέγοντας τους, "Μη το βλέπετε έτσι..Αν ήταν η παρέλαση από την ανάποδη θα ήμασταν πρώτες"..Τίποτα αυτές...γκρίνια με το δεξί, παράπονο με το αριστερό. Αυτό δεν ήταν βήμα, ήταν διαγωνισμός της καλύτερης εξήγησης του γιατί δεν έπρεπε να δεχτούμε "αυτή την αδικία".. Στις πραγματικές αδικίες πάλι, δεν υπήρχε κουβέντα..Κάτι έπρεπε να μου πει αυτό από τότε και μάλλον πράγματι μου είπε, για αυτό και δεν μου κάνει εντύπωση η λογική του ισαποστάκη που κυριαρχεί στην κοινωνία μας.
Ας μη ξεφεύγουμε όμως από τα ψυχικά τραύματα της τελευταίας της σειράς που θεραπεύονται αυτόματα με το που φτάνουν στην άκρη και οι γονείς τους επιτρέπουν να πάνε βόλτα με την παρέα τους, "Μέρα που είναι σήμερα".😍
Χρόνια πολλά λοιπόν, και είμαι σίγουρη ότι πολλές- κυρίως- ταυτιστήκατε γιατί οι κοντές είμαστε πολλές και ίσως για αυτό, να είμαστε πιο...προσγειωμένες.😊






