Η ΧΑΜΑΣ- Ποια είναι η οργάνωση και τι θέλει.

 

Χαμάςhttps://embassies.gov.il/athens/AboutIsrael/the-middle-east/Pages/Hamas.aspx

 


•  

  Η ΧΑΜΑΣ

   

  Η Χαμάς είναι μια ριζοσπαστική ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση η ονομασία της οποίας προέρχεται από το ακρώνυμο του πλήρους ονόματός της που σημαίνει Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης. Ιδρύθηκε το 1987 από δύο πρώην μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας της Αιγύπτου, τον Σεϊχη Αχμέντ Γιασίν και τον Μαχμούντ Αλ Ζαχάρ. Αποτελεί μια προέκταση της ιδεολογίας και της πρακτικής του κινήματος της ισλαμιστικής φονταμενταλιστικής Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

   

  Η Χαμάς αποτελείται  από μια πολιτική και από μια στρατιωτική πτέρυγα. Η στρατιωτική της πτέρυγα φέρει την ονομασία Ταξιαρχίες Ιζεντίν Αλ Κασσάμ. Υπολογίζεται ότι διαθέτει περίπου 20.000 πολεμιστές στους κόλπους της.  

   

  Η Χαμάς έχει την βάση της στη Λωρίδα της Γάζας αλλά η πολιτική ηγεσία βρίσκεται τόσο στη Συρία όσο και στη Γάζα. Χρηματοδοτείται, οπλίζεται και εκπαιδεύεται από την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν ενώ υποστηρίζεται από το καθεστώς της Συρίας. Έπειτα από την πρόσφατη εξέγερση στη Συρία εικάζεται ότι μέρος της ηγεσίας της που βρίσκεται στη Δαμασκό θα αναγκαστεί να αποχωρήσει και να πάει στην Αίγυπτο ή στο Κατάρ. 

   

  Η Χαμάς  απορρίπτει την ειρηνευτική διαδικασία και την ύπαρξη του Ισραήλ.  Τον Αύγουστο του 1988, η Χαμάς δημοσίευσε τον καταστατικό της χάρτη που ξεκαθαρίζει ότι η οργάνωση αντιτίθεται στην ύπαρξη του Ισραήλ με οποιονδήποτε τρόπο. Αναφέρει ότι δεν υπάρχει «καμία λύση για το παλαιστινιακό ζήτημα πέρα από την Τζιχάντ (τον ιερό πόλεμο). Η πλατφόρμα της Χαμάς προβλέπει την ίδρυση μιας ισλαμικής δημοκρατίας στην Παλαιστίνη που θα αντικαταστήσει το Ισραήλ. 

   

  Για την επίτευξη των στόχων της η Χαμάς υποστηρίζει τις τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον αθώων Ισραηλινών πολιτών.  Στις τρομοκρατικές της δραστηριότητες περιλαμβάνονται οι βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας, οι ρίψεις ρουκετών, η διείσδυση σε Ισραηλινές κοινότητες και οι δολοφονίες Ισραηλινών πολιτών.  Επίσης η Χαμάς ευθύνεται για σωρεία επιθέσεων εναντίον του Ισραηλινού Στρατού και την απαγωγή Ισραηλινών στρατιωτών, με πιο γνωστή περίπτωση την επί 5 χρόνια απαγωγή του Ισραηλινού Δεκαεννέα Γκιλάντ Σαλίτ ο οποίος απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 2011 σε ανταλλαγή κρατουμένων. 

   

  Το 2008 οι επιθέσεις της Χαμάς εναντίον πόλεων στο Ισραήλ με χιλιάδες ρίψεις ρουκετών εντάθηκαν σε σημείο που η ισραηλινή κυβέρνηση αναγκάστηκε να προχωρήσει σε μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση στη Γάζα με την ονομασία Συμπαγές Μολύβι. Η επιχείρηση προκάλεσε μεγάλη ζημιά στην υποδομή της Χαμάς.  Έκτοτε η Χαμάς προσπαθεί να ξαναχτίσει την στρατιωτική της υποδομή με την εισαγωγή ρουκετών και όπλων μέσω παράνομων σηράγγων που υπάρχου στα σύνορα Αιγύπτου – Γάζας καθώς και μέσω διόδων στην έρημο του Σινά. 

   

  Η Χαμάς παραμένει προσηλωμένη στην ακραία ιδεολογία της και στον στόχο της εξαφάνισης του Ισραήλ.  Τον Δεκέμβριο του 2011 εξέδωσε δελτίο Τύπου ανακοινώνοντας ότι έχει ρίξει περισσότερες από 11.000 ρουκέτες στο Ισραήλ την περίοδο 2000 – 2011 ενώ έχει δολοφονήσει 1.360 Ισραηλινούς και έχει τραυματίσει 6.400. Από τότε που ολοκληρώθηκε η επιχείρηση Συμπαγές Μολύβι 1.055 ρουκέτες και όλμοι έχουν εξαπολυθεί εναντίον πόλεων στο Νότιο Ισραήλ. 

   

  Περισσότερα για τη Χαμάς, την δράση της, την Ισλαμοποίηση της Γάζας κα. http://www.mfa.gov.il/mfa/terrorism-%20obstacle%20to%20peace/hamas%20war%20against%20israel/ 

   

  ​

  Ποια είναι όμως η ιστορία της Χαμάς, της οργάνωσης που βρέθηκε ξανά στην παγκόσμια επικαιρότητα και τι είναι αυτό ζητά από το Ισραήλ αλλά και από τις χώρες που αποδεδειγμένα το στηρίζουν;

  Η δημιουργία της Χαμάς και ο χαρακτηρισμός της ως «τρομοκρατική οργάνωση»

  Νεολαία της Χαμάς το 1994 στη Γάζα. 1994.AP Photo/Adel Hana

  H Χαμάς (Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης) ιδρύθηκε το 1987 και είναι μια παλαιστινιακή, ισλαμιστική παραστρατιωτική οργάνωση με κύρια έδρα της τη λωρίδα της Γάζας, εκεί όπου, τις τελευταίες ώρες και μετά από απόφαση του υπουργού Άμυνας του Ισραήλ, Yoav Gallant, διακόπηκε η προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος, νερού, τροφίμων και καυσίμων οδηγώντας σταδιακά την περιοχή σε ανθρωπιστική κρίση.

  Στην ουσία, αποτελεί την επέκταση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, της ισλαμιστικής πολιτικής ομάδας που δημιουργήθηκε στην Αίγυπτο στα τέλη της δεκαετίας του 1920 με την Χαμάς, να εμφανίζεται ως η εναλλακτική λύση για τους εθνικιστές και όσους θεωρούν ότι ανήκουν στην αριστερή πτέρυγα, στην αντίσταση κατά του Ισραήλ. Μάλιστα, αποτελεί και πολιτικό κόμμα το οποίο κατέχει την πλειοψηφία των εδρών του εκλεγμένου νομοθετικού συμβουλίου στην Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή.

  Η Χαμάς αναδείχθηκε κατά τη διάρκεια της παλαιστινιακής εξέγερσης απέναντι στην ισραηλινή κατοχή της Δυτικής Όχθης, της Γάζας και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Η εξέγερση έληξε επίσημα το 1993 με την υπογραφή των Συμφωνιών του Όσλο, μιας συμφωνίας μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστίνης που έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο Ισραήλ. Φυσικά, αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

  Το 1997, οι ΗΠΑ χαρακτήρισαν τη Χαμάς τρομοκρατική οργάνωση μετά τις επιθέσεις της, συμπεριλαμβανομένων βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας κατά ισραηλινών στόχων. Οι ΗΠΑ, λοιπόν, πήραν ξεκάθαρη θέση και έτσι, η ΕΕ, δυτικές χώρες και διεθνείς οργανισμοί, ακολούθησαν τη γραμμή της. Από την άλλη, χώρες όπως η Νέα Ζηλανδία δημιούργησαν διάκριση μεταξύ της πολιτικής πτέρυγας της Χαμάς και των Ταξιαρχιών Izz ad-Din al-Qassam, του στρατιωτικού της τμήματος, θεωρώντας την πρώτη νόμιμη και τη δεύτερη τρομοκρατική ομάδα. Επειδή οι ΗΠΑ θεωρούν ολόκληρη την οργάνωση ως τρομοκρατική, δεν μπορούν να έχουν άμεσες διπλωματικές σχέσεις με τη Χαμάς, πράγμα που σημαίνει ότι οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις, συμπεριλαμβανομένων των ειρηνευτικών, θα πρέπει να διεξάγονται μέσω τρίτων.

  Ο έλεγχος στη Λωρίδας της Γάζας

  1994.AP Photo/Nabil Judah

  Η Χαμάς κέρδισε την πλειοψηφία στο Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο το 2006 έναντι του κινήματος Φατάχ, το οποίο είχε καλύτερες σχέσεις με τους δυτικούς. Το Νομοθετικό Συμβούλιο, που ιδρύθηκε με τις συμφωνίες του Όσλο, επρόκειτο να έχει εξουσία σε όλα τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη όπως και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Όλα αυτά, μέχρι το 2006 και τις εκλογές. Η διεθνής κοινότητα, φυσικά, αρνήθηκε να αναγνωρίσει την κυβέρνηση υπό την ηγεσία της Χαμάς και η Φατάχ, αρνήθηκε να παραχωρήσει εξ ολοκλήρου την εξουσία στη Χαμάς.

  Αφού τα δύο κόμματα απέτυχαν να καταλήξουν σε μια συμφωνία για τον διαμοιρασμό της εξουσίας, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος. Η Χαμάς νίκησε τις δυνάμεις της Φατάχ και πήρε τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας με τη δεύτερη να διατηρεί τον έλεγχο της Δυτικής Όχθης. Στη Γάζα, η Χαμάς συνεχίζει να κυβερνά 2,3 εκατομμύρια ανθρώπους που, σύμφωνα με το Vox, υπόκεινται σε εξαιρετικά περιοριστικούς αποκλεισμούς από το Ισραήλ και την Αίγυπτο, οι οποίοι καθιστούσαν τη διαθεσιμότητα βασικών αγαθών και υπηρεσιών πολύ περιορισμένη ακόμη και πριν από την πρόσφατη απόφαση του Ισραήλ για τη διακοπή τους.

  Αν και τα διαθέσιμα στοιχεία είναι περιορισμένα, ορισμένες έρευνες δείχνουν ότι αν διεξαγόταν μια ψηφοφορία όπως αυτή του 2006, οι Παλαιστίνιοι θα προτιμούσαν τον ηγέτη της Χαμάς (Yehia Sinwar) από τον αντιδημοφιλή ηγέτη της Φατάχ (Mahmoud Abbas). Ταυτόχρονα, λιγότερο από το ένα τρίτο των Παλαιστινίων πιστεύει ότι η οργάνωση αξίζει να τους εκπροσωπεί.

  Ποιος είναι ο στόχος της Χαμάς

  2023. AP Photo/Esteban Felix

  Η βασική επιθυμία της Χαμάς, είναι ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος το οποίο, σύμφωνα με το μανιφέστο της του 2017, θα περιλαμβάνει τουλάχιστον τα εδάφη που κατείχαν οι Παλαιστίνιοι το 1967. Οι ισραηλινές κυβερνήσεις, από τη δική τους πλευρά, υποστηρίζουν ότι κάτι τέτοιο αποκλείεται να γίνει. Επίσης, ζητάει μεγαλύτερη πολιτική εξουσία, τόσο στην Παλαιστίνη όσο και διεθνώς. Με λίγα λόγια, απαιτεί να έχει λόγο στις εξελίξεις.

  Ο καθηγητής ιστορίας της Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο Syracuse, Osamah Khalil, δήλωσε στο Vox ότι «απώτερος στόχος της είναι η απελευθέρωση ολόκληρης της ιστορικής Παλαιστίνης, αλλά η Χαμάς έχει δηλώσει την προθυμία της να επιτύχει μια μακροπρόθεσμη εκεχειρία με το Ισραήλ με αντάλλαγμα την πλήρη αποχώρηση από τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα και τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους».

  Η Χαμάς επιθυμεί να διατηρήσει τη δύναμη της στη Λωρίδα της Γάζας αλλά και τον αγώνα για ένα παλαιστινιακό κράτος. Αυτοί, είναι οι δύο βασικοί της στόχοι. Την ίδια στιγμή, θέλει να έχει από κοντά και τους συμμάχους της στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων των αραβικών χωρών όπως το Κατάρ και η Τουρκία. Αν το Ισραήλ εξαπολύει στρατιωτικές επιθέσεις στη Γάζα, όπως αυτές που σκότωσαν δεκάδες σε αγορές, σχολεία και νοσοκομεία τη Δευτέρα, αυτό καθιστά πολύ πιο δύσκολο το έργο για άλλες αραβικές χώρες να εξομαλύνουν τη σχέση τους με τη χώρα.

   

• vox

•  

   
•  
•  

   
• 
  

Πράξεις προσφοράς των νέων .11 Νοεμβρίου 1943. Το Κουπόνι

 

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΙΝΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ – Β ΓΕΝΕΑ. ΕΤΟΣ Α. ΠΕΡΙΟΔΟΣ Α- ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 13.  11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1943.

Περνά από χέρι σε χέρι  διαβάζεται και επιστρέφεται.

ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

Όπως όλοι ξέρουμε ότι ο κύριος σκοπός του Κουπουνιού είναι να διαπλάθει ψυχικώς και σωματικώς κάθε εφηβική Καρυστινή ψυχή. Αλλά έχομε πει ότι το Κουπόνι θα περνά από γενιά σε γενιά. Ότι η κάθε γενιά πρέπει να φροντίζει για τους απογόνους της. Και τι θα φροντίσει?  Να τους διαπλάσει ψυχικώς και σωματικώς. Οι Κουπονίτες όμως φροντίζουν όχι μόνο για τους απογόνους τους αλλά για όλη την Καρυστινή Σπείρα των παιδιών. Δηλαδή  σε συνεργασία των κ.Κωσταντίνου Λιμενάρχου και των Κουπονιών, οργανώνεται μια ομάδα από παιδιά της Ε και ΣΤ  τάξεων του Δημοτικού Σχολείου, εις τα οποία θα δώσουμε μια προσκοπική  οργάνωση γιατί θα μας χρησιμεύσουν σε μια γιορτούλα που θα παιχθεί  για τα παιδιά  του Ε.Ο.Χ ? (δεν βγάζω το γράμμα) .

Καθημερινώς οι οργανωτές της ομάδας αυτής οι οποίοι έχουν χρηματίσει και πρόσκοποι, πηγαίνουν στο Δημοτικό Σχολείο για την διοργάνωση της ομάδας και για την ψυχαγωγία των σισιτούντων παιδιών εις τα οποία προστίθεται ένα πιάτο φαί ακόμη. Στην γιορτή αυτή που θα παιχθεί  πιθανόν τα Χριστούγεννα θα παιχθεί και ένα θεατρικό παιδικό έργο  από νέους και νεάνιδες. Εύχομαι σε από τα βάθη της καρδιάς μου όπως οι Κουπονίτες μαζί με τον κ.Λιμενάρχην, που ενδιαφέρονται για τα παιδιά του Ε.Ο.Χ ? , έτσι να ενδιαφερθούν και όλοι πο συμπατριώτες μας για την δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας.

Πολεμικός Αγρότης.

ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΑΙ

Ενισχύσατε το άπορο παιδί , ο Χειμών πλησιάζει, απειλητικότερος από όλους τους περασμένους.

"ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ" Μάης του 1944-" Προτροπή για εκδρομές στην περιοχή μας"

Ακούμε συνέχεια για τον τουρισμό στην περιοχή και από πότε αναπτύχθηκε και αν η όχι υπήρχε παλαιότερα. Έρχεται αυτό το αρθράκι από το Μάη του 44 γραμμένο από έναν έφηβο να μας πει ότι πριν τον πόλεμο, ερχόντουσαν κατά εκατοντάδες επισκέπτες για να θαυμάσουν τον τόπο μας όπως ήταν τότε. Ο πόλεμος και τα βάσανα παρόντα, αλλά και οι νεανικές ψυχές, είχαν ανάγκη να ζήσουν "φυσιολογικά".  Ας μην ξεχνάμε ότι στο Κουπόνι έγραφαν παιδιά,12-18 χρονών. 

Αριθμός φύλλου 28 –Β ΓΕΝΕΑ 21 Του Μάη 1944

ΕΜΠΡΟΣ

Τώρα που το κρύο πια έφυγε και ο ήλιος λάμπει  το περισσότερο καιρό στον ορίζοντα, πρέπει να αρχίσουμε λίγο λίγο εμείς οι νέοι να διοργανώνουμε διάφορες εκδρομές ,να φεύγουμε τουλάχιστον μια φορά την βδομάδα από δω και να πηγαίνουμε σε διάφορα μέρη να απολαύσουμε τον καθαρό αέρα της φύσης που είναι τόσο αναγκαίος για τη ζωή και ανάπτυξη του ανθρώπου.

Έχουμε μέρη να επισκεφθούμε και πολλά αξιοπερίεργα και ιστορικά, όπως η σπηλιά της Αγίας Τριάδας , το Κάστρο, η Όχη κλπ.

Πριν τον πόλεμο βλέπαμε πολλές εκατοντάδες  ανθρώπους να έρχονται κάθε Κυριακή από την Αθήνα για να δούνε τα γραφικά τοπία της Καρύστου. Να ξοδεύουνε πολλά λεπτά για αυτόν τον σκοπό. Δεν μπορούσανε άραγε να περάσουνε την μέρα τους ευχάριστα εκεί και με τόσα λίγα έξοδα? Σε κανένα κινηματογράφο , η στο Φάληρο για μπάνιο? Μπορούσανε, αλλά γιατί έρχονται λοιπόν εδώ?

Γιατί απλούστατα τους τραβάει η γραφική θέση και τα αξιοσημείωτα μέρη του τόπου μας.

Πριν λίγα χρόνια , είδαμε επίσης το διάσημο περιηγητή Καρακώστα να μην αφήσει τόπο για τόπο, χωριό για χωριό που να μην επισκεφθεί και να μην γράψει για τις θαυμάσιες καλωνές του.

Δεν είναι λοιπόν ντροπή για μας τους νέους, γέννημα του ωραίου αυτού τόπου να μην έχουμε επισκεφθεί κανένα από τα πάρα πάνω μέρη που αναφέρω?

Δεν πρέπει να αφήσουμε αυτό τον καιρό να πάει χαμένος. Η Φύση είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν διαθέτει μια μέρα από ολόκληρη  βδομάδα για να μην ακολουθήσει την εκδρομή. Μια κατάλληλη προσπάθεια και όλα είναι δυνατά.

Ας πάρουμε παράδειγμα τους πιο πάνω εκδρομείς και ας αρχίσουμε το ωραίο αυτό σπορ.

ΑΣΤΕΡΑΣ.

3 άρθρα από το ΚΟΥΠΟΝΙ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΓΡΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΜΑΣ ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΜΠΡΟ.-ΤΟ ΤΡΥΓΟΣ-ΔΙΕΦΘΑΡΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ

 Η 28 Οκτωβρίου πλησιάζει και τα σχολεία έχουν αρχίσει τις πρόβες για τις παρελάσεις. Φέτος θα έχουμε την χαρά να δούμε εκτός από τους ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ και Μηχανοκίνητο τμήμα που θα μας δείξει τα αυτοκίνητα του πολέμου της εποχής εκείνης.

Θα διαβάσετε μερικές καθημερινές στιγμές γραμμένες από Καρυστινούς νέους της εποχής εκείνης που κατέθεταν τις σκέψεις τους και την καθημερινότητα τους στην γραμμένη στο χέρι εφημεριδούλα τους, το ΚΟΥΠΟΝΙ.

Θα ανεβαίνουν μέχρι την 28η και ελπίζω να βρίσκετε τα κείμενα τους ενδιαφέροντα, σαν μια ματιά στο παρελθόν, που δυστυχώς, δεν μας διδάσκει τίποτα πια.

 

ΚΑΡΥΣΤΟΣ ΤΗ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1943

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΓΡΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΜΑΣ ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΜΠΡΟ.

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Με μεγάλη συγκίνησιν  παρηκολούθησα τους αγώνας της Ενώσεως Ελλήνων αθλητών που έγιναν προχθές εις το γυμναστήριον της Νέας Σμύρνης.

Η συγκίνησις  μου ήταν μεγάλη γιατί είχαμε στερηθή  από τον καιρό της λευτεριάς και της ειρήνης τη χαρά της παρακολουθήσεως με ειρηνικό περιεχόμενο .

Όλα τα περιστατικά των προχθεσινών αγώνων υπό της παρελάσεως και τους ύμνους μέχρι και των ζητωκραυγών κατά την απονομήν μας γέμισαν ενθουσιασμό, και συγκίνησιν πλημμυρίζουν και την ψυχή μας από αγαλίασιν . Από την αγαλίασιν εκείνην που δίνει η λατρεία του ωραίου και του ευγενικού. Γι’ αυτό σας παρακαλώ να δεχθείτε τις θερμότερες ευχαριστίες μου  για την χαρά που μας έδωσε η προσπάθεια σα και την παράκλησι μου όπως συνεχίσετε το ωραίο σας έργο στις προοπτικές του δρόμου που μόνοι εσείς ανοίξατε και που σας ανοίγεται ακόμα θαυμαστότερα στο μέλλον.

Όλως εξαιρετική εντύπωσιν μου έκαμε η επίδοσις του νεαρού άλτου Γιάννη Λάμπρου όχι τόσο από της απόψεως του ρεκόρ , όσο από την βαθύτατη και γενική σημασία της. Η προσπάθεια και η επιτυχία του Λάμπρου στις χρονικές στιγμές και με τις συνθήκες που έγινε , ξεπερνάει το όριο του τεχνικού ρεκόρ και γίνεται υπόθεση Εθνική. Κάτι παρόμοιο που συνέβει στους πρώτους Ολυμπιακούς με τον Λούη όπου ενίκησε το περισσότερο με το Φιλότιμο και το μεγαλείο Ελληνικής λαικής ψυχής. Έτσι λοιπόν και σήμερα όταν πηδά Ο Λάμπρος 1.90 και καταρρίπτει Πανελλήνιον ρεκόρ , ύστερα από αθλητική νέκρα 3 ετών , από καταδυνάστευση από δυστυχίες και κακουχίες άνευ προηγούμενου  για τον τόπον μας από δεσμά και σκοτάδια σκλαβιάς που μας περιβάλλουν αφόρητα, δείχνει τότε η ψυχή του Έλληνα δεν καταβάλλεται ποτέ.

 

Τις εντυπώσεις μου και τη συγκίνησι μου θα την εννοήσης καλύτερα στο ποίημα μου που παραθέτω πιο κάτω και που το χαρίζω στον πρωταθλητή Ιωάννη Λάμπρον. Το ποίημα είναι γραμμένο σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο όπως ταιριάζει σε γεγονότα Ελληνικού χαρακτήρος.

ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑ- (Στον Γιάννη Λάμπρο)

Τα νιάτα της Ελλάδας μας σε χαιρετάνε Γιάννη,

Κι’ η Ελλάδα όλη σε φιλεί περήφανα για σένα

Γιατί έδειξες πως η ψυχή του Έλληνα δε σβύνει

Μ’ όσα κι αν ρίξουν βάσανα σκοτάδια και δεσμά

Μα πάντα έχει τη δύναμη κι απ τα συντρίμμια ακόμα

Να κάνει κάτι θαυμαστό και να μεγαλουργήσει

Όπως εμεγαλούργησες και συ ευγενικέ μου

Σ’ αγώνα όμορφο κι’αγνό,  ειρηνικόν αγώνα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΓΡΗΣ.

 

ΚΑΡΥΣΤΟΣ ΤΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1943 ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 8

ΤΟ ΤΡΥΓΟΣ

Για χαρά παιδιά! Καλά κρασιά! Απαντούν οι εργάτες στον χαιρετισμό του μπάρμπα Παναγή που πρώτα είχαν φθάσει για να τρυγήσουν τ’ αμπέλια του. Σαν παλικάρι πηδά μέσα και αστειευόμενος πότε με τον έναν και πότε με τον άλλον, αρχίζουν το τρύγος και τραγουδά.

«Μπαίνω μες τα ‘αμπέλι σα νοικοκυρά / να κι ο νοικοκύρης από μακρυά/ έλα νοικοκύρη να τρυγήσουμε /κόκκινα σταφύλια να πατήσουμε.

Γελούν όλοι με το χωρατό του μπάρμπα Παναγή κόβοντας τα ωραία σταφύλια ,μετά τα ρίχνουνε σε κόφες και στα κουβαλούν στο πατητήρι. Αρχίζει το πάτημα , και να οι αγωγιάτες έτοιμοι να πάρουν το μούστο. Φορτώνουν ξεφορτώνουν κι ο μπάρμπα Παναγής μπαινοβγαίνει χαρούμενος «Άντε παλικάρια μου! Άντε και κοντέβουμε!

Το μεσημέρι έστρωσαν να φάνε κάτω από τον ίσκιο μιας συκιάς. Σε λίγο ήρθε ο μούστος απ΄το πατητήρι και όλοι πίνοντας απ΄το πατητήρι και όλοι πίνοντας εύχονταν για την νέα εσοδία.  Καλά κρασά νοικοκύρη! Χίλια μέτρα και του χρόνου! Νάσαι καλά! Απαντά αυτός. Και οι ίδιες λέξεις επαναλαμβάνονται. Μετά το φαγητό η δουλειά άρχισε με μεγαλύτερη όρεξι. Κι΄όταν ο ήλιος έφθασε προς τη δύση του και ο δροσερός αέρας που άρχισε να φυσά εδρόσιζε  τα ιδρωμένα πρόσωπα των. Γλύτωσαν. Φορτωμένα τα κοφίνια των παίρνουν το δρόμο για το χωριό.

Αγράμπελη.

(Αντιγράφω χωρίς να διορθώνω την γραμματική αλλά δεν μπορώ να βάλω τα τονικά σημεία

---------------------------------------------------------

Κάρυστος 1^η του Μάη 1944

ΔΙΕΦΘΑΡΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ

Φτωχός ήτανε ο κυρ Παναγής. Μεροδούλι μεροφάι, ζούσε τίμια με τον ιδρώτα του. Ολημερίς δουλειά και το βράδυ δίπλα στο τζάκι του σπιτιού του, στο ήσυχο λιμάνι του νοικοκυριού του που εύρισκε κάθε ευχαρίστηση και σωματική ξεκούραση , πλάι στη καλή του γυναικούλα στα αγαπημένα του παιδάκια.

Ναι, ζούσε τίμια ο κυρ Παναγής στο χωριό του και είχε αποχτήσει τιμή και υπόληψη. Τον αγαπούσαν στο χωριό γιατί ήτανε τίμιος άνθρωπος και καλός οικογενειάρχης. Ήτανε τίμιος άνθρωπος ο κυρ Παναγής και τέτοιον τον ευρήκε ο πόλεμος. Ο πόλεμος…που καταστρέφει πολιτισμούς ,κράτη, κοινωνίες , άτομα ,χαρακτήρες.

Βλέπει τώρα ο κυρ Παναγής το γείτονα του , τα αλητόπαιδα της αγοράς του χωριού να έχουν γεμάτες τις τσέπες τους χαρτονομίσματα , να κάνουν εμπόρια να θησαυρίζουν να φοράνε πια κουστούμια  καλά, γραβάτες, να τρώνε καλά, να γλεντάνε. Κι εκείνος να κερδίζει το καθημερινό του με τον ιδρώτα του να γυρίζει με μπαλωμένο παντελόνι να μη μπορεί κι αυτός να περάσει μια μέρα πλούσιος . Πέφτει στο κρεβάτι το βράδυ και σκέπτεται –δεν τον παίρνει πια ο ύπνος , έχασε τη γαλήνη της ψυχής του . Διαρκώς τούρχεται στο νου ο νεόπλουτος γείτονας του. Οι νεόπλουτοι μεγαλοέμποροι του χωριού. Ο πόθος του εύκολου πλούτου του σκοτίζει τα λογικά . Δεν μπορούσε να σκεφτεί ψύχραιμα . Μεθάει με τη σκέψη ενός άλλου κυρίου Παναγή με γραβάτες με κολάρα με πολυκατοικίες με πιάνα με θησαυρούς. Και μια νύχτα μαύρη, θυελλώδη παίρνει την τελική απόφαση. Πάει πια! Θα ζήσω ! Κι απ την άλλη αρχίζει να κάνει τον μικροέμπορα ιχθύων. Σιγά σιγά δολώνεται  απ τα εύκολα κέρδη τώρα . Διαρκώς πια ανέρχεται οικονομικώς. Γίνεται μεγάλος ιχθυέμπορας, λεπτά τώρα, πολλά σακκιά.  Σκαρώνει καίκι ,αγοράζει έπιπλα και φαίνεται ευτυχής και διαρκώς πλουτίζει ,διαρκώς συγκεντρώνει παλιόχαρτα και θησαυρίζει χωρίς όμως να έχει την τιμή και υπόληψη ,την εκτίμηση του χωριού. Πως  κατέστρεψε τον όμορφο χαρακτήρα του. Πως έχασε πια τον προορισμό του απέναντι του εαυτού του και της κοινωνίας. Ναι! Δεν είναι πια ο κυρ- Παναγής , ο τίμιος και καλός οικογενειάρχης , ο …..

Δεν είναι πια ο καλοκάγαθος  κυρ Παναγής. Όχι! Το κυρ, αντικαταστάθη από το «μαύρος» και το Παναγής, δια του «Έμπορας» και η τιμή και η εκτίμηση δια της καταφρόνιας της βαρυγκόμιας  της ατιμώσεως. Ναι, δεν είναι πια ο αγαπητός κυρ Παναγής ο πάντα γελαστός , ο ήρεμος. Όχι, διεφθάρει κι αυτός απ’ τον πόθο του εύκολου πλουτισμού . Ίσως το βλέπει κι ο ίδιος , μα τώρα προχώρησε το κακό , έφαγε το δόλωμα του νεοπλουτισμού και αγκυστρώθηκε απ΄αυτόν. Είναι πια χαμένος. Κι αν κάποια μέρα τη βροντή του κανονιού την διαδεχθούν οι χαρμόσυνες καμπανοκρουσίες  κι η περιπόθητη γαλήνη απλωθεί ξανά στην πολυβασανισμένη τούτη γη, κι ο καθένας σταθεί να λογαριαστεί με την συνείδηση του, ο κυρ Παναγής δεν θα είναι σε θέση να απαντήσει τα μεγάλα ερωτήματα. Γι΄αυτόν δεν θα υπάρχει απάντηση καμιά. Επάτησε ε επί πτωμάτων  θεληματικά , έγινε ο πράκτορας του θανάτου των δύσμοιρων συνανθρώπων του και εμάζεψε χαρτιά φθαρτά  που εξαφανιστήκανε με την πρώτη πνοή του Απριλιάτικου μπάτη και στη θέση του δεν έμεινε πια τίποτα παρά μοναχά ο «μαύρος» ο «σφαγιαστής της φτωχολογιάς»

Νοσταλγικός.

Μια ιστορική ανάλυση για ότι συμβαίνει στα εδάφη Παλαιστίνης - Ισραήλ.

 Ο Αστέριος Κεγαχιάς είναι γνώστης  και μελετητής αρχαίων πολιτισμών και γλωσσών.

Asterios Kechagias

Παρότι δεν θέλω να ασχοληθώ ξανά με το ζήτημα για λόγους ψυχικής ηρεμίας και παρότι αποφεύγω να γράφω για ζητήματα νεώτερης και σύγχρονης ιστορίας, ανεβάζω ένα κείμενο που είχα ανεβάσει παλιά για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη, επειδή βλέπω ότι άρχισε να λέει πάλι ο καθένας το μακρύ και το κοντό του. Είναι φοβερό ότι ακόμη και άτομα που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στη συγκεκριμένη περιοχή και δεν έχουν ιδέα από την ιστορία της, νιώθουν την επιθυμία να πουν κάτι, έτσι για να υπάρχει. Φλυαρία για το άγνωστο.

Παραθέτω, λοιπόν, κάποιες γενικές ιστορικές πληροφορίες περί Ισραήλ και Παλαιστίνης.

α) Ας ξεκινήσουμε απ' τα ίδια τα ονόματα και από τη διαμάχη που υπάρχει για το σε ποιον ανήκει η γεωγραφική περιοχή στην οποία κατοικούν αυτοί οι λαοί. Η απάντηση είναι ότι και οι δύο λαοί, Εβραίοι και Άραβες, ήρθαν μεταγενέστερα στον συγκεκριμένο χώρο της ανατολικής Μεσογείου. Πριν απ' αυτούς οι λαοί που κατοικούσαν εκεί δεν ήταν (στην πλειοψηφία τους) Σημίτες και η περιοχή αυτή δεν ονομαζόταν Παλαιστίνη αλλά Ρετζένου, όπως την αποκαλούσαν οι Αιγύπτιοι, ή Χαναάν, όπως την αποκαλούσαν οι ίδιοι οι Ισραηλίτες. Κάπου στα μέσα της δεύτερης χιλιετίας π.Χ. από περιοχές της Κρήτης (και όχι μόνο) έφτασαν και εγκαταστάθηκαν στη Χαναάν κάποιες φυλές που από τους Έλληνες αποκαλούνταν Πελασγοί και από τους Εβραίους Φιλισταίοι. Πρόκειται για τον ίδιο λαό και όχι ΔΕΝ ήταν Έλληνες οι Πελασγοί. Το ότι η Κρήτη ανήκει σήμερα στην Ελλάδα δεν σημαίνει ότι όποιος λαός κατοικούσε εκεί κατά τη δεύτερη χιλιετία π.Χ. ήταν ''Έλληνες''. Πρόκειται για αναχρονισμό καθώς ο όρος ''Έλληνες'' εμφανίζεται πολύ αργότερα στην ιστορία. Δεν ήταν όμως ούτε Σημίτες. Οι Αιγύπτιοι τους ονόμαζαν Πελεσέτ και τους συμπεριλάμβαναν στους λαούς της θάλασσας, σε μια σειρά λαών δηλαδή που κατοικούσαν κυρίως σε νησιωτικές περιοχές και οι οποίοι φαίνεται να επιτέθηκαν σε μέρη της ανατολικής Μεσογείου κατά τον 13ο-12ο αιώνα π.Χ., ίσως και λίγο νωρίτερα, προκαλώντας ποικίλες μεταβολές στην ιστορία: Το κράτος των Χετταίων εξαφανίζεται απ' τον χάρτη, το ισχυρότατο βασίλειο της Ουγκαρίτ απέναντι από την Κύπρο επίσης εξαφανίζεται ενώ εκεί κοντά χρονολογείται και η Έξοδος των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο. Από αυτούς τους Πελεσέτ προέκυψε το όνομα Παλαιστίνη. Με άλλα λόγια, το συγκεκριμένο όνομα δεν είχε καμία σχέση με Άραβες. Έπρεπε να περάσουν αρκετοί αιώνες για να χρησιμοποιηθεί από τους Έλληνες και αργότερα απ' τους Ρωμαίους αυτός ο όρος ως δηλωτικός της συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής και άρα να ονομαστούν ως Παλαιστίνιοι όσοι ζούσαν εκεί, συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων.

Κάπου λοιπόν στον 13ο-12ο π.Χ. αιώνα ορισμένοι Σημιτικοί λαοί που κατοικούσαν σε μέρη της Αιγύπτου, φεύγουν από εκεί και αρχίζουν να διαχέονται στη Χαναάν, στις περιοχές του σημερινού Ισραήλ-Ιορδανίας, φτάνοντας μέχρι τη Συρία αλλά και το Ομάν. Ανάμεσα σ' αυτούς συμπεριλαμβάνονταν οι Ισραηλίτες αλλά και αρκετές αραβικές φυλές π.χ. οι Μηναίοι, οι οποίοι μετακινήθηκαν μαζί και εγκαταστάθηκαν στα ίδια μέρη αφού έδιωξαν πρώτα τους προηγούμενους κατοίκους. Με άλλα λόγια, Άραβες και Εβραίοι (αν ταυτίσουμε τους Ισραηλίτες με τους Εβραίους), και οι δυο τους Σημίτες, ζούσαν στην ίδια πάνω κάτω περιοχή για αιώνες και συμβίωναν. Δεν υπήρχαν τέτοιες στενές εθνικές διακρίσεις εκείνη την περίοδο. Όλα τα έθνη ήταν εν πολλοίς ανάμεικτα.

Συμπερασματικά, ο όρος Παλαιστίνιος, δεν είναι εθνικός όρος αλλά γεωγραφικός. Ονομάστηκαν έτσι επειδή κατοικούσαν στα μέρη των Πελεσέτ/Φιλισταίων, δηλαδή της Παλαιστίνης. Ο όρος Ισραηλίτης επίσης δεν ήταν εθνικός αλλά πολιτικός καθώς συμπεριελάμβανε ένα σωρό διαφορετικές φυλές (μερικές φυλές εικάζεται ότι δεν ήταν καν Σημιτικές). Σημειωτέον, ότι σήμερα διακρίνουμε τον Ισραηλίτη (Israelite) από τον Ισραηλινό (Israeli) και αυτό είναι καλό να το προσέξει κάποιος που αναφέρεται στο Ισραήλ. Το ''Ισραηλίτης'' αφορούσε την προ-κράτους κατάσταση ενώ το ''Ισραηλινός'' δηλώνει τους πολίτες του Κράτους Ισραήλ. Αν τους πεις Ισραηλίτες θα θιχτούν. Είναι σαν να μην αναγνωρίζεις το Κράτος τους.

β) Υπήρξε ποτέ Παλαιστινιακό Κράτος πριν τον 20ο αιώνα; Όχι, δεν υπήρξε. Δεν υπήρξε ιστορικά Κράτος Παλαιστίνης όπως δεν υπήρξε ποτέ Κράτος του Ισραήλ και άρα όταν ιδρύθηκε το Κράτος του Ισραήλ το 1948 δεν κατέλυσε κανένα παλαιστινιακό Κράτος. Πριν από το Ισραήλ η όλη περιοχή ανήκε στους Βρετανούς και ακόμη πιο πριν στους Οθωμανούς και γνωρίζουμε ότι δεν υπήρχε κεντρική διοίκηση αλλά μεμονωμένες δομές εξουσίας π.χ. μια στην Ιερουσαλήμ, μια στη Γάζα κλπ, όλες τους με τοπικούς κυβερνήτες. Μάλιστα δεν υπήρχε καν διάκριση μεταξύ Παλαιστίνης και Ιορδανίας, όλα ήταν ενιαία. Ο Τσέρτσιλ μόλις το 1921/1922 χώρισε την προηγουμένως ενιαία περιοχή στα δύο με το δεξί μέρος να αποτελεί την Ιορδανία και το αριστερό να ονομάζεται Παλαιστίνη.

Επειδή οι Εβραίοι είχαν από καιρό διαφύγει στην Ευρώπη, οι πληθυσμοί που κατοικούσαν στην Παλαιστίνη, ήταν στην πλειοψηφία τους Άραβες. Με άλλα λόγια, πριν φύγουν οι Εβραίοι από εκεί, Άραβες και Εβραίοι κατοικούσαν στην Παλαιστίνη και άρα ήταν και οι δύο ''Παλαιστίνιοι''. Έφυγαν οι περισσότεροι Εβραίοι για να αποφύγουν τους διάφορους διωγμούς και άρα έμειναν κυρίως Άραβες στην περιοχή και επειδή άνοιξαν θέσεις, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν εκεί και άλλοι Άραβες από άλλες γεωγραφικές τοποθεσίες. Γι' αυτό και το όνομα Παλαιστίνιος πλέον δηλώνει μόνο τους Άραβες της περιοχής. Επειδή για αρκετούς αιώνες κατοικούσαν εκεί κυρίως αραβικοί πληθυσμοί. Οι σημερινοί Παλαιστίνιοι έχουν δίκιο όταν λένε ότι βρίσκονταν σ' αυτήν την περιοχή πριν τους Εβραίους, αν όμως ξεκινήσουμε τη μέτρηση από όταν έφυγαν οι Εβραίοι και μετά. Αν την ξεκινήσουμε από πιο πρώιμες εποχές τότε και οι δύο λαοί ζούσαν μαζί με μόνο μικρές γεωγραφικές διακρίσεις. Τι συνέβη όμως όταν άρχισαν να έρχονται πίσω οι Εβραίοι;

γ) Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανακρίβεια απ' αυτό το ανιστόρητο που ακούγεται διαρκώς, ότι το Ισραήλ ήρθε ξαφνικά, πέταξε έξω τους Παλαιστίνιους με το ζόρι σφάζοντάς τους και ίδρυσε το κράτος του το '48. Ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα είχαν αρχίσει να επιστρέφουν κάποιοι Εβραίοι πίσω αλλά με μη μαζικό ρυθμό. Τα μαζικά κύματα Εβραίων από τη διασπορά ξεκίνησαν το 1882 και αυτή η μετακίνηση αποτελεί την πρώτη ''αλιά'' (ο όρος δεν μεταφράζεται επακριβώς αλλά ας τον μεταφράσουμε ως εποικισμό). Η αιτία γι' αυτή την επιστροφή αρχικά ήταν κυρίως ιδεολογική. Μόλις είχε ανθίσει το κίνημα του σύγχρονου Σιωνισμού με θιασώτη τον Θίοντορ Χερτζλ, ο οποίος άρχισε να ξεσηκώνει κόσμο, αρχικά στην Αυστροουγγαρία, για να επιστρέψουν πίσω στην Παλαιστίνη και να θεμελιώσουν το Κράτος τους, το οποίο ήταν και το μεγάλο όνειρο των περιπλανώμενων Εβραίων για πολλούς αιώνες. Η κατάσταση τότε ήταν αρκετά σταθεροποιημένη για αυτούς και είχαν αποκτήσει την οικονομική δύναμη που τους επέτρεπε να επιστρέψουν πίσω. Το μόνο μέρος στο οποίο θα μπορούσαν να στήσουν το Κράτος τους ήταν αναγκαστικά η Παλαιστίνη με την οποία όχι μόνο είχαν παρελθόν αλλά ήταν και ο κατεξοχήν ιερός τους τόπος. Μια και δεν υπήρχε ξεχωριστό Κράτος στην Παλαιστίνη τότε (διότι οι Άραβες κάτοικοι δεν είχαν ιδρύσει στο μεταξύ δικό τους κράτος), ήταν η ευκαιρία τους να ιδρύσουν εκεί το δικό τους και έτσι το σιωνιστικό κίνημα άρχισε να χρηματοδοτεί εποικισμούς (αλιότ). Αυτά τα κύματα επιστροφής στην Παλαιστίνη συνεχίστηκαν μέχρι το 1939 όπου και ήρθε στην Παλαιστίνη το μεγαλύτερο κύμα Εβραίων επειδή προσπαθούσαν να διαφύγουν απ' τους Γερμανούς που τους κυνηγούσαν. Ενώ αρχικά το κίνητρο της επιστροφής τους ήταν ιδεολογικό, ήδη από την εποχή αμέσως μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο μετατράπηκε σε ζήτημα επιβίωσης. Έπρεπε έπειτα από αιώνες περιπλάνησης και διασποράς να βρουν το δικό τους μέρος και όχι απλώς να είναι διάσπαρτοι σε διαφορετικές χώρες. Η επιστροφή τους όμως αυτή δεν φαίνεται να έλαβε αρχικά καθόλου υπόψιν της, αυτούς που κατοικούσαν ήδη εκεί και οι οποίοι δεν ρωτήθηκαν. Θα πει κανείς ''όταν σε κυνηγούν και τρέχεις να σωθείς, δεν προλαβαίνεις να ρωτήσεις'' αλλά θα μπορούσε ωστόσο να αποφευχθεί αρκετή βία.

Ήδη στην περιοχή υπήρχαν Εβραίοι από παλιότερα (τουλάχιστον απ' το 1882 και εξής) και ζούσαν παρέα με Άραβες ασχολούμενοι με αγροτικές και κτηνοτροφικές υποθέσεις αλλά με τις αλιότ ήρθαν ακόμη περισσότεροι και εγκαταστάθηκαν σταδιακά στην ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης. Όλοι αυτοί είχαν ένα σημαντικό αβαντάζ εναντίον των Αράβων που κατοικούσαν εκεί και οι οποίοι ήταν βουτηγμένοι στη φτώχεια: Είχαν χρήματα. Δόθηκαν ένα σωρό χρηματοδοτήσεις από Αμερική (Χαντάσα-Θυγατέρες της Σιών) και από άλλους οργανισμούς (WIZO, Rothschild) οι οποίες κάλυψαν οικονομικά όλη την επιστροφή. Όλοι αυτοί οι οργανισμοί ξόδεψαν τεράστια ποσά στην προσπάθειά τους να φροντίσουν τους κατατρεγμένους εκεί πέρα, συμπεριλαμβανομένων και των Αράβων! Μάλιστα, πολλές απ' αυτές τις οργανώσεις ίδρυσαν στην περιοχή νοσοκομεία και κέντρα περίθαλψης και φροντίδας εγκύων γυναικών και παιδιών, στα οποία είχαν πρόσβαση και Άραβες ενώ πριν δεν υπήρχαν καν καλής ποιότητας νοσοκομεία και ο αριθμός θνησιμότητας ήταν πολύ μεγάλος. Το Ισραήλ παρενθετικά έχει σήμερα ένα απ' τα καλύτερα κέντρα φροντίδας εγκύων γυναικών και παιδιών, το Τιπάτ Χαλάβ, το οποίο ξεκίνησε από τότε, γύρω στο 1920κάτι, και στο οποίο φρόντιζαν χωρίς διακρίσεις ακόμη και γυναίκες αραβικής προέλευσης που πιο πριν ήταν στη μοίρα τους λόγω φτώχειας.

δ) Κάτι που φαίνεται να μπερδεύουν οι περισσότεροι απ' όσους έχω μιλήσει είναι ότι νομίζουν ότι πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, το Ισραήλ έσφαζε τους Άραβες που κατοικούσαν στα εδάφη του. Υπήρξαν μεμονωμένες συγκρούσεις αλλά ήταν ακριβώς αυτό, μεμονωμένες. Πολλοί απ' τους πρώτους επιστρέψαντες στο Ισραήλ επειδή αναζητούσαν εργασία, κατέληξαν να εργάζονται σε χωράφια Αράβων και οι σχέσεις τους δεν ήταν καθόλου προβληματικές. Κάποιοι άλλοι Εβραίοι είχαν Άραβες να εργάζονται στα δικά τους χωράφια. Οι μεγάλες αιματηρές διαμάχες που γίνονταν εκείνη την περίοδο αφορούσαν κυρίως συγκρούσεις ανάμεσα σε διαφορετικές ομάδες Αράβων και όχι ανάμεσα σε Άραβες και Εβραίους. Τέτοιες συγκρούσεις είναι γνωστές όπως ανάμεσα στους Άραβες Φαλαχίν (αγρότες) και τους Άραβες Βεδουίνους, οι οποίοι σφάζονταν μεταξύ τους. Σ' αυτό το σημείο προτείνω το εξαιρετικό βιβλίο του Mustafa Kabha, ενός από τους πιο ειδικούς ιστορικούς στα ζητήματα των Παλαιστινίων πριν και μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Ο Mustafa σημειωτέον ότι είναι Άραβας και τα βιβλία του είναι φοβερά διαφωτιστικά της κατάστασης. Συγκέντρωσε ό,τι υλικό υπήρχε και μιλάει για όλες αυτές τις διαμάχες ανάμεσα σε αραβικές οικογένειες και στο πώς αρκετές απ' τις εβραϊκές οργανώσεις που υπήρχαν βοηθούσαν Άραβες που είχαν τραυματιστεί από τέτοιες διαμάχες. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι αιματηρές συγκρούσεις του 1936-1939 όπου πολλά αραβικά χωριά λεηλατήθηκαν. Οι περισσότεροι με τους οποίους έχω συζητήσει νομίζουν ότι αυτές οι μάχες ήταν ανάμεσα σε Εβραίους και Άραβες. Μέγα λάθος. Όλα ξεκίνησαν ως επανάσταση των Αράβων ενάντια στους Βρετανούς. Σύμφωνα με τα στοιχεία, σε εκείνες τις συγκρούσεις πέθαναν 50 Βρετανοί στρατιώτες, 500 Εβραίοι (είτε απλοί κάτοικοι σε εκείνες τις περιοχές είτε βοηθοί των Βρετανών είτε σύμμαχοι των Αράβων) και 8000 Άραβες, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων, προσέξτε, σκοτώθηκαν από άλλους Άραβες! Δεν έχουν σχέση οι Εβραίοι με αυτές τις σφαγές. Ήταν επανάσταση των Αράβων στους Βρετανούς αποικιοκράτες. Υπήρξαν μάλιστα διάφοροι Εβραίοι που ήταν σύμμαχοι των Αράβων σε αυτή την επανάσταση και όχι των Βρετανών.

ε) Τα λάθη του Ισραήλ λοιπόν δεν σχετίζονται τόσο με το πώς ιδρύθηκε το κράτος τους αλλά έρχονται αργότερα γιατί χειρίστηκε πολύ άσχημα στα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυση του κράτους τους, τους αραβικούς πληθυσμούς. Κάποιους τους εξόρισαν, κάποιους τους έδιωξαν απ' τα σπίτια τους και τους κουβάλησαν με το έτσι θέλω σε άλλα μέρη. Υπήρξε πολύ σκληρή βία στην πρώτη περίοδο. Αλλά θα πρέπει να λάβει κανείς υπόψιν του τα εξής. Μόλις έναν χρόνο πριν την ίδρυση του κράτους, το 1947, τα Ηνωμένα Έθνη βλέποντας τις εντάσεις ανάμεσα σε Εβραίους και Άραβες να αυξάνονται λόγω της απόφασης των Εβραίων να ιδρύσουν Κράτος, πρότεινε στους δύο λαούς να έχει ο καθένας το δικό του ξεχωριστό Κράτος: ένα κράτος Ισραηλινών και ένα κράτος Παλαιστινίων. Οι Εβραίοι το δέχτηκαν αλλά οι Άραβες όχι γιατί δεν ήθελαν να συμβιβαστούν με την έλευση των Εβραίων στα μέρη στα οποία κατοικούσαν για αιώνες. Αν εκείνη τη στιγμή οι Άραβες δέχονταν την πρόκληση, θα είχαν αποφευχθεί πολλές διαμάχες και ο κάθε λαός θα είχε το Κράτος τους. Δεν το δέχτηκαν, το Ισραήλ προχώρησε στην ίδρυση Κράτους και την αμέσως επόμενη μέρα μια συμμαχία αποτελούμενη από 6 αραβικά κράτη (Λίβανος, Συρία, Ιράκ, Σαουδική Αραβία, Υπεριορδανία, Αίγυπτος -και λίγο αργότερα και η Υεμένη) επιτέθηκαν στο Ισραήλ και ξεκίνησε όλος ο πόλεμος με πολλές απώλειες και για τις δύο πλευρές αλλά με το Ισραήλ να υπερισχύει λόγω ανθρώπινου δυναμικού και καλύτερης στρατιωτικής τακτικής.

Η αλήθεια είναι ότι και οι δύο λαοί είχαν μερίδιο του δικαίου. Απ' τη μια οι Άραβες ήθελαν να μείνουν στα μέρη που ζούσαν για αιώνες αλλά απ' την άλλη οι Εβραίοι έπρεπε κι αυτοί κάπου να αποκτήσουν τη δική τους κρατική οντότητα. Αν οι Εβραίοι είχαν φύγει από την Παλαιστίνη από δική τους επιλογή εγκαταλείποντάς την, τότε οι Παλαιστίνιοι Άραβες θα είχαν όλο το δίκιο με το μέρος τους. Αλλά οι Εβραίοι έφυγαν επειδή τους κυνηγούσαν, αναγκάστηκαν να φύγουν. Το ότι οι Άραβες κατοικούσαν εκεί επί αιώνες πριν την επιστροφή των Εβραίων είναι αληθές αλλά πρέπει να λάβει κανείς υπόψιν και όλο το κυνήγι των Εβραίων που τους οδήγησε στην προσφυγιά και διασπορά. Σε πολλά σημεία ξέφυγαν πολύ στη βία που άσκησαν εναντίον των Αράβων και μάλιστα αρκετές φορές η βία τους ήταν προληπτική και δεν στηριζόταν σε κάτι που προηγήθηκε απ' την αντίπαλη πλευρά. Απ' την άλλη, όταν ένα σωρό χώρες βάζουν ως ρητό τους στόχο να σε καταστρέψουν, είναι δύσκολο να αποφευχθεί η αιματοχυσία. Όποιος παίρνει ρητώς θέση υπέρ μιας απ' τις δύο πλευρές, νομίζω ότι παραβλέπει το σύνθετο του πράγματος. Δεν έχει κανένα νόημα να πάρουμε πλευρά σαν να υποστηρίζουμε ποδοσφαιρική ομάδα, γιατί κάθε πλευρά έχει το δίκιο της (μιλάω για Ισραήλ και Παλαιστίνη, όχι για Χαμάς, αυτοί είναι ξέχωροι στην ιστορία). Το λάθος των Εβραίων ήταν ότι δεν υπολόγισαν τους Άραβες που κατοικούσαν εκεί. Το λάθος των Αράβων είναι ότι δεν δέχτηκαν να έχει ο καθένας το ξεχωριστό του κράτος και έτσι συνέχισαν τον πόλεμο θέλοντας όλη την περιοχή της Παλαιστίνης για τους ίδιους. Το λάθος και των δύο είναι ότι ενώ ζούσαν για αιώνες μαζί από την αρχαιότητα, προτίμησαν να διασπάσουν τις σχέσεις τους και να εστιάσουν στην εποχή που χώρισαν οι δρόμοι τους, όταν οι Εβραίοι έφυγαν στη διασπορά, αντί να εστιάσουν σε μια από κοινού ανανέωση της συμβίωσης που είχαν ήδη απ' το απώτατο παρελθόν.

στ) Κάτι άλλο που ακούγεται ως επιχείρημα είναι πως η ''εβραϊκή εξτρεμιστική οργάνωση Χισταντρούτ που ιδρύθηκε το 1926 έσφαξε Άραβες''. Απορώ πραγματικά με το τι είδους πηγές χρησιμοποιεί κάποιος για να καταλήξει να λέει τέτοια πράγματα. Η Χισταντρούτ δεν ήταν εξτρεμιστική οργάνωση, ήταν η Ένωση Εργατών της Παλαιστίνης, η οποία είχε και Άραβες ως μέλη. Ίδρυσε σχολεία, νοσοκομεία και κέντρα περίθαλψης. Ήταν όμως υπό την εποπτεία της Χαγκανά, του Ισραηλινού Στρατού. Ο στρατός ασφαλώς κάνει εγκλήματα αλλά η συγκεκριμένη οργάνωση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Όσο κι αν έψαξα στις πηγές δεν βρήκα κάποια σχετική αναφορά.

Επί της ουσίας, το σημερινό Ισραήλ δεν έχει καμία σχέση με το Ισραήλ πριν 60 ή 30 ή 20 χρόνια. Πλέον είναι ως επί το πλείστον αμυντικό κράτος. Στρατιωτικό κράτος ξεκάθαρα αλλά πολύ αμυντικό. Δεν κάνει επελάσεις σε άλλα μέρη για επεκτατικές πολιτικές. Εδώ και πόσα χρόνια και παρά τις διαρκείς προκλήσεις απ' τη Γάζα, συμβιώνει μαζί τους. Επιτίθεται μόνο αν του επιτεθούν από Συρία, Ιράν κλπ. Έχει δεχτεί στο Κοινοβούλιό του μουσουλμάνους, έχει βάλει σε θέσεις εξουσίας μουσουλμάνους, Παλαιστίνιους, γυναίκες και άτομα από αραβικούς πληθυσμούς και μάλιστα σε υψηλότατες θέσεις, τη στιγμή που μουσουλμανικές οργανώσεις ήταν ενάντια σ' αυτό επειδή κατ' αυτές οι γυναίκες δεν πρέπει να έχουν υψηλές θέσεις και να βρίσκονται έξω απ' το σπίτι. Το Ισραήλ καθιέρωσε νόμους που προστατεύουν όλες τις παραπάνω ομάδες. Είναι χαρακτηριστικός ο νόμος της υποχρεωτικής εκπαίδευσης το 1949-1950 που συμπεριλάμβανε και τις γυναίκες αναγκάζοντας τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς να στείλουν τα κορίτσια τους για σπουδές και απελευθερώνοντας έτσι τις γυναίκες απ' τη δικτατορία του σπιτιού και το άγρυπνο μάτι του πατέρα. Μέσα στον συντηρητισμό του είναι αρκετά φιλελεύθερο κράτος. Μπορείς να πεις ελεύθερα τη γνώμη σου χωρίς να σου κάνουν τίποτα και είναι εξαιρετικά ανεκτικό στον ρουχισμό που φοράς. Μπορείς να είσαι Καθηγητής Πανεπιστημίου και να κυκλοφορείς με σανδάλια και κοντοπαντέλονα. Ήδη από τη δεκαετία του '80 στο πιο συντηρητικό του Πανεπιστήμιο, αυτό των Ιεροσολύμων, υπήρχαν σύλλογοι ομοφυλοφίλων και από το 1989 αυστηρότατοι νόμοι κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης. Μπορείς να είσαι εντός του Ισραήλ ομοφυλόφιλος, vegan, άθεος και γυναίκα, χωρίς να αντιμετωπίσεις σχεδόν κανένα πρόβλημα. Ασφαλώς διακρίσεις υπάρχουν ακόμη, όπως και σε κάθε χώρα. Είναι όμως ένα σύγχρονο κράτος που το μόνο πρόβλημά του αυτή τη στιγμή είναι η βαθύτατη επιρροή της θρησκείας σε πολλά ζητήματα.

Πολλοί άνθρωποι αλλά και πολιτικοί κύκλοι στο Ισραήλ μάλιστα με τους οποίους έχω συζητήσει δεν έχουν πρόβλημα να ζήσουν μαζί με τους Παλαιστίνιους στον ίδιο τόπο και αρκετοί λένε ακόμη και να επιτραπεί η είσοδος στους Παλαιστίνιους που εκδιώχθηκαν πριν από τόσα χρόνια. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι πλέον οι Παλαιστίνιοι έχουν αυξηθεί αριθμητικά. Στα νούμερα φαίνεται να κατέχουν μόνο το 20% της χώρας αλλά αυτό αφορά τους Παλαιστίνιους που έχουν αποδεχτεί το Κράτος του Ισραήλ. Αν το Ισραήλ τους αναγνωρίσει όλους, αν αναγνωρίσει δηλαδή τη δυτική όχθη ή αν αφήσει να επιστρέψουν οι εξόριστοι, τότε ο αριθμός τους δεν αποκλείεται να υπερβεί το 50% και έτσι το Ισραηλινό κράτος δεν θα είναι πλέον Ισραηλινό. Γι' αυτό και οι δύο πλευρές ωθούν διαρκώς τα παιδιά τους σε τεκνογονία. Υπάρχει κι ένα τέτοιο πρόβλημα ύπαρξης του κράτους και αυτό προσπαθούν να λύσουν τα προοδευτικά κόμματα εκεί πέρα.

η) Σημαντικότατο που οι περισσότεροι ούτε καν το γνωρίζουν: Είναι εντελώς εσφαλμένη η πεποίθηση ότι απ' τη μια έχουμε τους Εβραίους και απ' την άλλη τους Άραβες ενωμένους ως μια δύναμη στηρίζοντας τους Παλαιστίνιους. Μέγιστο λάθος. Παρότι η Συρία, ο Λίβανος, το Ιράκ και το Ιράν δεν θέλουν το Ισραήλ και παρότι το Ισραήλ δεν θέλει τους Παλαιστίνιους, ωστόσο τόσο ο Λίβανος, όσο και η Συρία με το Ιράκ και το Ιράν, ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ επίσης τους Παλαιστίνιους (μιλάω κυρίως για τις ηγεσίες τους). Ή για την ακρίβεια θέλουν να είναι μακριά κι αγαπημένοι. Τους υποστηρίζουν στα λόγια. Καταρχάς αρνούνται να τους δώσουν υπηκοότητα. Όταν το Ισραήλ άρχισε να διώχνει Παλαιστίνιους απ' τις περιοχές του, αρκετοί προσπάθησαν να διαφύγουν στον Λίβανο αλλά η είσοδός τους δεν έγινε δεκτή και κάποιοι που κατάφεραν να περάσουν βίωσαν μεγάλο ρατσισμό από τους Λιβανέζους (έπαιξε ρόλο και το ότι ο Λίβανος είχε χριστιανούς Άραβες και όχι μουσουλμάνους). Η Ιορδανία, χρόνια εχθρός με το Ισραήλ, έκανε εν τέλει ειρήνη μαζί του. Το ίδιο και η Αίγυπτος. Ετοιμάζεται ειρήνη με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και ακόμη και με τη Σαουδική Αραβία, το κέντρο του μουσουλμανισμού. Με άλλα λόγια, το κέντρο του μουσουλμανισμού (για οικονομικούς και πολιτικούς λόγους) δεν στηρίζει Παλαιστίνιους αλλά προτιμάει συνεργασία με το Ισραήλ. Αρκεί να δει κανείς τι γίνεται με το καθεστώς Άσσαντ στην Συρία όπου φεύγουν διαρκώς μετανάστες να γλιτώσουν. Η Συρία δεν έχει σχέση με Ισραήλ. Έχει αραβική ηγεσία. Σε κάθε διαμάχη που γίνεται με Άραβες δεν σημαίνει ότι συμμετέχει πάντα και το Ισραήλ. Σουνίτες και σιίτες τρώγονται μεταξύ τους.

Όσο για τη Γάζα, αυτοί είναι οι πιο ταλαιπωρημένοι απ' όλους γιατί έχουν απ' τη μια τους διάφορους τρομοκράτες να τους πιέζουν να πάνε να σκοτωθούν για την ελευθερία τους και απ' την άλλη το Ισραήλ να τους θεωρεί εχθρούς. Δέχονται ένα σωρό επιχορηγήσεις και χρηματοδοτήσεις από Ευρώπη και Αμερική ώστε να χτίσουν σπίτια και υποδομές, να έχουν να φάνε και αντ' αυτού, κατόπιν πίεσης από την ISIS και τη Χαμάς ξοδεύουν όλα τα χρήματά τους για όπλα και επιθέσεις ενάντια στο Ισραήλ. Τους παίρνουν τα λεφτά και τα δίνουν σε όπλα, την ίδια στιγμή που προσποιούνται ότι νοιάζονται για τις ζωές τους. Για να μην σκοτωθούν οι ίδιοι, βάζουν ως ασπίδα αμάχους, ακόμη και παιδιά, έτσι ώστε αν σκοτωθούν από τους Ισραηλινούς να έχουν μετά ως επιχείρημα ότι ''να δείτε, σκοτώνουν παιδάκια''. Κάθε τόσο Ισραηλινοί σκοποί συλλαμβάνουν άτομα που πάνε να περάσουν λαθραία βόμβες για να κάνουν τρομοκρατικές επιθέσεις. Συχνά διακινείται η εντύπωση ότι η Γάζα είναι αποκλεισμένη από το Ισραήλ αλλά όσοι τα λένε αυτά λησμονούν ότι η Αίγυπτος επίσης έκλεισε τα σύνορά της με τη Γάζα. Τους απομόνωσαν και οι Εβραίοι και οι Αιγύπτιοι Άραβες και τους άφησαν έρμαια των τρομοκρατών.

θ) Οι Παλαιστίνιοι πέρασαν πολλά. Σ' αυτό δεν χωράει αμφισβήτηση και όσοι βιάζεστε να τους βρίσετε σαν να βρίζουμε αντίπαλη ομάδα ή κόμμα, δεν ξέρετε τι σας γίνεται. Και ούτε βέβαια η βία του Ισραήλ πριν τόσα χρόνια μπορεί να ξεχαστεί. Πολλές φορές με στενοχωρεί το ότι είναι ένας λαός εντελώς ανεπιθύμητος απ' όλους, δεν τους θέλει κανείς και οι άνθρωποι δεν έχουν μέρος να μείνουν, αλλά πολλές φορές η ιστορία τα φέρνει έτσι μας αρέσει δεν μας αρέσει. Όσοι άλλωστε κατακρίνουν το Ισραήλ και είναι υπέρ των Παλαιστινίων στην πραγματικότητα το κάνουν για τον ίδιο λόγο. Τόσο το Ισραήλ όσο και οι Παλαιστίνιοι θέλουν κράτος. Το Ισραήλ τα κατάφερε και οι δεύτεροι έμειναν εκτός. Αν η ιστορία ήταν διαφορετική και οι Παλαιστίνιοι είχαν κράτος, δεν θα είχαν κράτος οι Εβραίοι οπότε τότε όλοι όσοι τώρα κατακρίνουν το Ισραήλ, θα υποστήριζαν το Ισραήλ και όχι τους Παλαιστίνιους γιατί το Ισραήλ θα βρισκόταν στη θέση τους. Όλοι εμείς που είμαστε εξωτερικοί παρατηρητές και δεν κινδυνεύουμε τη στιγμή που ένα σωρό άνθρωποι Άραβες και Εβραίοι υποφέρουν ή σκοτώνονται λόγω θρησκευτικού και εθνικιστικού μίσους, αντί να διαλέγουμε πλευρά και να καλλιεργούμε τον διχασμό, θα πρέπει να βοηθήσουμε αμφότερες πλευρές και κυρίως τα υγιή κομμάτια τους, κάτι κουρασμένους απ' τις διαμάχες νέους που δεν έχουν καμία όρεξη να χάσουν τα νιάτα τους σε πόλεμο εξαιτίας των φανατικών της Χαμάς και κάτι αγανακτισμένες γυναίκες που προσπαθούν να ανοίξουν διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τους μη εμπιστευόμενοι ότι οι άντρες τους θα βρουν ποτέ ειρηνική λύση. Υπάρχουν πολλές τέτοιες προσπάθειες συμφιλίωσης και απ' τις δύο πλευρές. Το 2018 είχα επισκεφτεί το αραβικό χωριό Zalafa στα περίχωρα της Χάιφα. Στο χωριό αυτό υπάρχει ένας κοινός σύλλογος Μουσουλμάνων και Εβραίων γυναικών που τον ίδρυσαν με πρωτοβουλία τους γυναίκες κάτοικοι και απ' τις δυο πλευρές, ώστε να προωθήσουν τον διάλογο και την ειρήνη μεταξύ τους. Ο σύλλογός τους κατόπιν επεκτάθηκε και σε άλλα σημεία του Ισραήλ και παρέχει διάφορες μορφές ψυχαγωγίας, όπως ζωγραφική, μουσική κ.λπ. σε γυναίκες που προέρχονται είτε απ' τον ιουδαϊκό είτε απ' τον μουσουλμανικό κόσμο χωρίς διακρίσεις. Ήταν ένα υπέροχο θέαμα να βλέπεις γυναίκες κι απ' τις δύο πλευρές να προβαίνουν σε κοινές δράσεις με στόχο την ειρήνη.

Προσωπικά έχω άτομα που αγαπώ πολύ και στις δύο πλευρές και δεν έχω καμία διάθεση να επιλέξω στρατόπεδο. Δεν θέλω ούτε να εξαφανιστεί απ' τον χάρτη η ιστορικότατη Γάζα ούτε να γίνουν σφαγές μουσουλμάνων ούτε να σκοτώνονται Ισραηλινοί πολίτες. Ανησυχώ εξίσου για όλους τους μην τυχόν και πάθει κανείς τίποτα. Πληρώνουν όλοι τους την αδιαλλαξία των γονιών και των παππούδων τους και αυτόν τον καταραμένο τον εθνικισμό που θέλει να αναγορεύει τυχαίες εθνικές οντότητες σε ύψιστη αξία. Αν θέλετε τόσο πολύ να πάρετε πλευρά γιατί αν δεν το κάνετε θα σας τραβήξουν το αυτί, τότε αντί να επιλέξετε ανάμεσα σε Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους, απλώς καταδικάστε τη Χαμάς και τις συναφείς τρομοκρατικές οργανώσεις. Δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τους Παλαιστίνιους και λειτουργούν διαρκώς με διάδοση fake news. Συνάντησα ένα σωρό φίλους Παλαιστίνιους που δεν ήξεραν καν ότι η Αίγυπτος είχε αποκλείσει εξίσου τη Γάζα. Τους λένε μισές αλήθειες για να καλλιεργήσουν ευκολότερα τον φανατισμό.

Ένα τελευταίο σχόλιο: όσοι φίλοι/γνωστοί ανήκετε στην αριστερά και υποστηρίζετε ακόμη και τη Χαμάς, βγείτε για λίγο έξω απ' τον εαυτό σας και δείτε τι στάση έχετε κρατήσει μέχρι στιγμής σε σημαντικά ιστορικά γεγονότα: εισβάλλει η Ρωσία στην Ουκρανία και υποστηρίζετε τη Ρωσία, ιδρύονται δικτατορίες στη Λατινική Αμερική και υποστηρίζετε τους δικτάτορες, γίνονται τρομοκρατικές επιθέσεις στο Ισραήλ και υποστηρίζετε τους τρομοκράτες ενώ είναι εμφανής ακόμη και η θετική ματιά προς την Τουρκία σε περιπτώσεις όπου αποδεδειγμένα επιχείρησε οργανωμένες προσπάθειες δυσφήμισης της χώρας μας με fake news (δες π.χ. για μικρή Μαρία στον Έβρο). Και όλα αυτά με φανατισμό. Όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει την ύπαρξη νεκρής Μαρίας στον Έβρο, όποιος τολμάει να υποστηρίξει Ισραήλ ή Ουκρανία, του επιτίθεστε σαν να εξαρτάται απ' αυτό η ζωή σας. Πρέπει να καταλάβετε ότι κάτι δεν πάει καλά με τη στάση σας. Δεν βοηθάτε έτσι ούτε τον ''ανθρωπισμό'' ούτε τις ομάδες που θέλετε να υποστηρίξετε ούτε καν τον ίδιο σας τον εαυτό.

Αυτά από μένα. Δεν θα ξαναδείτε παρόμοιο κείμενο, γιατί δεν μ' αρέσει καθόλου να ασχολούμαι με ζητήματα νεώτερης και σύγχρονης ιστορίας. Παρέθεσα τις παραπάνω ιστορικές πληροφορίες για να βοηθήσω τουλάχιστον να μην γράφετε αρλούμπες αμφότερες πλευρές. Με το που ξεσπάει ένας πόλεμος, το έχουμε καταντήσει ποδοσφαιρικό αγώνα όπου ο καθένας επιλέγει ομάδα και κρατάει σημαιούλες ή κασκόλ. Σε αντίθεση με το ποδόσφαιρο, στους πολέμους χάνονται ζωές.

Όλες οι αντιδράσεις

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ 2024 - 2028

 

Η φωτο από Αγαπάμε Καρυστία. Ομάδα στο face book

Στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο έχουμε 9 γυναίκες και 13 άνδρες. . Υπάρχουν νέα άτομα που σίγουρα θα φέρουν νέα πνοή και ελπίζουμε σε μια επικοδομητική συνεργασία για ότι καλύτερο στην περιοχή μας.

Εύχομαι ακόμα, όλα τα νέα παιδιά  που συμμετείχαν στην διαδικασία, να παρακολουθούν τα Δημοτικά συμβούλια για να έρθουν σε επαφή με τις λειτουργίες του και να ενημερώνονται συνεχώς για τα προβλήματα και τις εξελίξεις των θεμάτων.

 Με αυτόν τον τρόπο να αποκτήσουν όχι μόνο την ενημέρωση αλλά και θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον τους σε περίπτωση που θα ήθελαν να συμμετάσχουν ξανά στις επόμενες εκλογές.

 ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ

Εκλογές- τέχνες και μεις.

 

Οι εκλογές εκτός από μια "γιορτή της δημοκρατίας" είναι μια προσωπική εμπλοκή σε μια ψυχοφθόρα διαδικασία γεμάτη με συγκινήσεις, ελπίδες, όνειρα, συγκρούσεις, και απογοητεύσεις που καταλήγουν σε μια επιβεβαίωση η μια ματαίωση.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πάρα πολύ δύσκολες και όσο περνά ο καιρός γίνονται ακόμα δυσκολότερες. Νομίζω ότι στις εκλογές περισσότερο από ποτέ έρχονται σε σύγκρουση τα τρία πρόσωπα που έχει ο κάθε ένας, δηλαδή, το πρόσωπο που κρύβει ο κάθε άνθρωπος μέσα του, το πρόσωπο που έχει η κοινωνία για αυτόν, και το πρόσωπο που συνειδητά δείχνει ο κάθε άνθρωπος στο επαγγελματικό και κοινωνικό του περιβάλλον. Είναι ευχής έργο να ταυτίζονται και τα τρία πρόσωπα σε έναν άνθρωπο αλλά είναι κάτι που δύσκολα θα το δει κανείς. Οι διαφορές μεταξύ τους όμως δημιουργούν προβλήματα στην δημόσια έκθεση του κάθε ένα και πολλές φορές καταλήγουν στην απογοήτευση.

Ο περισσότερος κόσμος δεν πιστεύει ότι μπορεί να φταίει κάτι τέτοιο και ψάχνει σε άλλες πτυχές της ζωής να βρει απαντήσεις. Συνήθως κάπου έξω από αυτόν, ενώ στην ουσία εκεί που πρέπει να βρει τις απαντήσεις που ζητά, τις έχει μόνο ο ίδιος. 

Οι εκλογές είναι ένα πολύ ενδιαφέρον πεδίο παρατήρησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς και της ανθρώπινης φύσης, παρόλα αυτά, οι εύκολες εξηγήσεις που δικαιολογούν το πρόσωπο που πιστεύουμε εμείς για τον εαυτό μας ,συνήθως κερδίζει έδαφος.

Είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστεί κάποιος άνθρωπος την δημόσια έκθεση. Είναι τρομαχτικό να αντιμετωπίζει το μίσος που δημιουργείται μόνο από καλές προθέσεις. Από την άλλη, είναι απορίας άξιο το πως πονηρές κινήσεις εκλαμβάνονται πολλές φορές σαν θείο δώρο. Ακόμα και όσοι περάσουν από δω και διαβάσουν αυτές τις γραμμές, πολύ πιθανόν να φέρουν στον νου τους τον/την ίδια άνθρωπο έχοντας εντελώς εκ διαμέτρου διαφορετική γνώμη.

Ίσως για αυτό αγαπάμε την μουσική, τον χορό, τις τέχνες.

Γιατί εκεί έχουμε την ευκαιρία να ενωθούμε συναισθηματικά, να νιώσουμε όλοι το ίδιο να μειωθεί η αίσθηση της προσωπικής μοναξιάς και να υπάρξει μια ψυχική ανάταση.

Τι βλέπουμε όμως?

Τα μαθήματα αυτά στα σχολεία θεωρούνται δεύτερης σημασίας, τα πανεπιστήμια μειώνουν τις έδρες , η επαγγελματική εξέλιξη είναι ένας γοργοθάς.

Είναι μια λύση να ασχολείται κάποιος με τις τέχνες και όχι με την πολιτική, αλλά η πολιτική ορίζει την ζωή μας και ως εκ τούτου, και τις τέχνες σε μεγάλο βαθμό.

Μπορούμε εύκολα να το δούμε αυτό και να το καταλάβουμε αν θυμηθούμε ότι σε κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς υπάρχει απόλυτος έλεγχος πάνω στις τέχνες, και μέσω αυτών, έλεγχος στην ψυχολογία και στις ιδέες των ανθρώπων. 

Θα ήταν πολύ ωραίο να αντιμετωπίζαμε τις εκλογές σαν τέχνη, τότε ίσως οι άνθρωποι να έβρισκαν ευκολότερα ένα πεδίο συνύπαρξης.

Ίσως το μάθημα της Φιλοσοφίας να έμπαινε ξανά στα σχολεία αφού η σκέψη και η ανάλυση βοηθά στο να αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις με την απαραίτητη ηρεμία και κατανόηση. Τουλάχιστον τις καταστάσεις των ανθρώπινων σχέσεων.

Όπως και στην τέχνη, η πολιτική και κυρίως στην περίοδο των εκλογών, αναμοχλεύει τα πάθη, Τα πάθη που αναμοχλεύει η μουσική βρίσκουν την διακαίωση τους στο τέλος της πράξης ενός θεατρικού έργου, η, στις τελευταίες νότες μιας μουσικής σύνθεσης. Από την άλλη, τα πάθη που αναμοχλεύει η πολιτική, αφήνουν ανοιχτές πληγές, αναπάντητα ερωτήματα και δηλητηριώδης σκέψεις .

Καταλήγοντας βγάζουμε ίσως το συμπέρασμα, ότι ο κόσμος και οι εμπλεκόμενοι θα αντιμετώπιζαν καλύτερα κάθε εκλογική περίοδο αν είχαν περισσότερο σχέση με τις τέχνες και την μελέτη της ανθρώπινης φύσης.