Καμιά φορά σκέφτομαι ότι η κοινωνία μας είναι σαν ένα φλυτζάνι αχνιστό ελληνικό καφέ.
Μπορείς να τον ευχαριστηθείς μέχρι την τελευταία γουλιά αρκεί να μην πάρεις το κουτάλι και ανακατέψεις το κατακάθι .
Χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε ο καφές, αλλά δεν μπορείς να τα πιείς μαζί. Είναι μια αηδία. Μπορούμε να τον φυσάμε να κρυώσει, μπορούμε να τον πιούμε λίγο λίγο , μπορούμε στο τέλος να αναποδογυρίσουμε το φλυτζάνι και να προσπαθήσουμε να δούμε τα κρυφά μηνύματα της μοίρας στους σχηματισμούς ,αλλά εκεί τελειώνει και η χρησιμότητα του.
Καλύτερα λοιπόν, να μην ανακατεύουμε με το κουτάλι τον καφέ, θα πάει άδικα ο καφές, εμείς θα συγχιστούμε.
Έτσι και με την κοινωνία , καλό είναι να ανακατεύουμε τα πράγματα μέχρις εκεί που μπορούμε να " πιούμε" τον καφέ. Ότι περισσότερο , θα μας αφήσει μια πικρή και στυφνή γεύση, δεν πρόκειται σίγουρα να ευχαριστηθούμε τίποτα και οπωσδήποτε, δεν πρόκειται να μετατρέψουμε το κατακάθι σε μια "σοκολατιένια" κρεμούλα .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου