Θα είναι άραγε το 2026 η χρονιά που το πολιτικό σκηνικό πραγματικά θα αλλάξει από ένα κίνημα που γεννήθηκε από το αίτημα για δικαιοσύνη στα Τέμπη και την αποφασιστικότητα της Μαρίας Καρυστιανού και των άλλων μελών του συλλόγου των θυμάτων?Θα μπορέσει αυτό το κίνημα να συγκεντρώσει ανθρώπους που αγωνιούν και γνωρίζουν το πως να καταρτίσουν ένα πρόγραμμα δικαιοσύνης και εντιμότητας? Είναι κάτι που θα το δούμε, αλλά νομίζω ότι είναι υπερβολικές οι αντιδράσεις όσων λυσσομανούν εναντίον μιας τέτοιας προσπάθειας.
Είναι οξύμωρο από την μια να "κόβουμε" τις φλέβες μας για την δημοκρατία, την ελευθερία του λόγου, η την σημασία του ενεργού πολίτη , ενώ από την άλλη, να υποτιμούμε και να ειρωνευόμαστε όποιον τολμά να αναλάβει κάποιο ρόλο -τον οποίον δικαιούται- .
Γιατί δεν περιμένουμε με ψυχραιμία και αισιοδοξία για κάτι θετικό και ωφέλιμο για τον τόπο?
Ζούμε σε μια εποχή που οι ιδεολογίες περνούν κρίση και σχεδόν έχουν χάσει την σημασία τους ανάμεσα στην πίεση της παγκοσμιοποίησης και της ανάπτυξης της τεχνολογίας.
Κατά μια έννοια, ο ρυθμός ανάπτυξης της τεχνικής νοημοσύνης είναι τόσο γρήγορος που η ηθική και η νομοθεσία δεν προλαβαίνει όχι μόνο να προσαρμοστεί αλλά ούτε καν να καταλάβει τις προεκτάσεις της στις επιπτώσεις στην εργασία , στην κοινωνική ζωή και κατ' επέκταση στις πολιτικές εξελίξεις.
Οι μετακινήσεις των πληθυσμών λόγω πολέμων και φυσικών καταστροφών είναι τόσο μεγάλες που οι αποφάσεις για την διαχείριση τους ανατρέπουν η μια την άλλη.
Επομένως , οι ιδεολογίες που στόχο είχαν την διαχείριση ενός έθνους, η ενός κράτους, δεν χωράνε πια στα σύνορα τόσο εύκολα όσο τότε που διατυπώθηκαν.
Γιατί λοιπόν να μην έχουμε ελπίδες όταν βλέπουμε η κοινωνία να γεννά μέσα από τα σπλάχνα της νέα πολιτικά πρόσωπα που θα μπορούσαν να την εκφράσουν μακριά από τα γνωστά τζάκια και πολιτικές κλίκες που έχουν αποδείξει την ανεπάρκεια τους ?
Η κατάταξη μας στις διάφορες λίστες κρατών δεν φτάνει για να απογοητευόμαστε για ότι υπάρχει και να ελπίζουμε ότι μόνο μέσα από τους ίδιους κύκλους θα έλθει κάποιο καλύτερο μέλλον?
Τα σκάνδαλα που δεν έχουν τελειωμό , τα άτομα που εμφανίζονται σε όλες αυτές τις υποθέσεις δεν "φωνάζουν" ότι ανήκουν σε ένα παρακράτος που στηρίζει το υπάρχον ?
Διαβάζουμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα συνταχθεί με τον Αλέξη Τσίπρα και ότι ο Στέφανος Κασελάκης ετοιμάζεται να παραδώσει την αρχηγία σε ένα κοντινό συνέδριο. Ταυτόχρονα, διάφορα κόμματα που συνέθεταν τον Σύριζα, βυθίζονται στο έρεβος των δημοσκοπήσεων . Οι άλλες φωνές από τα δεξιά δεν είναι ούτε πειστικές, ούτε καταφέρνουν να κερδίσουν τον σεβασμό του κόσμου. Μας μένει ένα συνεπές ΚΚΕ, ένα αδύναμο αρχηγικό ΠΑΣΟΚ -με κάμποσες αμαρτίες στις ρίζες του-, και μια Νέα Δημοκρατία που έχει πνιγεί στα φλέγματα της διαφθοράς και της διαπλοκής.
Αν σκεφτούμε όλα τα πάρα πάνω, γιατί είναι τόσο παράλογο πια να ελπίσουμε σε κάτι νέο?
Κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα μόνος του, και αν ακόμα η Καρυστιανού είναι όντως μια αρχηγική προσωπικότητα , δεν θα μπορέσει να εκφραστεί αν δεν συνταχτούν μαζί της αξιόλογοι άνθρωποι, αλλά και πάλι, αν είναι όντως μια τέτοια προσωπικότητα, δεν θα διστάσουν να το κάνουν.
Ελπίζω αν τελικά δημιουργηθεί ένα τέτοιο κίνημα πολιτικής, να έχει έναν σοσιαλιστικό προσανατολισμό που δεν θα ξεπουλάει τα πάντα στους πάντες, θα στηρίξει ουσιαστικά τον πρωτογενή τομέα, θα συμμαζέψει την ασυδοσία των ΑΠΕ, θα βάλει φρένο στην ακρίβεια και θα αξιοποιήσουν με τίμιο τρόπο όλα τα κονδύλια και τα προγράμματα που χορηγούνται από την Ευρώπη. Ελπίζω να έχουν το θάρρος να μην υποκύπτουν στους εκβιασμούς και στις πιέσεις διαφόρων εγκατεστημένων συμπλεγμάτων εξουσίας. Ελπίζω να έχουν το θάρρος να υπερασπίζονται την χώρα για να σταματήσει να είναι πια χώρος.
Θα δούμε λοιπόν το τι θα γίνει, αλλά αν διαβάζετε κάποιον να "κόβεται" πάρα πάνω από όσο σας φαίνεται ψύχραιμο, να είστε σίγουροι ότι κάτι θα έχουν να χάσουν, η, είναι τα γνωστά τρολς που εξαπολύουν οι ένθεν και κείθε για να καταπνίξουν απειλητικές για την εξουσία τους φωνές.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Μαρία Καρυστιανού.
Ήρθε η ώρα να κατακτήσουμε το όραμα, για το οποίο διψά η ψυχή μας και να βιώσουμε επιτέλους την ευτυχία & ευημερία που μας αξίζει.
Φέτος, υψώνουμε το ανάστημα και τη φωνή μας! Η Ένωση μας είναι δεσμός άρρηκτος, χείμαρρος ορμητικός κοινωνικής αφύπνισης!
Με τη δύναμη που δίνουν οι ιεροί μας στόχοι και την Αλήθεια ως μόνο οδηγό, διεκδικούμε τα δικαιώματα μας στη ζωή, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη!
Αλλάζουμε το θλιβερό παρόν και χτίζουμε με σιγουριά και υπερηφάνεια, το λαμπρό μέλλον που αξίζει στα παιδιά μας.
Στους μαθητές μας, τους αυριανούς στυλοβάτες αυτού του κόσμου, εύχομαι η μάθηση να είναι το εργαλείο που θα τους χαρίσει δύναμη, αυτοπεποίθηση και εσωτερική ελευθερία. Εύχομαι η παιδεία τους να μπολιάζεται πάντα με ανιδιοτελή αγάπη· γιατί μόνο μέσα από τα μάτια της αγάπης ο κόσμος μπορεί, και πρέπει, να αλλάξει ριζικά.
Θα τα καταφέρουμε! Διότι το Φως κερδίζει πάντα!
Καλή & Δημιουργική Χρονιά!»
