ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΚΑΡΥΣΤΟΥ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΝ 1822 -ΑΡΧΗΓΟΣ ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΕΥΒΟΙΑΣ- ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΟΥΝΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

https://anchor.fm/sophia-kollia/episodes/1822---e16rmp5 

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΚΑΡΥΣΤΟΥ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΝ 1822 -ΑΡΧΗΓΟΣ ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ

ΜΑΧΗ ΕΝ ΣΤΥΡΟΙΣ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΝ 1822-ΑΡΧΗΓΟΣ ΗΛΙΑΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ- POD CAST

https://anchor.fm/sophia-kollia/episodes/1822--e16qmks

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ- ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΕΥΒΟΙΑΣ-ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΟΥΝΑΡΟΠΟΥΛΟΥ 1930

ΜΑΧΗ ΕΝ ΣΤΥΡΟΙΣ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΝ 1822-ΑΡΧΗΓΟΣ ΗΛΙΑΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ

Ακτοπολοική σύνδεση με τις Κυκλάδες . Πρώτη φορά μετά από περίπου 30 χρόνια.

 

φωτο Δημήτρης Βερούχης

Επιτέλους σήμερα 2/9/2021 έφτασε το καράβι Νάξος να μπει σε 10 λεπτά στο λιμάνι της Καρύστου Εύβοιας που 3 τρία ολόκληρα χρόνια τρέχαμε στο υπουργείο Ναυτιλίας. Όταν οι καπετάνιοι είναι δυνατοί ανοίγουν δρόμους στην θάλασσα. Η αρχή έγινε! Θα πρέπει χθες ο δήμος Καρύστου ο δήμαρχος ο ολνε α.ε. και η περιφέρεια -που έναν ολόκληρο χρόνο δεν έχουν κάνει τίποτα για την εμβάθυνση του λιμανιού με 80000ε - περιμενομε να γίνει ποιο βαθύ το λιμάνι και να έρχονται άνετα τα πλοία από 8 μήνες κάθε χρόνο από τον Μάρτιο μέχρι αρχές Νοεμβρίου.Καλη αρχή έστω μόνον για δύο μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο τα υπόλοιπα το 2022.

Παναγιώτης Αντωνιάδης.

Μάχη εν Στύροις τον Αύγουστον 1821 -αρχηγός Νεόφυτος. Ανάγνωση- ηχητικό αρχείο

https://anchor.fm/sophia-kollia/episodes/1821---e16q4ll 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΕΥΒΟΙΑΣ - ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΟΥΝΑΡΟΠΟΥΛΟΣ 1930

ΚΑΡΥΣΤΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΡΟΣ.

Μάχη εν Στύροις τον Αύγουστον 1821 -αρχηγός Νεόφυτος.

Μια μαρτυρία σε ένα mail από τον κ.Παναγιώτη Σιδέρη.

 

Σήμερα το πρωί έλαβα το πάρα κάτω μειλ. Είναι πολύ συγκινητικό και σημαντικό ταυτόχρονα. Συγκινητικό γιατί βλέπουμε 

την αγάπη για τον γενέθλιο τόπο και την προσπάθεια για την επαφή με τις ρίζες. Δεύτερη γλώσσα τα Ελληνικά και όμως,

πολύ πιο σωστά από όσα διαβάζουμε συνήθως . Μόνο σεβασμό μας εμπνέουν αυτές οι γραμμές και μακάρι οι νεώτεροι

να μπορέσουν να διαβάσουν όλα όσα κρύβονται πίσω και ανάμεσα σε αυτές.

Σοφία,

Εδώ είναι η ιστορία που υποσχέθηκα να σας στείλω για το blog σας. Παρακαλώ συγχωρέστε μου τη χρήση της ελληνικής γλώσσας. 

Τα Ελληνικά είναι δεύτερη γλώσσα μου και δυσκολεύομαι να χρησιμοποιήσω τις σωστές λέξεις. 

Μη διστάσετε να διορθώσετε την ιστορία μου πριν την προσθέσετε στο blog σας. 

Έχω πολλές άλλες ιστορίες από την οικογένεια της μητέρας μου, θα σας στείλω επίσης όταν έχω χρόνο.

 Ήμουν τυχερός που είχα μαζί μου τη μητέρα μου και δύο θείους εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Δυστυχώς, δεν έχω πολλές ιστορίες από την Κάρυστινη οικογένεια του πατέρα μου.

 Ο πατέρας μου πέθανε νέος καί ποτέ δεν σκέφτηκα να τον ρωτήσω για τη νεότητα του. 

Χάσαμε και τον αδελφό του τον Σπύρο πέρυσι που ήταν κύριος αφηγητής ιστοριών.

 Ο ξάδερφος μου ο Παναγιώτης στην Κάρυστο μπορεί να έχει μερικές ενδιαφέρουσες ιστορίες να πει από παλιά.

Θερμούς Χαιρετισμούς,

Παναγιώτης Σιδέρης

Η φωτογραφία που έχω επισυνάψει είναι η θεία και ο θείος μου για τους οποίους μιλάω στην ιστορία.

 Μπορεί να γνωρίζετε τη θεία μου καθώς ζούσε στην Κάρυστο το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της.

 Το όνομά της ήταν Μαρίκα Μαρίνου. Ο θείος μου ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 

1960 και δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα. Το όνομά του ήταν Κωνσταντίνος Θωμάς. 

Παππούς μου ήταν ο Αναστάσιος Θωμάς του Ιωάννη. Η γιαγιά μου ήταν η Χρυσάνθη Θωμά (γένος Κρισίλια).

Η ιστορία που λέω τώρα είναι είτε από τα χρόνια στο τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου είτε μετά. Δεν είμαι σίγουρος. 

Τότε δεν υπήρχε φαγητό στον Άγιο Δημήτριο για να φάει ο κόσμος. Η κυβέρνηση είχε πάρει όλα τα ζώα τους για την πολεμική προσπάθεια.

 Όπως τα γαϊδούρια που συνήθιζαν να οργώνουν τα χωράφια τους. Κάθε μέρα ήταν ένας αγώνας για να βρούμε φαγητό. 

Μια μέρα η γιαγιά και ο παππούς μου άφησαν τη θεία μου για να προσεξει τον μικρότερο αδερφό της στο σπίτι, ώστε να μπορούν να ψάξουν για χόρτα . 

Εκείνη την εποχή, η θεία μου ήταν περίπου 9 ετών και ο θείος μου 6. Η γιαγιά και ο παππούς μου είχαν φύγει για κάποιο χρονικό διάστημα και επέστρεψαν

 αργότερα το απόγευμα με το χόρτα. Μέχρι τότε, ο θείος μου ήταν πολύ πεινασμένος και άρχισε να κλαίει όταν είδε τους γονείς του να επιστρέφουν. 

Η γιαγιά μου ήξερε ότι θα ήταν καιρό πριν τά χόρτα θα ήταν έτοιμα.

 Ευτυχώς, το ένα κοτόπουλο που κατείχαν είχε βάλει ένα αυγό στη φωλιά του. Η γιαγιά μου πήρε το αυγό και το έβρασε

 γρήγορα και το έδωσε στον θείο μου για να φάει. Αφού έφαγε το αυγό είπε 

" Μητέρα, γιατί με άφησες να πάω τόσο πολύ πριν με ταΐσεις; Πεινούσα πολύ

."Ακούγοντας αυτό από τον εξάχρονο γιο της ήταν πολύ δύσκολο. 

Κάθε φορά που έλεγε αυτή την ιστορία δεν μπορουσε να τελειώσει χωρίς να κλάψει.

 Ήταν μια πολύ οδυνηρή μνήμη από μια άθλια περίοδο γι ' αυτούς.

Περιοχή συνημμένων

Όταν η Κάρυστος ήταν γνωστή στον Πνευματικό Κόσμο της Ελλάδας.

 

Απρίλης 2002- Ανάσταση. Χρονογράφημα Α.Κ. στην Καρυστινή.

 

Απρίλης 2002- Ανάσταση

Η καλοβαλμένη γυναίκα με το Αμερικάνικο ντύσιμο έδωσε ένα γενναίο φολοδώρημα στον άνθρωπο που της κουβάλησε τις βαλίτσες με το καροτσάκι του κάθισε στην πεζουλίτσα της αυλής να ξαποστάσει πριν χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού. Ήτανε όλα στην θέση τους όπως πριν 30 χρόνια. Οι αλτάνες γύρου γύρου στην αυλή γιομάτες γεράνια και ανάμεσα τις δυο πόρτες το αγιόκλιμα που η ίδια είχε φυτέψει. Οι μουριές που ένα χρόνο  πριν φύγει είχε φυτέψει ο πατέρας της ,  είχανε απλώσει τα κλωνάρια τους και σκεπάζανε  με τον ίσκιο τους ολόκληρη τη μεγάλη αυλή. Πότε πέρασαν 30 χρόνια, αναλογίστηκε. Τότε που νιόπαντρη αποχαιρέτησε με σπαραγμό τους δικούς της και έφυγε με τον άντρα της για την Αμερική, μαζί με πολλούς άλλους Καρυστινούς που με ένα ταγάρι στον ώμο και ένα καρβέλι κριθαρένιο μέσα, πήγαιναν να βρούνε την τύχη τους στην μακρινή ξένη χώρα. Παραξενεύτηκε που το σπίτι ήτανε απόλυτα ήσυχο. Τι να συνέβαινε? Η καρδιά της σφίχτηκε. Δυο μήνες πριν είχε λάβει γράμμα τους και ήτανε όλοι πολύ καλά. Τώρα, γιατί τόση ησυχία? Πάθανε τίποτα? Και ερχότανε με τόση λαχτάρα να δει τη μάνα της και το Μαρικάκι, την αδελφή της και να κάνει Πάσχα μαζί τους την άλλη Κυριακή.

