Σχόλια που μας βάζουν σε σκέψεις.

 

Διαβάζουμε πολλά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως λέγονται, και με άλλα γελάμε ,με άλλα νευριάζουμε αλλά και με μερικά άλλα, στεκόμαστε σκεπτικοί και στενοχωρημένοι. Προσωπικά αισθάνομαι και λίγες τύψεις γιατί δεν το είχα σκεφτεί για τόσο σοβαρό όσο θα έπρεπε.

Όλοι ξέρουμε ότι οι περισσότεροι επισκέπτες μας είναι ηλικιωμένοι όπως και είναι το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων. Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν κινητικά προβλήματα λόγω ηλικίας και λόγω ασθενειών.

Όλοι όμως έχουν δικαίωμα να πάνε μια βόλτα και να χαρούν έναν καφέ, μια μερίδα λουκουμάδες, ένα γλυκό, κάτι, στην παραλία μας. Δεν μπορούν όμως γιατί η απόσταση που θα πρέπει να διασχίσουν με κάποιο τρόπο έχει γίνει πολύ μεγάλη για αυτούς.

Από την μια έχουμε τους διαδρόμους για τους τυφλούς, τις εισόδους για τα αμαξίδια, τις θέσεις πάρκινγκ για ΑΜΕΑ αλλά πως θα φτάσουν όσοι ακόμα δεν είναι στο αμαξίδιο στην παραλία η στην πλατεία?

Έχω διαβάσει αρκετά σχόλια που τονίζουν ότι έχουν αποκλειστεί και σκέφτομαι την παροιμία, " Εκεί που είσαι ήμουνα και εκεί που είμαι θάρθεις".

Μου αρέσει που είναι η πλατεία χωρίς φόβο για τα παιδιά και χωρίς αυτοκίνητα στους δρόμους, Αλλά να που υπάρχει πρόβλημα για συνανθρώπους μας. 

Νομίζω ότι όσοι ασχολούνται με την συγκοινωνία να σκεφτούν ότι όλοι αυτοί στερούνται κάτι που δεν θα έπρεπε και να βρουν μια λύση. Τουλάχιστον να μπορούν να πλησιάζουν πιο κοντά ..