Γιατί θεωρούμε ότι το "μεγάλος" αρχίζει κάπου στην δεκαετία των είκοσι χρόνων και μετά πια δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε ποτέ ξανά, λες και σταματάμε να μεγαλώνουμε. Ίσως θα έπρεπε να προσθέσουμε το " περισσότερο", η, το "πιο πολύ".
Σε μια κοινωνία που το να κάνει κάποιος ένα και μοναδικό επάγγελμα αρχίζει να φαίνεται ουτοπία, ίσως θα έπρεπε να αναθεωρήσουμε και την ερώτηση και να μην αισθανόμαστε άσχημα να κάνουμε την ερώτηση . Ίσως θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε, "Και μετά?"
Θα σπουδάσω , θα δουλέψω, θα κάνω οικογένεια, και μετά?
Μετά είναι η σύνταξη, και μετά?
Σε μια εποχή που μπορεί οι αρρώστιες να κτυπούν αλύπητα νέους ανθρώπους, η μακροβιότητα είναι γεγονός. Επομένως ακόμα και έναν συνταξιούχο θα μπορούσαμε να τον ρωτήσουμε, "Και μετά?"
Μετά είναι η ηλικία που μπορείς να πεις, "Όταν ήμουν νεότερη ήμουν νέα", και να μην είναι κάποιο αστείο αλλά η πραγματικότητα.
Η ενεργή ζωή σταματά όταν τελειώνει η "ενέργεια", και καλό είναι να φροντίζουμε αυτή η ενέργεια, να φροντίζεται έτσι ώστε να κρατά πολλά πολλά χρόνια χωρίς αξεπέραστα προβλήματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου