Συγκλονιστικές ερμηνείες στον Ματωμένο Γάμο απόψε!

Απόψε το βράδυ παρουσιάστηκε στο κοινό η φετινή παραγωγή του θεατρικού Καρύστου, ο Ματωμένος Γάμος.

Ήταν μια εκπληκτική παράσταση γεμάτη λυρισμό .

Η Γιωργία Κόλλια ήταν συγκλονιστική στον ρόλο της μάνας. Με το σκηνοθετικές οδηγίες της Πετρούλας Μαντζουκίδου δημιούργησαν μια επιβλητική και δυναμική γυναίκα που έκρυβε τον πόνο της με αξιοπρέπεια και εγκαρτέρηση.

Οι μορφές του θανάτου που παραφυλούσαν σε όλη την πλοκή και το φεγγάρι που διψούσε για αίμα, δεν άφηνε καμιά αμφιβολία στον θεατή για την έκβαση της ιστορίας.

Η Φανή Σταυρουλάκη και η Σοφία Σταμπέλου που έπαιζαν τις ζητιάνες στην μορφή του θανάτου και η Περσεφόνη Κώσταρου στον ρόλο του αδυσώπητου φεγγάρι διαπότιζαν την σκηνή με την τρομακτική μοίρα που μετέφεραν.

Το μοιραίο ζευγάρι με την Αθηνά Ξενούλη και τον Στέφανο Μπάστα ταίριαξε τέλεια στον ρόλο τους . 

Όλοι οι ηθοποιοί μας έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και θα ήταν κρίμα να αφήσω κάποιαν χωρίς να αναφέρω,  

Στον ρόλο της δούλας η Σοφία Κακαβογιάννη, τρυφερή και συμπονετική στις ψυχολογικές εναλλαγές της νύφης, τον Παναγιώτη Καρακίζο σε διαφορετικό ρόλο από ότι τον έχουμε δει μέχρι τώρα , στον ρόλο του γαμπρού στάθηκε επ΄άξια στο ύψος του ρόλου, η Μαρία Πολυμέρου , η γειτόνισσα που μοιράζεται τις χαρές και τις λύπες, εξαιρετικά συγκινητική στις σκηνές με την μάνα, 

ο χορός που είναι τόσο σημαντικός σε κάθε τραγωδία ,πλαισίωνε και έδινε ένταση και ρυθμό στην παράσταση, η γυναίκα του Λεονάρντο , η Φωτεινή Ρουμελιώτη . Ο Σταμάτης Μπαλτάς όπως πάντα εξαιρετικός στον ρόλο του πατέρα της νύφης.

Παλικάρι- Θοδωρής Πανανικολάου

Γυναίκες- Σεβαστή Μπαλτά, Μαρία Βοργιά, Ανατολή Κοτσιφαράκη, Μάτα Αντωνίου, Φρόσω Μπαράκου, Πέγκυ Μπουρνού, και Αντωνία Παλαμίδη.

Κορίτσι- Οργίτα Ζεκόι- Πολύ χαριτωμένο παιδί με πολύ μέλλον που ελπίζουμε να συνεχίσει να μας χαρίζει στο θέατρο την παρουσία της

Τα λόγια του ποιητή στα χείλη των ηρώων της ιστορίας που ειπώθηκαν τόσες και τόσες φορές ήταν το "Δεν φταίω εγώ". "Δεν φταίω εγώ, λέει ο Λεονάρντο, φταίει η Γη. " Και πάλι, " Δεν φταίω εγώ, μήπως εσύ δεν έκαμες αυτόν τον γάμο με τα ίδια σου τα χέρια?" αναφερόμενος στην νύφη που την είχε 3 χρόνια αρραβωνιασμένη για τον δικό του γάμο. Σε ένα γάμο που φερόταν σκληρά και πλήρωνε την δική του επιλογή, αυτή που πραγματικά δεν έφταιγε σε τίποτα, δηλ στην γυναίκα του.

Η νύφη πάει στην χαροκαμένη μάνα και της φωνάζει "Δεν φταίω εγώ και εσύ στην θέση μου το ίδιο θα έκανες" ...Όχι μόνο αποποιείται την ευθύνη της στην συμμετοχή της στον σκοτωμό αλλά ζητά ακόμα να κάνει την μάνα συμμέτοχο στην αδυναμία της, για να της δείξει όχι απλά έλεος και συγχώρεση αλλά και επιείκεια με την δικαιολογία ότι θα μπορούσε να κάνει και αυτή το ίδιο, λες και κανείς δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στο πάθος.

'Τούτο το χέρι δεν είναι δικό μου" λέει ο γαμπρός ενώ τρέχει πίσω από τους εραστές για να σκοτώσει τον Λεονάρντο. "Είναι του πατέρα μου και του αδελφού μου που ζητούν το αίμα', η εκδίκηση που βγαίνει στην επιφάνεια και παίρνει την δική του ευθύνη για το φονικό.

Οι ήρωες δεν έχουν όνομα. Ούτε η μάνα, ούτε ο γαμπρός, ούτε η νύφη , ούτε ο πατέρας της. Είναι μόνο ονομασμένοι κατά τον ρόλο που τους έταξε η ζωή . Όνομα έχει μόνο ο Λεονάρντο, λες και ο ποιητής ονοματίζει μόνο το μέγιστο κακό για να δώσει και το μεγαλύτερο κρίμα στο φονικό.

"Αν κανείς δεν φταίει τότε πως φτάσαμε ως εδώ", λέει σπαρακτικά η μάνα. 

Μα ποιος φταίει πράγματι? Μήπως ο θάνατος που τους είχε βάλει στόχο ακόμα και από την πρώτη σκηνή του έργου? Η, πάλι το φεγγάρι που φωτίζει τα πάντα και μέσα στην ηρεμία της νύχτας βλέπει τις σκιές των προσωπικών σκέψεων, των ανομολόγητων ονείρων και των καταπιεσμένων παθών να ζωντανεύουν ?

Το έργο μπορεί να είναι μιας παλαιότερης εποχής αλλά και πόσο σύγχρονο μιας και ζούμε σε μια κοινωνία που πολύ δύσκολα θα ακούσεις κάποιον να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεων του και το βάρος που έχουν στην ζωή των γύρω του.

Η σκηνοθέτης χρησιμοποίησε όλον τον προσφερόμενο χώρο σε μια σχεδόν κινηματογραφική κίνηση σωμάτων και εικόνων.

Πολλά πολλά συγχαρητήρια σε όλους και όλες και πολλές ευχαριστίες μιας και μας δίνουν την ευκαιρία να γίνουμε κοινωνοί στην θεατρική τέχνη. Σε μια τέχνη που έχει τεχνική, ταλέντο, ψυχή, όνειρα και πολλές θυσίες.