Πολλές φορές κουβεντιάζοντας για διάφορα θέματα που έχουν σχέση με την φύση βρίσκομαι σε μια θέση όπου καταλαβαίνω ακριβώς το τι λέει ο συνομιλητής αλλά η αφετηρία της σκέψης μας είναι τόσο διαφορετική που καταλήγω να συμφωνώ με όσα λέει επειδή είναι η λογική απόρροια της βασικής του αντίληψης για το θέμα. Όμως υπάρχει μια άλλη αφετηρία σκέψης που οδηγεί σε άλλα συμπεράσματα.
Στον τίτλο αναφέρω την λέξη "πάντα", γιατί έχει αποδειχθεί ότι ακόμα και αν κάποιο έργο έχει χρησιμότητα σε κάποια στιγμή, έχει επιπτώσεις στο οικοσύστημα , η εμποδίζει κάποιο άλλο οικοσύστημα , η σε κάποιο χρονικό ορίζοντα καταλήγει να είναι επιβλαβές μιας και δεν ενσωματώνεται με το περιβάλλον του.
Η επιστήμη μας έκανε ικανούς να χρησιμοποιούμε τις δυνάμεις της φύσης. Αυτή η οικειότητα μας με την φύση είχε σαν αποτέλεσμα να την περιφρονούμε και να αδιαφορούμε προς τα μυστικά της που δεν μπαίνουμε στον κόπο να ανακαλύψουμε, η υποβαθμίζουμε την σημασία της γνώσης που ήδη υπάρχει από παλαιότερους πολιτισμούς.
Η σχέση μας με την φύση είναι η πρακτική της εκμετάλλευση . Την υποβάλλουμε θα μπορούσαμε να πούμε σε πολλές ενοχλήσεις και πειράματα για να δούμε το πως θα μπορέσουμε να την χρησιμοποιήσουμε για τους σκοπούς μας . Για να το πετύχουμε χρησιμοποιούμε τις δυνάμεις και τις ενέργειες της , των οποίων η πηγή τους μας παραμένει άγνωστη.
Από μια άποψη οι σχέσεις μας με την φύση είναι αυτή του κυρίου και του υπηρέτη , η αλλιώς, είναι σαν να σέρνουμε έναν αιχμάλωτο σαν μάρτυρα σε δικαστήριο. Την εξετάζουμε , την προκαλούμε και ζυγίζουμε με ακρίβεια και προσοχή την μαρτυρία της , όμως με την ζυγαριά την ανθρώπινη , η οποία δεν είναι ικανή να καταμετρήσει τις αφανείς αξίες της φύσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου