Καβοντορίτικη φορεσιά

 

Πρόλογος Σίμωνος Καρά στο βιβλίο του Γιάννη Π.Γκίκα " Μουσικά όργανα και λαικοί οργανοπαίχτες στην Ελλάδα"

Αν το σκεφτούμε λίγο, το να σε κάνουν να πιστεύεις ότι ο πολιτισμός σου, τα ήθη και τα έθιμα σου, οι συνήθειες και ο τρόπος ζωής, είναι "κατώτερος" από τον κάποιον άλλον, που επιβάλλεται από τις όποιες συνθήκες, είναι η αρχή της πνευματικής χειραγώγησης που οδηγεί σε κάθε είδους δουλεία και υποταγή. Οι άνθρωποι δημιουργούν τέχνη στην καθημερινότητα τους. Οι ήχοι γίνονται μουσική, τα λόγια τους καταλήγουν σε στίχους, η φαντασία τους δημιουργεί μύθους και ιστορίες, οι παρέες γεννούν ανέκδοτα και γνωμικά, τα χέρια τους ψάχνουν διέξοδο σε δραστηριότητες για να περνά η ώρα και η συνταγή γίνεται νοστιμότερη, η κήπος πιο όμορφος, τα κεντήματα πιο περίτεχνα. Πως φτάσαμε να μας καλλιεργούν την εντύπωση ότι ο λαικός μας πολιτισμός δεν έχει αξία? Πως μεθοδεύτηκε η ζωή μας και η εκπαίδευση μας έτσι ώστε να μην εκτιμούμε τις παραδόσεις και πολλές φορές να ντρεπόμαστε για αυτές? Ο μεγάλος δάσκαλος Σίμωνας Καράς, γράφει χαρακτηριστικά.

Μέρος του προλόγου, γραμμένος σε πολυτονικό.

" Η έρευνα, η καταγραφή και η διάσωσι των παραδοσιακών στοιχείων του Έθνους, είναι καθήκον κάθε πατριώτου που είναι σε θέσι να βοηθήση σε μια τέτοια προσπάθεια.Τα παλαιότερα χρόνια ακόμη και άνθρωποι με όχι μεγάλη μόρφωσι, εφιλοτιμούντο να καταγράφουν τα ήθη, τα έθιμα και τα τραγούδια του τόπου των η του τόπου της επαγγελματικής δραστηριότητος των. Σήμερα, όμως, οι πλείστοι των "διανοουμένων"των αστικών κέντρων , που να καταδεχθούν ν ασχοληθούν με τέτοια πράγματα. είναι ,άλλως τε, ως εκ του αστικού βιώματος των, και ανίκανοι ν αναλάβουν τοιούτου είδους προσπάθειας. Αυτοί είναι δημιουργοί...Γράφουν τα ατομικά των, αυτοθαυμάζονται, διαφημίζει η μια παράταξι την άλλην και κάμουν και το Κράτος, να ήναι υπερήφανο γιατί ήδη έχει φτιάξει το νεοελληνικό του πολιτισμό, ε! και λίγο ακόμη΄να φθάση και το επίπεδο των πολιτισμένων εθνών της Δύσεως, να γίνωμε, δηλαδή, και στο πνευματικό πεδίο, "Κοινή αγορά".

Σίμων Καράς.

Όμως η γνήσια εθνική πνευματική παράδοσι βρίσκεται στην ύπαιθρο, στο χωριό. Ό,τι ο απλός χωριάτης κρατά εκ παραδόσεως, αυτό δεν είναι παρορμήσεις ενός πρωτογόνου ανθρώπου, αλλ' υπολείμματα, σε ελάσσονα κλίμακα, λόγω της δουλείας ενός μεγάλου και λαμπρού πολιτισμού που ξεκινά χιλιάδες χρόνια απ την Αρχαιότητα για να φθάση μέσω του Βιζαντίου, με την ζωογόνο ευεργετική επίδραση του πάνω στα ήθη, την ζωή και την κοινωνική ευπρέπεια του Έθνους, και ό,τι δεν έχει σκοπό να αναλάβη η οργανωμένη αστική  κοινωνία μας, είτε άτομα, είτε ιδρύματα η οργανώσεις, είτε Εκκλησία είτε Κράτος, το επιχειρούν φωτισμένοι πατριώτες γιατί πιστεύουν πως ο ρόλους του Έθνους δεν είναι να έλθει ουραγός στα ξεπεσμένου γούστου σύγχρονα συνήθεια και ήθη των "πολιτισμένων" εθνών  αλλά άλλη μια φορά, να δώση κανόνα ζωής, ήθους και ευπρέπειας στα έθνη, όπως όταν ακόμα έπεφτε στην δουλεία και στην αφάνεια , τους έδειχνε με την παιδεία του τον ανώτερο τρόπο ζωής."

Συνοπτική βιογραφία

Ο Σίμων Καράς υπήρξε μουσικολόγος και ερευνητής της Ελληνικής μουσικής παράδοσης και κληρονομιάς. Πολλοί θεωρούν ότι χάρη στην πολύχρονη και επίπονη ερευνητική του προσπάθεια διασώθηκε ένα μεγάλο κομμάτι της παραδοσιακής μουσικής, την οποία κατέγραψε σε όλο το φάσμα της ελληνικής επικράτειας.

Γεννήθηκε το 1903 στο χωριό Λέπρεον (Στροβίτσι η παλαιότερη ονομασία) του νομού Ηλείας. Από πολύ νεαρή ηλικία ξεκίνησε η μύηση του στη μουσική, από τον πατέρα του που έπαιζε ταμπουρά και τον ιερέα του χωριού παπα-Στάθη Λαμπρινόπουλο που του έμαθε και τα πρώτα γράμματα και τον ενθάρρυνε να συνεχίσει τις μουσικές σπουδές του.

Ο Σίμων Καράς ήρθε στην Αθήνα το 1921 έχοντας εισαχθεί στη Νομική Σχολή, την οποία τελείωσε χωρίς να πάρει το πτυχίο. Ο ίδιος ξεκίνησε τις προσωπικές του μουσικές σπουδές και έρευνες εκτός του χώρου των οργανωμένων ωδείων, να μελετά τα θεωρητικά έργα των Αρχαίων Ελλήνων, των Βυζαντινών και μεταβυζαντινών συγγραφέων, αναζητά, αποκρυπτογραφεί και ερμηνεύει παλιά μουσικά χειρόγραφα βιβλιοθηκών όπως του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, του Αγίου Όρους της Εθνικής Βιβλιοθήκης κ.α. Έτσι καταφέρνει και γίνεται βαθμιαία ως ένας μοναδικός αυτοδίδακτος μουσικοδιδάσκαλος.

Από το 1931 μέχρι το 1934, ο Καράς ήταν ψάλτης στο εκκλησάκι του Προφήτη Ελισσαίου στο Μοναστηράκι της Αθήνας. Το 1929 είχε ιδρύσει το Σύλλογο προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής, στον οποίο ανέπτυξε μέχρι το τέλος της ζωής του μία πολύπλευρη και σημαντική δραστηριότητα, στην ψαλτική τέχνη και στο δημοτικό τραγούδι με Σχολή έξι ετών και εντελώς δωρεάν φοίτηση, την Εκκλησιαστική Χορωδία και τη Μεικτή Χορωδία Εθνικών Τραγουδιών, και τέλος χορευτική ομάδα.

Οι χορωδίες του συλλόγου είχαν πολλές εμφανίσεις στην εκπομπή Ελληνικοί Αντίλαλοι, την οποία παρουσίαζε ο ίδιος ο Σίμων Καράς με θέμα πάντα την παραδοσιακή μουσική από όλη την Ελλάδα, από τη χρονιά ίδρυσης του Ε.Ι.Ρ. (Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας) το 1937 μέχρι το 1972. Έχει εκδώσει μεγάλο αριθμό βιβλίων και δίσκων κυρίως από το 1972 και εξής.

Έχει πραγματοποιήσει σε όλη την Ελλάδα καταγραφή των δημοτικών τραγουδιών με κασσετόφωνο τα οποία κυκλοφόρησαν σε δίσκους καθώς επίσης όλες τις Ακολουθίες και τους Ύμνους της Εκκλησίας. Πέθανε το 1999 σε ηλικία 96 ετών.

Το έργο και το αρχείο του Σίμωνα Καρά διαχειρίζεται σήμερα το Κέντρο Έρευνας και Προβολής της Εθνικής Μουσικής – Μουσικό, Λαογραφικό και Φιλολογικό Αρχείο Σίμωνος και Αγγελικής Καρά (ΚΕΠΕΜ), το οποίο ιδρύθηκε από την σύζυγο του Σίμωνα Καρά, Αγγελική το 2009 με σκοπό την διάσωση και διάδοση της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής (εκκλησιαστικής και κοσμικής), του ελληνικού χορού, των οργάνων, των ηθών και εθίμων του ελληνικού παραδοσιακού πολιτισμού,την διαφύλαξη, συντήρηση και προβολή στο ευρύ κοινό με επιστημονική αξιοπιστία του συγκεκριμένου έργου και αρχείου, και την συντήρηση και ανάδειξη του κτηριακού χώρου όπου στεγάζεται η σχολή αλλά και η οικία του Σίμωνα Καρά, προκειμένου αυτός να ανταποκρίνεται στα σύγχρονα δεδομένα διδασκαλίας και έρευνας.

Αναλυτική βιογραφία από τον Νίκο Διονυσόπουλο

Μουσική και τραγούδι στην Νότια Καρυστία. Παλιές ηχογραφήσεις

 

καβοντορίτικη λύρα-καλλιανιώτικος

Μερικά Αρβανίτικα τραγούδια της Νότιας Εύβοιας- οι στίχοι.

 Από το βιβλίο του Τάσου Ζάππα ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΚΑΙ ΛΑΙΚΟΙ ΟΡΓΑΝΟΠΑΙΧΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Ένα δοκίμιο  για την δημοτική μουσική παράδοση της Νότιας Εύβοιας και της Σκύρου.

Βιβλιοθήκη Γιοκάλειου Ιδρύματος  Καρύστου.

Στο βιβλίο του Τάσου Ζάππα, διαβάζουμε " για τον Καβοντορίτικο συρτό που μοιάζει με τον Καβοντορίτικο. Πάνω σε αυτόν τον σκοπό, έχουν ταιριάξει και ολόκληρα κατεβατά από αρβανίτικα στιχάκια που τα τραγουδούν οργανοπαίχτες και χορευτές , με την συνοδεία των λυροντάουλων  και της τσαμπούνας η των βιολιών και των λαούτων." 

Κους εσκούντι ντάρδενε / Ρούσσα με τε μπάρδενε.

Κους εσκούντι μυγδαλένιε/ Ρούσσα με μαυτιδερένιε.

Κους εσκούντι περγουλιένε/Ρούσσα με μαυριδερένιε.

Κούς εσκούντι πιέσκενε ?/Ρούσσα με τε ζέσκενε.

Ντάρα κα το ρίκετε/ Κλόσινε κατσίκετε.

Ντάρα κά το μάρετε/ Κλόσινε πουλάρετε.

Ντάρα λιά κά ρίζατε/ Κλόσινε θελίζατε.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Ποιός τίναξε την αχλαδιά? Η ξανθή με την άσπρη. / Ποιος τίναξε την μυγδαλιά? Η ξανθή με την μελαχρινή.

Ποιός τίναξε την κληματαριά? Η  ξανθή με την μελαχρινή. Ποιος τίναξε την ροδακινιά? Η ξανθή με την λεπτή. Πέρα κάτω από τα ρείκια, βόσκουν την κατσίκα. Πέρα κάτω από τις κουμαριές/ βόσκουν οι  γαιδάρες. Πέρα πάνω εκεί στις ρίζες, βόσκουν οι πέρδικες.

Μορ Σοφή, μόι Βενετή/ τσ' αν τσι κιέ ν' γκι. Μωρ Σοφιά, μωρ Βενετιά/μες στον κόρφο τ ΄είναι αυτά?

Γιαν μόλα με γκερσί/πω ατό ζ' πρ'τι. Μήλα με κεράσια είναι/ μα για σένανε δεν είναι.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τραγούδι με φλογέρα από το Δράμεσι.

Κούς τα θα μόι μπίλζα μου?/ Με θα τσοπάνι ν'μαλ Κατάρτιτ/τσ' μπίε κάλμιν με γκίστιν βόγκλι/πρίρετ σκοπόνιετ με γκίστιν, ιμάδ...

