"Ραντεβού ( στην έξοδο)" Μια εξαιρετική παράσταση!

Η παράσταση "Ραντεβού (στην έξοδο)" ανέβηκε στο υπαίθριο θέατρο Καρύστου και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις μιας και ο Γιάννης Μαστρογιάννης και η Παναγιώτη Μπιμπλή παρέσυραν τους θεατές με το ταλέντο τους και τους ενθουσίασαν με την υποκριτική τους τέχνη. Η Μαριάννα Κακαβά, τους συνόδευσε στο πιάνο.

Η αλήθεια είναι ότι εμείς, οι άνθρωποι, δεν συνειδητοποιούμε κάτι σημαντικό την ώρα που συμβαίνει, αλλά πολύ αργότερα.  Έχω την αίσθηση όμως ότι απόψε το βράδυ, είναι μια σημαντική στιγμή γιατί ξεκινά μια μεγάλη πορεία της Παναγιώτας στην συγγραφή θεατρικών και ίσως όχι μόνο , έργων.

Το "Ραντεβού στην έξοδο" , είναι το πρώτο της έργο που παρουσιάζεται μπροστά στο κοινό και η συνέχεια, διαγράφεται ελπιδοφόρα.

Είναι ένα εξαιρετικό κείμενο, με μεγάλη οικονομία. Είναι πολύ δύσκολο όπως και ισορροπία στην εναλλαγή των συναισθημάτων .

Πολλά συγχαρητήρια, και με θάρρος σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς για την τέχνη, να προσφέρουν στους θεατές "θεραπεία ψυχής" .

 

Μια αποτελεσματική επίσκεψη στην Τεχνική Υπηρεσία!

Καλημέρα κόσμε και κυρίως Αλαμανιώτες και Αλαμανιώτησες!

Εδώ και λίγα χρόνια ο ευκάλυπτος που έχει φυτρώσει επί του δρόμου μας τρομάζει σε κάθε αέρα και πάντα τρέμει η ψυχή μας περνώντας από εκεί. Μετά από μια κουβέντα με γείτονα για το θέμα έβγαλα την φωτογραφία και την ανέβασα πριν πάω, μιας και κακά τα ψέμματα, εκεί την βλέπουν πιο γρήγορα και εύκολα και ενημερώνονται από την μια, και από την άλλη, ήμουν απογοητευμένη μιας και σε άλλες περιπτώσεις έπρεπε να πάμε και να ξανά πάμε, να τηλεφωνήσουμε, να βάλουμε μέσον και όλα τα γνωστά για να λυθεί ένα θέμα. Θέλω να πω, ότι για να πάω έπρεπε να το "πάρω απόφαση" που λένε. Σήμερα το πρωί λοιπόν το πήρα απόφαση και πήγα να πω τα προβλήματα που έχει ο δρόμος μας και πράγματι, δεν θα μπορούσα να έχω καλύτερη ανταπόκριση. Πήγαμε με τον κ.προιστάμενο και είδαμε το σημείο, είπαμε για τον καθρέπτη που έχει σπάσει εδώ και χρόνια και μου είπε ότι θα παραγγείλουν σύντομα καθρέπτες και θα βάλουν και τον δικό μας, και είπαμε να σημειωθεί και η άσφαλτος που λείπει σε ένα σημείο .

Το συμπέρασμα είναι να αποφασίζουμε με πηγαίνουμε γιατί εκεί που απογοητεύεσαι, εκεί λύνονται και τα προβλήματα.

Με αισιόδοξη λοιπόν διάθεση σήμερα για το χωριό μας, τα Αλαμανέικα ξεκινά η μέρα, και ευχόμαστε σύντομα να λυθούν τα προβλήματα του δρόμου μας.

 

Hotel Anastasia- μια άλλη ματιά στην Κάρυστο.

Πολλές φορές λέμε ότι μας τρώει η ρουτίνα,  λέμε ότι βαρεθήκαμε τα ίδια και τα ίδια, ότι θέλουμε μια αλλαγή και πάντα σκεφτόμαστε ότι όλα αυτά μπορούν να γίνουν κάπου μακριά από εδώ. Και όμως δεν είναι έτσι. Απλά, όπως έλεγε και ένας σοφός, αν δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι, άλλαξε την οπτική σου για αυτό. Και στην μικρή μας πόλη μπορεί κάποιος εύκολα να το πετύχει με μια επίσκεψη για ένα καφέ, η ένα ποτό στο ξενοδοχείο Αναστασία.

Είναι ένα στολίδι στην πόλη που μαζί με τα άλλα εξαιρετικά μας ξενοδοχεία δίνουν στην πόλη μας μια κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα.

 

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία από την Κινηματογραφική Λέσχη στο 8ο Φεστιβάλ Ντοκιματέρ.

 https://www.belkisibe.com/

Η ταινία του Αλέξη Νταλούμη είναι κάτι πάρα πάνω από ένα ντοκυμαντέρ. Είναι η "Σωματογραφία" ενός πολέμου που έγινε τόπος συνάντησης ανθρώπων από όλο τον κόσμο με σκοπό την εξαφάνιση του ISIS και την απελευθέρωση εδαφών, όπως και την οργάνωση μιας κοινωνίας ισότητας και δικαίου.

Μια  υπερ περιεκτική σύνοψη που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να περιγράψει την ταινία.

Ο κινηματρογραφιστής πήρε μέρος ο ίδιος στον πόλεμο σαν στρατιώτης, έζησε και μοιράστηκε την ζωή του με τους ανθρώπους που μίλησε, βίωσε τις καταστάσεις που περιέγραψε και οραματίστηκε την κοινωνία που αναδύθηκε.

Η απελευθέρωση της Ράκα, οι επιχειρήσεις στην Μαμπίζ, η ζωή μετά τον πόλεμο,  η ακροβασία ανάμεσα στην απελπισία και στην ελπίδα, στον θάνατο και την ζωή, στην ελευθερία και στην σκλαβιά, στο χαμόγελο και στο κλάμα όλα μαζί και το καθένα χώρια, ξεπηδούσαν ανάμεσα στις εικόνες των ερειπίων και από τα πρόσωπα των ανθρώπων .

Είναι πράγματι πολύ ενδιαφέρον , συγκλονιστικό θα έλεγα, να συναντάς από κοντά κάποιον που πολέμησε σε κανονικό πόλεμο για κάτι που πιστεύει και να δημιουργήσει κάτι από αυτό που θα μπορούσε να κινητοποιήσει και άλλους η τουλάχιστον , να διασώσει με την καταγραφή του, τον αγώνα των συμπολεμιστών του και την αλήθεια τους. Αλλά μιας και δεν πάμε στον πόλεμο, 

τι  συμπέρασμα θα μπορούσαμε   να βγάλουμε  από την ταινία? Πολλά αλλά το πιο απλό είναι ότι δεν είναι ανάγκη να πάμε σε κάποιο πόλεμο για να οραματιστούμε έναν καλύτερο κόσμο και μια δικαιότερη κοινωνία. Μπορούμε να βρούμε την φωνή μας, να ακονίσουμε το θάρρος μας, να ξεπεράσουμε τα εμπόδια και να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε στο τόπο και την κοινωνία που ζούμε. Εύκολο δεν είναι, αλλά δεν είναι και σαν να πολεμάς και να κινδυνεύεις να σκοτωθείς κάθε ώρα και στιγμή, έτσι δεν είναι?

Θα πει κάποιος ότι είναι πολύ απλοικά αυτά που λέω, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι είμαι ένας πολύ απλός και συνηθισμένος άνθρωπος.

Να δείτε την ταινία , αξίζει τον κόπο.

 

Ισως Άυριο

Το Belkî Sibê είναι η ταινία ενός εθελοντή στρατιώτη. Αφηγείται ένα ταξίδι 18 μηνών μέσα στον πόλεμο και την επανάσταση, στη Ροζάβα (Δυτικό) Κουρδιστάν της ΒΑ Συρίας, κατά τη διάρκεια της προέλασης και της νίκης των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων κατά του ISIS, καθώς και της ιστορίας του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας, στις τάξεις του οποίου ο σκηνοθέτης πολέμησε κατά κύριο λόγο. Απεικονίζει την στρατιωτική ζωή και τις μάχες στις πρώτες γραμμές του μετώπου, καθώς και την ζωή των πολιτών στα μετόπισθεν και τον κοινωνικό μετασχηματισμό που επιχειρείται από την Αυτόνομη Διοίκηση. Και στα δύο πεδία, ο ρόλος των γυναικών απελευθέρωσης και ενδυνάμωσης είναι εξέχων. Η ταινία ακολουθεί ένα χρονοδιάγραμμα από τον Ιούλιο του 2016 (μάχη της Μίνμπιτζ) μέχρι το τέλος του 2017 (απελευθέρωση της Ράκα και κατάρρευση του Ισλαμικού Χαλιφάτου), αλλά περιλαμβάνει κι επικαιροποιημένο υλικό από τα τέλη του 2021, στο τέλος κάθε κεφαλαίου.

Συντελεστές

• Σκηνοθεσία: Alexis Daloumis
• Σεναριογράφοι: Alexis Daloumis
• Παραγωγοί: Alexis Daloumis
• Διευθυντής Φωτογραφίας/DOP: Alexis Daloumis
• Μοντάζ:: Luise Burchard, Yiannis Kolozis
• Σχεδιασμός Ήχου: George Botis, Haris Pandis
• Άλλοι Συντελεστές: Composer: Alexandros Miaris

Στέγαστρο τέλος!

 Το στέγαστρο στην Ιωάννου Κότσικα μας απασχόλησε πολύ τον τελευταίο καιρό και σήμερα, αφαιρέθηκε εντελώς, μιας και εκτός των άλλων, είχε αποδειχθεί ότι ήταν παράνομο και εκρεμμούσε η υπόθεση του.

Μπορούμε να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα για την στάση μας απέναντι σε ότι συμβαίνει στον δημόσιο χώρο, στα δημόσια πράγματα, στην δημόσια ζωή. Δεν μπαίνουμε σε κανενός το σπίτι, κανενός την δουλειά, κανενός την προσωπική ζωή, αλλά όμως ότι έχει σχέση με ΔΗΜΟΣΙΟ, τότε είναι υποχρέωση του κάθε πολίτη, να έχει γνώμη, να επεμβαίνει, να προτείνει και να καταγγέλει όπου και εάν χρειάζεται.

 

Αυτό έκανε και η κ,Πολυχρονίου και της αξίζουν πολλά

συγχαρητήρια, όπως και σε όλους όσους συμπαραστάθηκαν και στήριξαν το αίτημα για την απομάκρυνση του στέγαστρου. Να θυμηθούμε ότι η Αντιπολίτευση του Γιάννη Μανώλη έφτασε να κάνει αίτημα για αυτό το θέμα σε ανοιχτό ΔΣ!!

Όλοι μαζί έχουμε κερδίζει αρκετές μικρές και μεγαλύτερες νίκες, και θα ήθελα να σας παρακαλέσω να κερδίσουμε άλλη μία. Την αναγέννηση των πάρκων της πόλης μας. Τι λέτε? Θα το προσπαθήσουμε?

Μαίρη Πολυχρονίου

Και προς αποφυγή παρεξήγησης πράγματι είναι μια αρχή. Βέβαια όλη αυτή η ιστορία, που έπρεπε να αποδείξεις το αυτονόητο, μου προκάλεσε μια απέραντη θλίψη και απογοήτευση, κυρίως για πολλούς από τους εκλεγμένους εκπροσώπους μας στο Δημοτικό Συμβούλιο. Για όλους αυτούς που δεν πρόσεξαν τη μπετονιέρα στο πεζοδρόμιο ούτε αυτούς που έχτιζαν, για όλους οσους το προσπέρασαν, για όσους σιώπησαν και για αυτούς που εξαφανίστηκαν απο προσώπου γης, όταν η υπόθεση πήρε δημοσιότητα. Και σε αυτό το σημείο θέλω να πω κάτι, χιλιοειπωμένο αλλά τόσο επίκαιρο, προς τους εκλεγμένους στο Δημοτικό Συμβούλιο «ο δημόσιος χώρος δεν ιδιωτικοποιείται, δεν παραβιάζεται και κανείς δεν σας εκχώρησε το δικαίωμα να τον παραχωρείτε» και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια, οπως και να το κάνουμε, να μη μπορούμε να περπατήσουμε στο πεζοδρόμιο από τα αυθαίρετα και να ξεριζώνονται δένδρα ετών, προκειμένου να φυτεύονται ασχήμιες. Αυτο θα μπορούσε ίσως να το κάνει στο εξοχικό του, στην αυλή του όχι όμως στον κοινόχρηστο χώρο, που θέλουν και πρέπει να παιξουν τα παιδιά, να περπατήσουν οι ηλικιωμένοι, οι ευάλωτοι άνθρωποι , αυτοί που δεν έχουν ευρύχωρες κατοικίες και που έχουν ανάγκη να περπατούν στη πόλη τους.

Ας βάλουμε φυτά και παγκάκια στα πάρκα! Δεν θέλει κόπο-θέλει απόφαση!

Γιοκάλειο

Κάνοντας μια βόλτα στις πλατείες και στα πάρκα, βλέπουμε ότι δυστυχώς στο Γιοκάλειο και στο πάρκο του Αγίου Νικολάου δεν υπάρχει κανένα παγκάκι.Όπως δεν υπάρχει κανένα στο πάρκο Μπουρνιά. Μπορεί να έχει αποδοθεί στους δύο ιδιώτες αλλά θα έπρεπε να υπάρχει και ένα κομματάκι και για τους περιπατητές. Να θυμήσουμε ότι το Γιοκάλειο βρίσκεται στην πλατεία Μαξιμιλιανού. Δηλ. αυτό το σημείο, είναι πλατεία αν και έχει γίνει ότι είναι δυνατόν να το ξεχάσουμε.

Στην Δυτική πλευρά, στο πάρκο στο Αρχιπέλαγος, η κατάσταση είναι κάτι περισσότερο από Θλιβερή. Τα έχουμε πει πολλές φορές αλλά .....

Που μπορεί να πάει βόλτα λοιπόν κάποιος χωρίς να πληρώσει και να κάτσει λίγο να ξεκουραστεί?

Στην πλατεία, στον Λιμενοβραχίονα ,δίπλα στο Μπούρτζι και στην παραλία. 

Αρκετοί πάνε βόλτα στο θέατρο και πολλά παιδιά προτιμούν τα σκαλιά του Δημαρχείου το βράδυ.

Όμως πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να κάνουμε μια πιο φιλική πόλη σε μαμάδες, γιαγιάδες, καροτσάκια, παιδάκια που παίζουν, απλά για όλους.

Να φτιάξουμε τα πάρκα και τις πλατείες τόσο όμορφες όπως την μικρή πλατειούλα πάνω από την Ψιλή Άμμο, με όμορφα φυτά όπως στα παρτέρια μπροστά στο Δημαρχείο.

Στην ανάγκη, ας βοηθήσουμε και εμείς..στον πιο "πλούσιο δήμο της Ελλάδας" δεν είναι κρίμα να μην υπάρχει τόπος να σταθείς εκτός παραλίας?

Να σημειώσουμε όμως ότι όλα είναι καθαρά όπως βλέπετε. Έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια για αυτό και πάλι ευχαριστούμε πολύ όλους τους εργαζόμενους και υπεύθυνους .

Γιοκάλειο

Γιοκάλειο

Πάρκο Μπουρνιά

 

Πάρκο Αγίου Νικολάου

Πάρκο Αγίου Νικολάου

Πάρκο Αγίου Νικολάου

Φθινόπωρο

 

Ήρθε το Φθινόπωρο

 

Πάει  το καλοκαίρι,

Με το μαγιό του

Χαλασμένο από την άρμη,

Με μαύρες κηλίδες από τον ήλιο

Και τις πατούσες του σκασμένες 

Απ’ το χώμα.

Πέταξε το καπέλο του και μας είπε γεια-

Πήγε στο μεγάλο ταξίδι του στον χρόνο

Έτσι ηλιοκαμένο και μισόγυμνο.

 

Ο ήλιος το πρωί,

Η ξαφνική δροσούλα το βραδάκι,

Τα χρώματα που λιώνουν σε μια γλυκύτητα

Στην δύση ,

Είναι τα πρώτα δώρα του Φθινοπώρου.

Έτσι, αργά και υπομονετικά , μας προετοιμάζει για τα κρύα

Του Χειμώνα.

Είμαστε και μεις μέρος του κύκλου,

Το νιώθουμε βαθιά μες την ψυχή μας.

Ο κυνισμός δεν βοηθά,

Μόνο το αγκάλιασμα των συναισθημάτων

Που μας γεννά η Φύση.