Παράλληλες ζωές.

Μια διαφορετική 25η Μαρτίου σήμερα μιας και ο καιρός δεν επέτρεψε να γίνει η παρέλαση. Παρόλα αυτά, στα σχολεία και στα μέσα, τιμήθηκε η γιορτή, θυμηθήκαμε τους ήρωες και τιμήσαμε την μεγάλη γιορτή του Ευαγγελισμού.

Αυτήν την στιγμή ότι συμβαίνει στον κόσμο, είναι σαν ένα βιβλίο που το έχουμε στα χέρια μας και το ξεφυλλίζουμε τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνουμε να διαβάσουμε τις σελίδες του.

Μας τις λένε σε περίληψη, όπως τις καταλαβαίνει ο καθένας στα δελτία, στις έντυπες και ηλεκτρονικές εφημερίδες και στα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Εμείς, οι απλοί άνθρωποι του λαού, όπως μας λένε, έχουμε ποτιστεί από μια σαστιμάρα τόσο μεγάλη, που ξεχυλίζει και τρέχει από όλους μας τους πόρους, όπως όταν ποτίζεις μια γλάστρα και τρέχει το νερό από το πιατάκι. Καθαρό νερό ρίχνουμε, ένα μαυροκίτρινο νερό ξεχυλίζει. Πληροφορίες μας ποτίζουν, και αποβάλλουμε αισθήματα ανησυχίας, μαύρες σκέψεις γεμάτες από φόβο και λύπη.

Κάθε Εθνική γιορτή, σκέφτομαι τους τότε απλούς ανθρώπους. Όσους δεν ήξεραν όλα αυτά που ευαγγελιζόντουσαν οι πρωτεργάτες. Όσους αγωνιούσαν για τα καθημερινά προβλήματα και πάλευαν για την επιβίωση τους. Και τότε ο κόσμος άλλαζε , εγκυμονούσε την αλλαγή που θα ερχόταν δίπλα στο κρεβάτι που πέθαινε η φεουδαρχία και η Οθωμανική αυτοκρατορία. Και τότε τους είχαν βάλει στα χέρια ένα βιβλίο που δεν μπορούσαν να διαβάσουν , δεν προλάβαιναν να μάθουν και δεν είχαν ούτε το κουράγιο, ούτε το σθένος να παρακολουθήσουν. 

Στην ουσία γιορτάζουμε την δική μας ζωή κάθε εθνική επέτειο  με μια ανακούφιση γιατί δεν χρειάστηκε να περάσουμε εμείς όλο αυτόν τον πόνο και τις στερήσεις, γιατί μπορούμε να ζούμε ελεύθεροι όσο και αν αισθανόμαστε καταπιεσμένοι. 

Ο πόλεμος μας πλησιάζει και αναρωτιέμαι πως θα αντιδρούσαμε σε μια περίπτωση που θα μας καλούσε η ανάγκη να υπερασπιστούμε τα κεκτημένα μας.

Θα λέγαμε για παράδειγμα, "Ας γίνει ότι θέλει, δεν με νοιάζει , έτσι και αλλιώς δεν θα αλλάξει τίποτα για μας?" η θα ξυπνούσε μέσα μας " η αθάνατη ελληνική ψυχή" και θα κάναμε τα πάντα για να μην υποφέρουμε ξένο ζυγό?

Ζωές παράλληλες μέσα στον χρόνο, είτε στην σκλαβιά των Οθωμανών, είτε στην απάνθρωπη κατοχή των Γερμανών, και σήμερα δίπλα μας ζωές που θυσιάζονται για την δική τους ελευθερία να είναι στα πατρογονικά τους εδάφη ελεύθεροι, και σήμερα εμείς πως ζούμε τις ζωές μας? Παράλληλες με του κατακτητή η του δεχόμενου την σκληρή και αδυσώπητη εισβολή? Που είναι η καρδιά μας?

Παράλληλες ζωές...τόσο ίδιες αλλά και τόσο διαφορετικές.