Αριθμός φύλλου 28 –Β ΓΕΝΕΑ 21 Του Μάη 1944 ΕΜΠΡΟΣ

 

Αριθμός φύλλου 28 –Β ΓΕΝΕΑ 21 Του Μάη 1944

ΕΜΠΡΟΣ

Τώρα που το κρύο πια έφυγε και ο ήλιος λάμπει  το περισσότερο καιρό στον ορίζοντα, πρέπει να αρχίσουμε λίγο λίγο εμείς οι νέοι να διοργανώνουμε διάφορες εκδρομές ,να φεύγουμε τουλάχιστον μια φορά την βδομάδα από δω και να πηγαίνουμε σε διάφορα μέρη να απολαύσουμε τον καθαρό αέρα της φύσης που είναι τόσο αναγκαίος για τη ζωή και ανάπτυξη του ανθρώπου.

Έχουμε μέρη να επισκεφθούμε και πολλά αξιοπερίεργα και ιστορικά, όπως η σπηλιά της Αγίας Τριάδας , το Κάστρο, η Όχη κλπ.

Πριν τον πόλεμο βλέπαμε πολλές εκατοντάδες  ανθρώπους να έρχονται κάθε Κυριακή από την Αθήνα για να δούνε τα γραφικά τοπία της Καρύστου. Να ξοδεύουνε πολλά λεπτά για αυτόν τον σκοπό. Δεν μπορούσανε άραγε να περάσουνε την μέρα τους ευχάριστα εκεί και με τόσα λίγα έξοδα? Σε κανένα κινηματογράφο , η στο Φάληρο για μπάνιο? Μπορούσανε, αλλά γιατί έρχονται λοιπόν εδώ?

Γιατί απλούστατα τους τραβάει η γραφική θέση και τα αξιοσημείωτα μέρη του τόπου μας.

Πριν λίγα χρόνια , είδαμε επίσης το διάσημο περιηγητή Καρακώστα να μην αφήσει τόπο για τόπο, χωριό για χωριό που να μην επισκεφθεί και να μην γράψει για τις θαυμάσιες καλωνές του.

Δεν είναι λοιπόν ντροπή για μας τους νέους, γέννημα του ωραίου αυτού τόπου να μην έχουμε επισκεφθεί κανένα από τα πάρα πάνω μέρη που αναφέρω?

Δεν πρέπει να αφήσουμε αυτό τον καιρό να πάει χαμένος. Η Φύση είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν διαθέτει μια μέρα από ολόκληρη ρη βδομάδα για να μην ακολουθήσει την εκδρομή. Μια κατάλληλη προσπάθεια και όλα είναι δυνατά.

Ας πάρουμε παράδειγμα τους πιο πάνω εκδρομείς και ας αρχίσουμε το ωραίο αυτό σπορ.

ΑΣΤΕΡΑΣ.

Β ΓΕΝΕΑ ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 27 – 11 ΤΟΥ ΜΑΗ 1944 ΣΤΗΝ ΟΧΗ

 

Β ΓΕΝΕΑ ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 27 – 11 ΤΟΥ ΜΑΗ 1944

ΣΤΗΝ ΟΧΗ

Ένα Μαγιάτικο πρωί, ξεκίνησα μ’  ένα φίλο μου για την ψηλότερη κορφή της Όχης. Από βραδύς μείναμε στο κονάκι μου και πρωί-πρωί, ξεκινήσαμε. Δεν θέλαμε παρά μονάχα μια ώρα βάδισμα για να φτάσουμε εκεί. Ο δρόμος ήτανε κουραστικός γιατί ανεβαίναμε όλο και ψηλότερα αλλά ο  δροσερός αέρας του βουνού που μας δρόσιζε τα πρόσωπα και σχεδόν μας έκανε να αισθανόμαστε μια ελαφριά ψύχρα . Η ομορφιά της φύσης μας έκανε τον δρόμο μας υποφερτό. Λαχανιασμένοι φτάσαμε εκεί, κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον χωρίς να πούμε λέξη, πλημμυρισμένοι από ευχαρίστηση για το μεγαλείο της βουνιάτικης φύσης και θα μπορούσαμε από ψηλά σε βουνό να απολαύσουμε το μεγαλείο της ανατολής του ήλιου. Γύρω μας απλωνότανε καταπράσινο το βουνό, μόνο ο χαραγμένος δρόμος , καστανός, σαν  μια μακριά λουρίδα , είχε αντίθεση σ’ αυτό το καταπράσινο χρώμα. Μακριά απλωνότανε η ανοιχτή θάλασσα γαληνεμένη. Καθίσαμε λίγο να ξεκουραστούμε βλέποντας την θάλασσα γύρω μας και δεν αργήσαμε να διακρίνουμε σε ένα σημείο της να ξεχωρίζει για γυαλάδα. ‘Ηταν το φώς  του ήλιου που έβγαινε από κει. Χωρίς να μιλάμε , βλέπαμε το ωραίο θέαμα που εκτυλιγότανε στο άπειρο και μας φαινότανε ότι δεν ήτανε παρά δυο μίλια μόλις μακριά μας. Σηκωθήκαμε από κει καταμαγεμένοι και πήγαμε να δούμε μια αρχαία εκκλησία από τον καιρό των Δρυώπων. Ύστερα από τόσους αιώνες κανένα κτήριο δεν είναι δυνατόν να αντέξει στην φθορά του χρόνου. Με τον τρόπο όμως που είναι κατασκευασμένο αυτό, αντέχει μέχρι σήμερα το περισσότερο μέρος του. Αποτελείται από πελώριες πέτρες τις οποίες από περιέργεια μέτρησα και είδα ότι ήτανε τρία μέτρα μάκρος 1 μισό  πλάτος και μισό μέτρο πάχος. Είναι αδύνατον να καταλάβω πως οι απλοικοί εκείνοι άνθρωποι  που πριν από τη γέννηση του Χριστού δεν είχανε σπουδαία μηχανικά μέσα να μπορέσουνε να κόψουνε με τέχνη αυτές τις πέτρες και να υπερνικήσουνε το πελώριο βάρος τους και σε μέρος απόκρημνο που φοβάται κανείς από το ύψος τουνα κοιτάξει κάτου μήπως τον πιάσει ζάλη. Επλησίαζε πια να νυχτώσει. Ο ήλιος εβασίλευε συνοδευμένος από ένα ροδοκόκκινο χρώμα. Το ελαφρύ αεράκι που φυσούσε καλουμάριζε όπως συμβαίνει κατά το ηλιοβασίλευμα. Μια βαθιά σιωπή βασίλευε και δεν ακούγαμε τίποτα άλλο παρά τα σφυρίγματα του τσομπάνου στα οποία η ηχώ του βουνού απαντούσε και τα βελάσματα των προβάτων που οδηγόντουσαν να αρμεχτούνε.  Ευχαριστημένοι και οι δυο μας από τα ωραία θεάματα της φύσης, γυρίσαμε στο κονάκι.

ΑΣΤΕΡΑΣ

Eν Καρύστω τη 28 Φεβρουαρίου 1945 Αρ.φύλλο 48. Β ΓΕΝΕΑ. Ο ΑΕΙΘΑΛΗΣ ΓΕΡΩΝ.-ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

 ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

Eν  Καρύστω τη 28 Φεβρουαρίου 1945 Αρ.φύλλο 48. Β ΓΕΝΕΑ.

Ο ΑΕΙΘΑΛΗΣ ΓΕΡΩΝ.

Από καιρό τώρα σηκώνει στους ώμους του τους 78 Μαίους, βάρος που για κάθε άλλον εκτός απ΄αυτόν θα είχε λυγίσει εάν δεν είχε γονατίσει τον βαστάζοντα. Και κείνος όχι μόνον με την μεγαλύτεραν ευκολίαν το σηκώνει. Μα μπορεί να πει κανείς πως και με την μεγαλυτέραν άνεσιν και με το πιο τρανό κέφι. Τον βλέπω να σηκώνεται πρωί πρωί, να κάνει το γύρω της αγοράς και να παίρνει τον ανύφορον ανεβαίνοντας τις 25 σκάλες του Κοινοτικού Καταστήματος, χωρίς να αισθανθεί την παραμικρά φούσκωση , την παραμικρή κούραση. Και έπειτα να εργάζεται 8 ώρες συνεχώς πολλές φορές στο γραφείο του. Μα κείνο που μα την αλήθεια κάνει τον καθένα να τα χάνει είναι ο έρωτας του προς τα διάφορα σπορ και ειδικά το κυνήγι.

Χιόνια πολλά καλύπτουν τα πάντα, ο βοριάς σφυρίζει , οι νυφάδες πέφτουν , η νιότη φοβάται να ξεμυτίσει και κουλουριάζεται δισταχτική δίπλα στο τζάκι και μονάχα ο ήρωας μας δεν δειλιάζει. Το αίμα του αισθάνεται να κυκλοφορεί θερμό στις φλέβες του και νάτος με το δίκανο του στην πλάτη, με τα φυσεκλίκια του με το αιώνιο μειδίαμα προχωρεί ολόισιος θαλερός , μέσα στις παγωμένες βουνοπλαγιές και ρέματα, ζητώντας την ικανοποίηση του άσβηστου έρωτα του, ξετρυπώνοντας καμιά μπεκάτσα η κανέναν λαγό, που παγωμένος σταλιάζει σε καμιά σκινόριζα.

Μα δεν είναι μόνο αειθαλής μονάχα στο σώμα ο ήρωας μας. Είναι και στην ψυχή. Τον βλέπω να σκύβει συχνά πάνω απ’ τον πόνο, και δυστυχώς τα τελευταία τούτα χρόνια οι πόνοι είναι πάρα πολλοί του κάθε συμπολίτη του, να τον εξυπηρετεί. Τον βλέπω ακόμα να βαστάζει μαζί με το τόσο βάρος των χρόνων του και το τεράστιο βάρος του βάρβαρου κατακτητή, να προλαμβάνει δια της διπλωματίας και του θάρρους του πολλά δεινά εις βάρος του τόπου του. Τον βλέπω ακόμη να απαγάγεται απ το κρεβάτι του από τους πολιτο φύλακες και να στέλνεται στα Στύρα σαν επικίνδυνος δήθεν της ησυχίας του τόπου του, εκείνος που μόνο την ησυχία θα ήθελε να βλέπει εις αυτόν και υπερ της οποίας πραγματικά επάλευε.

Αειθαλής ακόμη και στο πνεύμα. Τον διακρίνει διαύγεια πνεύματος. Μόνος του συντάσσει έγγραφα, αναφορές γενικού περιεχομένου αφορώσας τεράστια συμφέροντα της Κοινότητας του ως παραδείγματος χάριν, σύστασις Γυμνασίου εις Κάρυστον και τόσα άλλα.

Με λίγα λόγια είναι ο άνθρωπος που γεννήθηκε να παλέψει εναντίον κι αυτής της φύσεως και να δημιουργήσει.

Είναι ο Λεωνίδας που πολεμάει εις τα Θερμοπύλας του βίου του κατά του τρομερού εχθρού της ζωής, του χρόνου, χωρίς τους τριακοσίους. Θα νικήσει? Θα νικηθεί? Ασφαλώς το δεύτερον. Γιατί δεν νικιέται η φύση. Μα θα πέσει όμως και αυτός όπως και ομώνυμος του Λεωνίδας, ένδοξα στην μάχη της ζωής.

Α.Δ

Μάλλον πρόκειται για τον Ανάργυρο Δράκο.

 

 

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΙΝΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ – Β ΓΕΝΕΑ. ΕΤΟΣ Α. ΠΕΡΙΟΔΟΣ Α- ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 13.  11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1943.

Περνά από χέρι σε χέρι  διαβάζεται και επιστρέφεται.

ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

Όπως όλοι ξέρουμε ότι ο κύριος σκοπός του Κουπουνιού είναι να διαπλάθει ψυχικώς και σωματικώς κάθε εφηβική Καρυστινή ψυχή. Αλλά έχομε πει ότι το Κουπόνι θα περνά από γενιά σε γενιά. Ότι η κάθε γενιά πρέπει να φροντίζει για τους απογόνους της. Και τι θα φροντίσει?  Να τους διαπλάσει ψυχικώς και σωματικώς. Οι Κουπονίτες όμως φροντίζουν όχι μόνο για τους απογόνους τους αλλά για όλη την Καρυστινή Σπείρα των παιδιών. Δηλαδή  σε συνεργασία των κ.Κωσταντίνου Λιμενάρχου και των Κουπονιών, οργανώνεται μια ομάδα από παιδιά της Ε και ΣΤ  τάξεων του Δημοτικού Σχολείου, εις τα οποία θα δώσουμε μια προσκοπική  οργάνωση γιατί θα μας χρησιμεύσουν σε μια γιορτούλα που θα παιχθεί  για τα παιδιά  του Ε.Ο.Χ ? (δεν βγάζω το γράμμα) .

Καθημερινώς οι οργανωτές της ομάδας αυτής οι οποίοι έχουν χρηματίσει και πρόσκοποι, πηγαίνουν στο Δημοτικό Σχολείο για την διοργάνωση της ομάδας και για την ψυχαγωγία των σισιτούντων παιδιών εις τα οποία προστίθεται ένα πιάτο φαί ακόμη. Στην γιορτή αυτή που θα παιχθεί  πιθανόν τα Χριστούγεννα θα παιχθεί και ένα θεατρικό παιδικό έργο  από νέους και νεάνιδες. Εύχομαι σε από τα βάθη της καρδιάς μου όπως οι Κουπονίτες μαζί με τον κ.Λιμενάρχην, που ενδιαφέρονται για τα παιδιά του Ε.Ο.Χ ? , έτσι να ενδιαφερθούν και όλοι πο συμπατριώτες μας για την δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας.

Πολεμικός Αγρότης.

ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΑΙ

Ενισχύσατε το άπορο παιδί , ο Χειμών πλησιάζει, απειλητικότερος από όλους τους περασμένους.

 

 

 

21/7/1944 ΝΕΡΑΙΔΑ ΣΤΟΥΣ ΑΦΡΟΥΣ

 

ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

21/7/1944  ΝΕΡΑΙΔΑ ΣΤΟΥΣ ΑΦΡΟΥΣ

Ήταν ένα φωτεινό βράδυ. Ότι είχαμε αποφάει και κουρασμένοι όπως είμαστε άλλοι ξαπλωμένοι μέσα και άλλοι έξω στη ταράτσα ροχαλίζανε. Περίεργο πράγμα! Γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ απόψε? Σηκώνομαι σιγά σιγά και πάνω κοντά στο τοιχάκι που τελειώνει η ταράτσα με μόνο σύντροφο το φεγγάρι που με ακολουθούσε παντού. Μα και αυτό χανόταν πότε πότε μέσα από τα μελανά συννεφάκια. Χωρίς να ξέρω και γω τι θέλω κοίταζα φοβισμένη τα βουνά που υψώνονταν γύρω γύρω. Μου φαινόντουσαν άγρια, επιβλητικά.  Απάνω ψηλά στις κορφές των, ήταν μερικά δέντρα γερμένα προς τα μέσα, που μέσ’ την νύχτα τα πέρναγε κανείς για ανθρώπους.

Τι άγρια που ήταν η νύχτα εδώ στο χωριό! Όπου στρέψει κανείς το βλέμμα του, τον πιάνει φόβος. Η θάλασσα κάθε βράδυ αρχίζει το κλάμα της. Το μεγάλο ποτάμι το αδιάκοπο το άγριο μουρμουρητό που κάνουν την νύχτα πιο τρομαχτική . Πέρα κοντά στ’ αλώνια, αρχίζει ένα φιδωτό δρομάκι που καταλήγει κάτω στο ρεύμα. Παρακολουθώ με το βλέμμα μου το ποτάμι  και προχωρώ να δω που θα φτάσει. Μα που και και που χάνεται μέσα απ’ τα πυκνά πλατάνια  και πάλι πιο κάτω φαίνεται ασημένιο το φεγγάρι. Πάει , πάει κάτω μακρυά, μα τα μάτια μου κουράστηκαν πια. Να! Εδώ χάνεται πάλι γιατί πέφτει απότομα κάτω με βαθειά ορμή. Τι ωραία που είναι εδώ! Το νερό πέφτοντας από ψηλά, κάνει ωραίους άσπρους αφρούς , και το φεγγάρι που χαμογελάει μέσα από τα κλαδιά των πλατανιών παίζει μαζί και αυτό κρυφτούλι. Κρύβεται πίσω απ’τα κλαδιά κι’ οι φυσαλίδες του νερού που σκάζουν , χάνονται βιαστικές βιαστικές για να μην  τις δει το φεγγάρι.  Κι΄όταν αυτό πιάσει καμιά κρυφά , την αγκαλιάζει την ασημώνει και την κάνει μαργαριτάρι. Μα για μια στιγμή έχασα από τα μάτια μου αυτό το ωραίο θέαμα , και σκοτάδι  απλώθηκε παντού. Ένα ρίγος πέρασε το σώμα μου και άρχισα να τρέμω από τον φόβο .

Ο ρόγχος των κυμάτων έγινε πιο δυνατός. Έκλεισα τα μάτια μου και για μην ξαναδώ αυτή την αγριότητα. Μα έξαφνα μια γλυκιά μελωδία μ’  έκανε να πεταχτώ. Ποτέ στην ζωή μου δεν είχα ξαναδεί τέτοια ομορφιά. Μέσα απ τους αφρούς είχε ξεπεταχτεί μια νεράιδα , ένα λεπτό αραχνοούφαντο πέπλο τύλιγε όλο της το σώμα. Τα μάτια της ήταν μεγάλα, μυγδαλωτά που όταν τα κοίταζες θα έλεγες πως όλη η γλυκιά γαλανάδα του ουρανού ήταν χυμένη μέσα σε αυτά. Έπαιζε, όλο έπαιζε με τους αφρούς , πότε πότε χαμογελούσε και  στο φεγγάρι , και όταν κι αυτό κρυβόταν αυτή θύμωνε και όταν ξανάβγαινε του χαμογελούσε τόσο γλυκά που κι αυτό εμπρός σε τέτοια ομορφιά έτρεμε. Μερικές φυσαλίδες έπεφταν στα τορνευτά της μπράτσα. Αυτή φυσούσε απαλά κι αυτές γινόντουσαν μαργαριτάρια , μα μόλις έπεφταν στο νερό, χανόντουσαν και πάλι. Μια γαλάζια κορδέλα κρατούσε τα μαλλιά της σε κότσο μα με την ορμή του νερού έφυγε και αυτή και τα μαλλιά της χύθηκαν στους ώμους. Ήταν τόσο μακριά που αγκάλιασαν όλο το νερό. Αυτό , εμπρός σε τέτοια χρυσαφένια αγκαλιά, αντί τον άγριο κρότο που έκανε , τώρα έβγαζε ένα γλυκό μουρμούρισμα . Το φεγγάρι ενώ πριν γελούσε τώρα κρύφτηκε κι αυτό  θυμωμένο  γιατί νόμιζε ότι μόνο αυτό μάγευε τον κόσμο με το χρυσαφένιο του φως, κι η νεράιδα ικανοποιημένη που νίκησε τα πάντα, χάθηκε μουρμουρίζοντας γλυκά μέσα στους αφρούς που άρχισαν να γίνονται πιο άγρια από πριν. Το νερό έπεφτε με πιο μεγάλη ορμή, σύννεφα ξαπλώθηκαν στον ουρανό και μια αστραπή παραμέρισε τα σύννεφα για να περάσει η εξωτική  αυτή νεράιδα.  Εκείνη την στιγμή ένιωσα ένα δυνατό χτύπημα και άνοιξα τα μάτια μου . Φανταστείτε την έκπληξη μου όταν είδα  την γιαγιά μου με τα στροσίδια της στην πλάτη να μου λέει. ‘’Έλα δω βρε παιδάτσι μου , σου φωνάζω τόση ώρα, Βρέχει! Δεν ακούς?! Τίλους μαθές!

Θα έμενα ακόμη εκεί από πείσμα που ήταν όλα όνειρα, αλλά η βροχή με είχε κάνει ήδη μούσκεμα!

ΚΑΣΤΑΝΟΥΛΑ

 

 

11/10/1943 Το κουπονι- "Η μοίρα- Οι πρώην Άνθρωποι"

1 Σεπτεμβρίου 1943

ΣΗΜΕΡΟΝ ΟΚΤΑΣΕΛΙΔΟΝ

ΚΟΥΠΟΝΙ  -ΣΤΗ ΜΟΙΡΑ

Μοίρα κακιά πούσαι κρυμμένη και δε σε βρίσκω να σου πω το φριχτό μου παράπονο? Πούναι η κατοικία σου βασίλισσα της ζωής? Μη φτερουγίζεις ψηλά στα ουράνια μες τα νέφη γύρω στ άστρα? Μη βρίσκεσαι στης θάλασσας τα τρίσβαθα κρυμμένη και κυβερνάς από κει ολόκληρο τον κόσμο? Μη στη γη βαθιά έχεις τρυπώσει και ξαποστέλεις από κει τα μύρια δεινά?

Μοίρα σκληρή που βρίσκεσαι? Εκατομμύρια χρόνια έχουν περάσει από τότε που φανερόθηκε η ζωή και στάθηκε πιο δύσκολο κι από την ζωή ακόμα να βρούν κείνοι που νά νιώθουν να τους τυραγνάς στα λιμέρια σου?

Μα σε φαντάζομαι και ίσως την φαντασία τούτη την δημιούργησες εσύ) Μια στρίγκλα καμπουριασμένη απ την κακία σουφρωμένηαπό τις σκέψεις, αδύνατη κοκαλιάρα από την κακία και τη ζήλεια ζυμωμένη, χωμένη σε ένα σκοτεινό καλύβι μιας έρημης κι απένταρης..............

Έτσι σε φαντάζομαι Μοίρα .Από κείνη την καλύβα την κλειστή πού ούτε μια τρυπίτσα σε είναι αφημένη για να αντικρύζεις τον ήλιο. Από κείνη την καλύβα τη χτισμένη σε θάμνους σε δέντρα, από κει μας στέλνεις τις κατάρες τις κατάρες. Και τόσους πολλούς αιώνες καταριέσαι..Και οι κατάρες σου εκείνες μας παρασέρνουν..

Συνέχεια στην επόμενη σελίδα που δεν έχω ακόμα....

 ΟΙ ΠΡΩΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ 11/10/1943

Πέθαιναν κάθε μέρα χιλιάδες κορμιά τον Χειμώνα του 1941-1942. Από τι? Από την πείνα, από το φριχτότερο αυτό θάνατο. Από τον θάνατο που ο χάρος σε βασανίζει μήνες πολλούς και στο τέλος σε τραβάει στον τάφο. Άραγε ο χάρος φτωχέ λαουτζίκο σε άφησε και πείνασες και γύριζες άστεγος και γυμνός? Ο χάρος σε έκανε να τρέχεις στους κάμπους, να βρεις αγριάδα για να κάνεις ψωμί να φας? Ο χάρος σε έκανε να τρως χόρτα δίχως λάδι και δίχως αλάτι? Ο χάρος σε έκανε να τρως κρεμμύδια νερόβραστα? Βέβαια! Ναι.. δεν θα το πεις αυτό γιατί όλοι μας ξέρουμε πως ο χάρος την ώρα που πεθαίνουμε μόνο είναι απειλητικός. Με ποιος δημιούργησε όλα αυτά που είπαμε πιο πάνω?

Τον Χειμώνα τον αξέχαστο που ο κόσμος είχε καταντήσει κρεμυδότσουφλα των δρόμων που παρασύροντε από κάθε άνεμο, οι νεόπλουτοι εκατομυριούχοι είχανε τις αποθήκες τους γεμάτες τρόφιμα και επώλουν το κάθε είδος κρυφά σ' εκείνους που ήξεραν πως μπορούν να το αγοράσουν στην υπέρογκη αυτή τιμή . 

Αυτοί λοιπόν φτωχέ λαέ είναι που σκόρπισαν γύρω τους τον θάνατο για να γίνουν εκατομυριούχοι. Και με το αίμα του αδελφού σου, του πατέρα σου, της μάνας σου, αγόραζαν σπίτια , έπιπλα κτήματα, τα οποία και αυτά ήταν του πατέρα σου, της μάνας σου και του αδελφού σου.

 Αυτοί φτωχέ λαέ στον ζωικό βασίλειο δεν ανήκουν , τι είναι λοιπόν?

Είναι ασυνείδητοι χωρίς καρδιά, χωρίς πόνο, ένα κορμί μόνο σε δου μάτια. Τους ύβρισαν με χιλιάδες βρισιές και δεν κύπτωνται αυτοί οι πρώην άνθρωποι.

Πολεμικός  Αγρότης.

21/10/1943 Ποικίλη ύλη με χιούμορ από το Κουπόνι.

21/10/1943  ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ 

Βαρύτατο πλήγμα

Ο γνωστός μας συνεργάτης Πολεμικός Αγρότης είναι άδικο θύμα της προχθεσινής εξεγέρσεως εκ μιας παρεξήγησιν δυο κυρίων τους οποίους οι περισσότεροι εκ των αναγνωστών θα τους γνωρίζουν. Ένας εκ των αντιπάλων επιτέθη κατά του δεύτερου δια μπασουνίου και αντί να βαρέσει του αντιπάλου του εβάρεσε τον συνεργάτη μας. Ευτυχώς όμως αν και εκτυπήθη κατακέφαλα δεν έπαθε εγκεφαλικήν νόσον ώστε δια να μην μπορεί να δώσει εις το Κουπόνι θέματα.

 

Ευχητήρια

Εύχομαι εις τον κ.Αντώνη Καταμπουρνιώτην ο οποίος μετέβη εις Αλιβέριον δι εξετάσεων διδαχθείς κατ οίκον και προήχθη εις την 6^ην Οκτατάξιον. Και εις ανώτερα.

Ο γκαρδιακός φίλος του

Ιωάννης Μπουρνιάς.

ΕΚΔΡΟΜΙΚΑ

Η σημερινή εκδρομή δεν θα γίνη ημηρεσία δια λόγους εργασίας των μετεχόντων εις αυτήν. Θα γίνη απογευματική. Το δε πρόγραμμα έχει ως εξής.

 Ώρα εκίνησις δια Κορυδαλλούς. Παραμονή εις Κορυδαλλούς. Α. Επίσημη παράδωση αρχείων από την Α γενιά στην Β.

Β.Εκφώνησης λόγο προέδρου  Ε.Ε.Κ

Γ.  Απαγγελία ποιήματος.

Δ. Τραγούδια, Φυσαρμόνικα, μαντολίνο κτλ.

Ο Αρχηγός

 Πολεμικός Αγρότης.

 

ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Την περασμένη βδομάδα μικροί και μεγάλοι είχον συναθροισθή εις το Δημοτικόν Σχολείον δια ποδοσφαίρου. Επειδή όμως η μπάλα έπεσε εις την ταράτσα του σχολείου το ποδόσφαιρον μετετράπη εις ακροβασίαν. Ο Παναγιώτης Γιαννάκος (Χατζάρας) στηρίξας εις κλάδου δένδρου την σκάλα απεφάσισεν ν ανεβεί επ αυής και μετά εις την ταράτσαν. Η πράξης του αυτή ήτο άξια επαίνου διότι ήτο παράτολμος κι επικύνδυνος.

 Τέλος τα αποτελέσματα ήτο προς τους μεγάλους το μέρος.

2^οι μικροί 3 μεγάλοι.

21/10/ 1943

TO KOYPONI ΠΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

 

Σαν πηγολαμπίδα τρεμόσβυσε στη σκέψη μιας νιότης

Κάποιο βραδάκι της Άνοιξης μαγευτικό

Μέσα στην δίνη του πολέμου και της ανίας το μαρασμό

Κι ορκίστηκες σάρκα να λάβεις να γενείς ιερός σκοπός.

Την άδεια σου σκέψη σε πολλές νεότητες ψιθύρισες

Θερμά κι αυτές την υιοθέτησαν, την πόνεσαν

Με μιας της νεότης το αίμα γοργά στις φλέβες κυκλοφόρησε

Και στην ψυχή της νειότης η ιδέα έγινε πράξις και κυοφόρησε.

Και ξάφνου μια μέρα σαν και τούτη

Στα χέρια ης η νειότη ένα ασήμαντο χαρτάκι κρατεί

Δεν είναι όνειρο ούτε και παραμύθι

Αλλά ένα « κουπόνι» χειρόγραφο χαρτί.

Κουπόνι βαπτίσθηκε απ τη νιότη

Γιατί δεν είναι τίποτα άλλο απ΄ένα κουπόνι χαρτί

Μα κλείνει μέσα της τις πιο τρανές ιδέες

Για την ηλικία που το βγάζει η νεοτική

Τρία χρόνια πέρασαν από τότε που τρεμόσβυσε η πυγολαμπίδα

Τρία χρόνια γεμάτα από ζωή κι ελπίδα

Τρία χρόνια που γράφτηκε κάθε της νιότης όμορφη σκέψης

Τρία χρόνια που φέξανε το σκοτεινό ορίζοντα της νεότης.

Ας γιορταστεί λοιπόν η μέρα τούτη από την λίγη νιότη

Που αντιπροσωπεύει της νιότης την ιδέα την τρανή

Κι ας ευχηθεί σε αυτήν να ζήσει

Και το κουπόνι το μικρό τρανή εφημερίδα να γενή.

« Νοσταλγικός»

"ΠΑΤΡΙΔΑ" 1/11/1943

 ΚΟΥΠΟΥΝΙ

💓

ΤΟ ΚΕΊΜΕΝΟ ΕΊΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ.

1 Νοεμβρίου 1943

ΠΑΤΡΙΔΑ

Από την πρώτη τάξη του Δημοτικού μέχρι να βγάλει το Δημοτικό μαθαίνει συνέχεια το μικρό Ελληνόπουλο πατριωτικά τραγούδια. Το πρώτο τραγούδι που θα μάθει στο σχολείο είναι ο Εθνικός Ύμνος.  Για μια πατρίδα ασχολείται το παιδί, για μια πατρίδα ασχολούνται όλοι.  Από μικρός στο σχολείο μαθαίνεις τι θα πει πατρίδα , όταν γίνεις εικοσάρης προσφέρεις τις υπηρεσίες του σε αυτήν . Σε γυμνάζει όταν είσαι εικοσάρης και με μια φωνή της πατρίδας τρέχεις στα σύνορα να τα υπερασπίσεις. Έτσι και τώρα πατρίδα η πατρίδα σου συνιστά να βοηθήσεις τον πλησίον σου. Οι πλούσιοι να βοηθήσουν την φτώχεια να μη πεθάνει της πείνας. Εμπρός λοιπόν πλούσιε!!  Άνοιξε τις αποθήκες σου, άνοιξε τα πουγκιά σου και βοήθα τον φτωχό. Εμπρός μην κάθεσαι ! Η ζωή τούτη είναι προσωρινή και μη κοιτάς μη κοιτάς να αποκτήσεις δισεκατομμύρια. Αν είσαι Έλληνας, βοήθα τον Έλληνα!

Π.Α.