Η μικρή πόλη του Νέτφλιξ είμαστε εμείς- Χρόνια πολλά!

 

Πρώτη μέρα του Γενάρη, πρώτη μέρα του χρόνου κρύα και ήρεμη με χιόνι να σκεπάζει σαν καλοκαιρινή κουβέρτα την κορφή της Όχης.

Την περίοδο πριν και κατά την διάρκεια των γιορτών το Νέτφλιξ γεμίζει με γιορταστικές ταινίες που πάνω κάτω έχουν το ίδιο θέμα. Μια μικρή πόλη όπου όλοι συμμετέχουν σε διάφορες εκδηλώσεις εθελοντικά , κρατούν τα έθιμα και έρχονται κοντά με συγγενείς που μένουν μακριά. Χαιρετούν στον δρόμο και ανταλλάσσουν ευχές, βοηθούν σε περίπτωση κάποιας κακοκαιρίας και γενικά υπάρχει μια αγαπησιάρικη ατμόσφαιρα που γίνεται σκηνικό μιας νέα μεγάλης αγάπης .

Εκτός από την μεγάλη ξαφνική αγάπη, που εννοείται δεν μπορώ να γνωρίζω, όλα τα άλλα συμβαίνουν στην μικρή μας πόλη και την Κυριακή αφού έφυγα από το Γιοκάλειο και πέρασα από την παραλία, σκέφτηκα ακριβώς αυτήν την πρόταση. " Η μικρή πόλη του Νέτφλιξ είμαστε εμείς".

Στο Γιοκάλειο είδα για πρώτη φορά τόσους πολλούς νέους μπαμπάδες που διασκέδασαν μαζί με τα μικρά τους σαν να ήταν και αυτοί παιδιά. Δεν είναι αυτή μια σημαντική αλλαγή προς το καλύτερο? Είναι πράγματι πάρα πολύ όμορφο και ελπιδοφόρο για την νέα γενιά που μεγαλώνει με αγάπη και προσοχή και από τους δύο γονείς. Πόσος κόσμος χρειάστηκε για την παράσταση? Πολλοί άνθρωποι ακόμα και εκεί που δεν πάει ο νους μας,  βοήθησαν όχι μόνο για να γίνει , αλλά και να ταξιδέψει αύριο στα Τρίκαλα όπου είναι καλεσμένοι.

Πόσος κόσμος βοήθησε στους Φιλίππους? Πολλοί άνθρωποι με κέφι και ανιδιοτέλεια επίσης πρόσφεραν χαρά και γνωριμία με το όμορφο και πανέξυπνο αυτό ζώο, το άλογο.

Σε κάθε δύσκολη στιγμή δεν τρέχουν οι άνθρωποι της Λέσχης και οι Δασοπυροσβέστες? Δεν βοηθούν όπου χρειάζεται και δεν φτάνει η δική μας δύναμη?

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ 2014!! Η πρώτη φωτο, από προσπάθεια στο ποτάμι στα Αλαμανείκα για να γίνει μια γεφυρούλα που δυστυχώς την κατέστρεψε το νερό.

Πόσοι άνθρωποι προσφέρουν αθόρυβα βοήθεια στον συνάνθρωπο μέσα από δωρεές και την εκκλησία? Πάρα πολλοί. 

Πόσοι ακόμα δεν βοηθούν για την φροντίδα των αδέσποτων? 

Ας σκεφτούμε ότι κοντά σε όλους αυτούς, είναι και οι οικογένειες τους που τους στηρίζουν και συνδράμουν όπου χρειάζεται.

Ακόμα και η καλές γειτόνισσες που καθαρίζουν γύρω γύρω από τους κάδους και αυτές προσφέρουν ένα κοινωνικό έργο. Έχουμε μάθει να λέμε για αυτούς που τα πετάνε απρόσεχτα, αλλά υπάρχουν και οι άλλοι που χωρίς φωτογραφίες και social media, φροντίζουν αυτά τα μικρά τετραγωνικά κοινού χώρου.

Περπατάμε στον δρόμο και λέμε Χρόνια πολλά, Καλή Χρονιά, Καλές γιορτές και οι ευχές γίνονται πιο ζεστές και πιο αισιόδοξες όταν το χαμόγελο συναντά τα μάτια του άλλου ανθρώπου.

Έχουμε συνηθίσει στο αυτομαστίγωμα, στα παράπονα και στην γκρίνια. Είναι λογικό γιατί το καλό και το ωραίο δεν επιτίθεται, ενώ  το αρνητικό είναι πάντα πιο έντονο. Για παράδειγμα βλέπεις μια όμορφη τριανταφυλλιά γεμάτη χρωματιστά τριαντάφυλλα, λες, "Τι όμορφα λουλούδια" και απλώνεις το χέρι σου να κόψεις ένα. Το αγκάθι μπαίνει μέσα στην σάρκα σου και αμέσως τα ωραία συναισθήματα καλύπτονται από τον πόνο και την έκπληξη.

Είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίζουμε το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης και να μοιράζουμε γύρω μας το καλό όπου το βλέπουμε και όπου το συναντούμε. Ας έχουμε υγεία και ας φέρει ότι θέλει ο νέος χρόνος, αρκεί να έχουμε την δύναμη να το ξεπεράσουμε.

Ας αναγνωρίζουμε το καλό στους ανθρώπους γύρω μας και να είμαστε ευγνώμονες που ζούμε σε αυτήν την μικρή μας πόλη, ακόμα και αν δεν είναι ταινία του Νέτφλιξ.