Ποιός τόπε κορίτσι μου? / μου τόπε ο τσομπάνης στο βουνό Κατάρτι/ που παίζει τη φλογέρα με το μικρό δάχτυλο/ που γυρνά τους σκοπούς με το μεγάλο δάχτυλο.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τραγούδι από το χωριό Βατήσι

Ζούρα δρόμενε ε βάιτα-βάιτα/ τ ' κλιjιτόβα ε ντέβεα ε κλJάιτα. /Ζούρα δρόμενε ε Βύρσε/τσουκαράτ λύρσε

Πήρα τον δρόμο και πήγα, πήγα/ σε θυμήθηκα και κάθησα και έκλαψα./Πήρα το δρόμο για την Βύρρα/παίζοντας την λύρα.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Νυφιάτικα τραγούδια

Ρα νjε ντουφέκι/ε κρίσι κρόι./ Ντιλ ε ζντο/ μος βιέν γιαμπρόι./Βιέν γαμπρόι μέ διολέττα/ντιλ νούσε μέ κουφέτα.

Εβρόντηξε ένα ντουφέκι/ και βούιξε η πηγή. / 'Εβγα και κοίταξε μήπως έρχεται ο γαμπρός./Έρχεται ο γαμπρός με βιολέττες/ έβγα νύφη με κουφέτες.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Λιούλιε τι/λιούλιε γιοτ εμέ/ μπασκ ντό φλέμε/νέβε πρέμε..

Λιούλιε γιοτ' εμέ/ λιούλιε ιτ ατ/ αχ πα εJα / πρέμε πράπε.

Λιούλιε γιέσσ/λιούλιε τε θαβ/λιούλιε πρεζεβόνε.

Λουλούδι εσύ/λουλούδι η μάνα σου/ μαζί θα κοιμηθούμε /εμείς το βράδυ.

Λουλούδι η μάνα σου/λουλούδι ο πατέρας σου/αχ . και ξανά έλα/το βράδυ πάλι.

Λουλούδι ήσουνα/λουλούδι σε λένε/λουλούδι θα σε λένε για πάντα.

Μύθοι και θρύλοι αιώνων «κρύβονται» πίσω από τα Δρακόσπιτα της Εύβοιας

 

https://www.news.gr/travel/taxidia/article/1363606/mithi-ke-thrili-eonon-krivonte-piso-apo-ta-drakospita-tis-evvias.html

16/10/2018

 | 

20:11

  

 

Δείτε τις φωτογραφίες

Ο θρύλος λέει ότι τα Δρακόσπιτα της Εύβοιας υπήρξαν κατοικίες μυθικών Δράκων. Δεν έχουν θεμέλια ούτε συνδετικά υλικά και κατασκευάστηκαν από γιγαντιαίες πλάκες πριν από χιλιάδες χρόνια ...

Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι η απόκρημνη θέση τους, που επιτρέπει όμως «εποπτεία» της ευρύτερης περιοχής τους. Οι διαστάσεις τους κυμαίνονται περίπου από 5 ως 13 μέτρα.

Εντοπίζονται κυρίως στη Νότια Εύβοια, και κάποια στην κεντρική. Συνολικά είναι πάνω από είκοσι και πιο γνωστά είναι εκείνα κοντά στην κορυφή Προφήτης Ηλίας της Όχης.

Παραμένει άγνωστο το πότε ακριβώς κατασκευάστηκαν, αν και, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, χρονολογούνται από τον 7ο έως τον 2ο π.Χ. αιώνα. Άγνωστος παραμένει και ο… κατασκευαστής τους, τεχνίτης επιδέξιος, που έστησε τις παράξενες κατασκευές χωρίς κανένα συνδετικό υλικό, ή μάλλον με μοναδικό «συνδετικό υλικό» το βάρος τους.

Πρόκειται ουσιαστικά για τεράστιες πέτρες, τοποθετημένες έτσι, ώστε να μην χρειάζεται κανένα είδος συνδετικού υλικού. Για τη στέγη τους χρησιμοποιήθηκαν μεγάλες βαριές πλάκες σε στρώσεις, που δημιουργούν κάτι σαν πυραμίδα. Στο δρακόσπιτο της Όχης εντοπίζονται και παράθυρα.

Σύμφωνα με μία από τις εκδοχές της ιστορίας τους, ήταν ιερά αφιερωμένα στον Δία και την Ήρα. Άλλες εικασίες κάνουν λόγο για φυλάκια και καταφύγια λατόμων.

Η γκρίζα πέτρα τους, η εντυπωσιακή κατασκευή τους, οι εικασίες και οι μύθοι που τα συνοδεύουν, συντηρούν άλυτο το μυστήριό τους και ολοζώντανο τον θρύλο τους.

Μοιράσου το άρθρο: 

  

 Κάνε like στο News.gr 

Λαογραφία: Το Χριστουγεννιάτικο Καραβάκι

 https://kavodoros.blogspot.com/2010/12/blog-post_2402.html?m=1

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Λαογραφία: Το Χριστουγεννιάτικο Καραβάκι

Έθιμο πανάρχαιο της ναυτικής πατρίδας μας μαζί με τα κάλαντα, τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, τα γλυκίσματα, τα δώρα και την λειτουργία στην εκκλησία, το καραβάκι σηματοδοτεί κι αυτό τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Το ελληνικό παραδοσιακό καραβάκι αποτελεί παράδοση των παλαιών εποχών της χώρας μας, που τα παιδιά με αγάπη, χαρά και δημιουργικό νου κατασκεύαζαν τα παιχνίδια τους.



Αποτελούσε, όμως, και ένα είδος τιμής και καλωσορίσματος στους ναυτικούς, που επέστρεφαν από τα ταξίδια τους.

Πριν από 50 χρόνια, δηλαδή έως και την πρώτη μεταπολεμική δεκαετία, συναντούσαμε το καραβάκι σε πολλά ελληνικά σπίτια και στα χέρια των παιδιών που έλεγαν τα κάλαντα.

Σήμερα, η παράδοση αυτή τείνει να εξαφανιστεί, μιας και έχει αντικατασταθεί από το ξενόφερτο έλατο.

Εντούτοις, η Χίος, ένα κατά κύριο λόγο ναυτικό νησί, συνεχίζει να τηρεί το παλαιό αυτό έθιμο, αποτίνοντας φόρο τιμής στους ναυτικούς της και κρατώντας ζωντανή τη λαϊκή μας παράδοση. Κάθε χρόνο την Πρωτοχρονιά αναβιώνει το έθιμο με τα πρωτοχρονιάτικα καραβάκια. Ομάδες ατόμων που εκπροσωπούν συνοικίες της πρωτεύουσας του νησιού κατασκευάζουν απομιμήσεις εμπορικών και πολεμικών πλοίων, φτιαγμένα με ιδιαίτερη προσοχή. Το μέγεθος των πλοίων είναι μέχρι 5,5 μέτρα όπως ορίζουν οι κανονισμοί. Σημασία για τα περισσότερα πληρώματα έχει η συμμετοχή και όχι τα χρηματικά βραβεία που έχουν καθιερωθεί για την καλύτερη παρουσία, που όμως δεν εξαρτάται μόνο από την τελειότητα του πλοίου αλλά και από τα παινέματα.

Στον ξεχωριστό, τον λαμπρό διάκοσμο της γιορτινής ατμόσφαιρας των ημερών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, που έρχονται, το παραδοσιακό καραβάκι θα χαρίσει ένα ξεχασμένο άρωμα ελληνικότητας και θα κυριαρχήσει με τα χαρούμενα και ζωηρά χρώματά του στο ελληνικό σπίτι.

από τη σελίδα http://www.kalanta.gr

Ξόρκια και γητέματα στο περιβόλι-Καρυστινή Λαογραφία

 https://www.ftiaxno.gr/2014/01/blog-post_5.html

05 Ιανουαρίου 2014

Ξόρκια και γητέματα στο περιβόλι-Καρυστινή Λαογραφία

Πως ξόρκιζαν για προστασία στο περιβόλι

Για την μελίγκρα
Η μελίγκρα είναι ένα ζωύφιο πολύ καταστρεπτικό για τα κουκιά, το καλαμπόκι, τα λάχανα και διάφορα άλλα ζαρζαβατικά.

Για να την ξορκίσουνε λένε:
«ο πλούσιος γέννησε τρία παιδιά, τη μελίγκρα, τη βρωμούσα και το σκουλήκι, το σκουλήκι θα μπει στη γη, στον ποταμό να χαθεί, ένα λάχανο δε θα πειραχτεί».
Πριν πουν τα λόγια αυτά θα ψάξουνε μέσα στα φυκάρια του καλαμποκιού να βρουν 4—5 σκουλήκια ή στα φύλλα του λάχανου και θα τα πετάξουν στον ποταμό.

Για τη μπουμπουρίτσα (Άντιά)

Η μπουμπουρίτσα είναι ένα ζωύφιο πού τρώει τα μπουμπούκια, όταν ανοίγουν τα κλίματα των αμπελιών. Για ν’ απαλλαγούν απ’ το κακό, την ξορκίζουν επί τόπου. Παίρνουν ένα γκατζοΰνι (κλαδευτήρι) από το σπίτι και αφού κάνουν το σταυρό τους από κει που βγαίνει ο ήλιος, αρχίζουν το ξόρκισμα λέγοντας:
«κόβω, τί κόβω, κόβω το κακό απ’ τα’ αμπέλι του τάδε, κόβω το κακό του αμπελιού και τη δύναμή του, κόβω τη μύτη της μπουμπουρίτσας, κόβω τα μάτια της μπουμπουρίτσας, τη στραβώνω, να μη βλέπει τα μπουμπούκια, κόβω το στόμα της μπουμπουρίτσας, κόβω τα δόντια της μπουμπουρίτσας, κόβω και τα πόδια της μπουμπουρίτσας» και αμέσως θα κόψη ένα κλαδί από το κλίμα του αμπελιού να το πετάξει κάτω στο χώμα.

Για να μην τρώνε οι κότες τα ζαρζαβατικά

Στο χωριό Άντιά της Καρύστου οι γεωργοί που παθαίνουν πολλές ζημιές από τις κότες, γιατί μόλις ξεφυτρώσει το σπαρτό πάνε και το τρώνε, λένε πριν αρχίσουν το φύτεμα το παρακάτω ξόρκι πού είναι πολύ αποτελεσματικό:
«όσο τρώει ο Τούρκος το γουρούνι, τόσο να φάει η κότα το λάχανο ή τις μελιτζάνες» ή ότι άλλο φυτεύουν.
Από κείνη την ώρα όμως δεν πρέπει να μιλήσουν σε όποιον περάσει, ως που να τελειώσει το φύτεμα.

Για την νυφίτσα

Η νυφίτσα είναι ένα ζώο πού μοιάζει σαν μικρό γατάκι. Είναι ωφέλιμο, γιατί τρώει τα ποντίκια, τις σαύρες και τα φίδια, πού κάνουν ζημιά στη γεωργία, άλλα είναι και επιζήμιο, γιατί πνίγει τα πουλερικά, τα κουνέλια και τα περιστέρια.
Για αυτό οι γεωργοί άμα την δουν δεν την αγριεύουνε, αλλά την πιάνουν με το καλό και την ξορκίζουν, λέγοντας:
«νυφίτσα, νυφίτσα, έλα να σε παντρέψωμε, αν είσαι σερνικιά να σου δώσω την κόρη μου, αν είσαι θηλυκειά να σου δώσω το γυιό μου». Και τότε δεν κάνει ζημιά. Όποιος δεν έχει λεύτερο παιδί γυιό ή κόρη δεν πρέπει να την κοροϊδέψει, γιατί είναι πολύ εκδικητικό ζώο και θα εκδικηθεί για την κοροϊδία.

Παραλλαγή για τις κότες και την αλεπού

Έκτος από τις κότες, που τρώνε τα σπαρτά, είναι και άλλος εχθρός, η αλεπού, που πάει στα κοτέτσια και τρώει τα πουλιά. Στην περίπτωση αυτή και για τις κότες και για την αλεπού υπάρχει κι ένα άλλο ξόρκι πού πιάνει.
Παίρνουνε με το πρώτο φεγγάρι τού Μαρτίου μια κόκκινη κλωστή μάλλινη και πάνε πολύ μακριά, σε μέρος πού να μην ακούγονται μιλιές. Θα γυρίσουν πίσω τα χέρια τους και θα δέσουν τρεις κόμπους την κλωστή, ύστερα θα κοιτάξουν το φεγγάρι και θα πούνε:
«καλώς το νιό φεγγάρι, τι μας φέρνεις από το ταξίδι πούρχεσαι, σάς φέρνω σαράντα κλειδιά και σαράντα κλειδωνιές, να κλειδώσουμε το στόμα της αλεπούς, το στόμα της κότας, για να μη φάνε το γέννημα, τις μελιτζάνες, τα λουλούδια, τον καρπό, παρά να πάνε πιο πέρα πού δεν γίνεται ζημιά».
Από τη στιγμή κείνη ούτε οι κότες ούτε η αλεπού θα ζυγώσουν κοντά στο χωράφι ή στο κοτέτσι.

Πηγή: Αρχείον Ευβοϊκών μελετών-Τόμος Ζ΄-Αθήναι 1960- Καρυστινή Λαογραφία – Αντ. Σ. Κανακάρη

Διαβάστε ακόμη:Ευχή για το χωράφι του άγίου Τρύφωνος