Βρισκόμαστε ήδη στο Σάββατο του Λαζάρου. Με αγωνία πλησίασε την πόρτα. Χτύπησε φωνάζοντας. Μάνα! Μαρίκα! Δεν είναι κανείς εδώ?!

Της άνοιξε μια γυναίκα με ένα τσεμπέρι στο κεφάλι και με ύφος πονεμένο. «Εσύ είσαι Βασιλική μου? Καλωσόρισες.» Και ρίχτηκε στην αγκαλιά της κλαίγοντας. «Τι είναι? Τι συμβαίνει? Που είναι η μάνα βρε Μαρικάκι?»  «Δεν είμαι πια το Μαρικάκι..» είπε η άλλη. ‘ « Τώρα είμαι η θεία Μαρίκα  και τη μάνα μας μόλις σήμερα τη μεταλάβαμε. Δεν καταλαβαίνει  τίποτα πια. Δεν γνωρίζει κανένα . Από στιγμή σε στιγμή την παίρνει ο Κύριος κοντά του. Ο καημός του ξενιτεμού σου και μια πνευμονία που άρπαξε τις άλλες την έχουν ρίξει το θανατά.» Λαχτάρησε η Αμερικάνα. Τόσες μέρες ταξίδι με το ΝΕΑ ΕΛΛΑΣ , ύστερα από τόσα χρόνια για να προφτάσει την μάνα της ζωντανή και τώρα να ακούει πως ήρθε αργά, την έκανε να κλαίει με λυγμούς. Πλησίασε νυχτοπατώντας  στο κρεβάτι της ετοιμοθάνατης. «Μάνα, εγώ είμαι , η Βασιλική σου, » της ψιθύρισε και την χάιδευε και την φιλούσε. Καμιά ανταπόκριση. Η μάνα βρισκόταν ήδη στον δρόμο προς τους ουρανούς. Γύρισε η κόρη το βλέμμα προς το εικονοστάσι. Η παμπάλαια εικόνα με την Ανάσταση του Κυρίου βρισκόταν πάντα στην θέση της. «Κύριε, « ικέτεψε γοναστή , «Δώσε της λίγη ζωή. Ίσα ίσα να νοιώσει ότι γύρισα κοντά της και αν μπορεί να μου δώσει την ευχή της.»Γύρισε κοντά στην ετοιμοθάνατη. «Μάνα, γύρισα! Ήρθα να σε δω! » είπε πάλι ψιθυριστά και της έπιασε σφιχτά το χέρι. Η μάνα τρεμόπαιξε τα μάτια, σήκωσε με κόπο το άλλο της χέρι και το ακούμπησε στο χέρι της κόρης της , ενώ δυο χοντρά δάκρυα κύλησαν στα μάτια της.

«Σε κατάλαβε!» είπε η Μαρίκα. Άνοιξε μάνι μάνι τη βαλίτσα η Αμερικάνα, έβγαλε μια ειδική αλοιφή για το κρυολόγημα και έτριψε καλά καλά με αυτή την μάνα της. Ξαναγύρισε το βλέμμα της στην εικόνα. «Θεράπευσε την Κύριε» είπε ξανά.

Ξημέρωνε η Κυριακή των Βαίων όταν ακούστηκε αχνά η φωνή τα μάνας. «Νερό, λίγο νερό!» Αλαφιασμένες οι κόρες τρέξανε κοντά της. «Πεθαίνει» είπε η Μαρίκα. Έπεσε έξω. Όταν ήπιε το νεράκι η μάνα, έκανε να σηκωθεί ψελλίζοντας με λαχτάρα. «Κόρη μου! Ήρχες κόρη μου!» «Ναι μάνα, ήρθα» «’Εχε την ευχή μου» είπε η μάνα. Το μεσημέρι έφαγε λίγο με κόπο και από το απόγευμα το χρώμα της άρχισε να ζωηρεύει. Την Μ.Τετάρτη είχε σταθεί στα πόδια της. Την ημέρα της Λαμπρής καθισμένη στην καρεκλίτσα της με την καινούργια της ζακέτα και τις μαλακές παντοφλίτσες , χαιρότανε το πλούσιο τραπέζι που είχε ετοιμάσει με τα χέρια της η νεοφερμένη, δοξάζοντας τον Κύριο που την ξανάφερε η Χάρη του στην ζωή.

Όταν αργότερα βάλανε στο φωνόγραφο την πλάκα, -Μη με στέλνεις μάνα στην Αμερική-τραγούδησαν μαζί με την κόρη της το τραγούδι σε δικούς τους στίχους. –Αν θα ξαναφύγω στην Αμερική, πάλι θα ξανάρθω και δεν θα μείνω εκεί!