Μια ευχάριστη έκπληξη ήταν η συμμετοχή μελών της θεατρικής ομάδας Μαρμαρίου που έδεσαν πολύ ωραία με τους επαγγελματίες ηθοποιούς.
Η φτώχια στο νησί έκανε το όνειρο των σπουδών του μικρού μας ήρωα της ιστορίας, του Παναγιώτη, να μοιάζει άπιαστο όνειρο , ένα όνειρο που τελικά θα γινόταν αλήθεια χάριν της βοήθειας της οικογένειας των κοριτσιών. Πόσα και πόσα παιδιά εκείνα τα χρόνια διψούσαν για μεγάλα όνειρα αλλά τα "παπούτσια" της ζωής τους ήταν στενά και τους εμπόδιζαν να ακολουθήσουν τον δρόμο που χάραζε η καρδιά τους. Αλλά, δυστυχώς και πόσα παιδιά σήμερα, ακόμα και αν περνούν στις σχολές που θέλουν να σπουδάσουν, οι καταστάσεις τα αναγκάζουν να "στενεύουν" τα όνειρα τους για την επιβίωση και όχι για την διαβίωση.
Κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η ανταπόκριση που έδειξαν οι μικροί θεατές. Παρακολούθησαν με μεγάλη προσοχή και ενδιαφέρον το έργο, με ησυχία εκτός από τις διαδραστικές σκηνές που συμμετείχαν με ενθουσιασμό.
Όλα καλά λοιπόν, μόνο που θα ήθελα να πω κάτι δικό μου. Υπάρχει μια σκηνή όπου τα παιδιά παντρεύονται μόνα τους και ένα από τα αδέλφια κάνει τον παπά. Δεν αισθάνομαι καθόλου άνετα να γελοιοποιούνται τα ιερά μυστήρια. Κυρίως μπροστά σε μικρά παιδιά. Δηλαδή αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτό που θα πρέπει να τους περνάμε είναι ο σεβασμός στα ιερά πιστεύω των ανθρώπων. Και μιας και μιλάμε για την Ορθοδοξία, για τα ιερά μυστήρια της εκκλησίας μας. Άλλωστε τα μικρά παιδιά δεν έχουν ούτε την αρμόζουσα κρίση για να καταλάβουν και αυτό που μένει είναι η αρνητική εντύπωση για την εκκλησία και τα ιερά και όσια που λέμε. Ίσως υπερβάλλω αλλά έτσι αισθάνομαι.
Σύντομα μας περιμένει η παράσταση Ένα παιδί μετράει τ΄άστρα, Το γέλιο βγήκε από τον Παράδεισο από την θεατρική ομάδα Μαρμαρίου, Σωτηρία με λένε από την ομάδα ενηλίκων Καρύστου, η συναυλία της Μ.Σ , Σ, Στελιάτου για το Χέρι Χέρι και ο "δικός" μας Γιάννη Μαστρογιάννης με την παρέα του με τον ολοκαίνουργιο τους έργο.. Και πολλά άλλα να περάσουμε καλλιτεχνικά και όμορφα μέχρι τον Σεπτέμβρη.



























