ΚΑΡΥΣΤΙΝΗ 12 Δεκεμβρίου 1994

ιδρυτής Ιωάννης Σέρελης 1929-1965

Γεμάτη σημαντικές ειδήσεις ήταν το φύλλο του Δεκέμβρη του 1994.

Στην πρώτη σελίδα διαβάζουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Σταμάτη Παπαμιχαήλ  αφιερωμένο  στον  δικαστή  Καρυστινό Αντώνη Κανακάρη.

Εκτός από νομικός ήταν ένας λαογράφος που μάζεψε πολλά λαογραφικά στοιχεία από τα χωριά του Καβοντόρου . Οι συλλογές του περιέβαλε οτιδήποτε είχε σχέση με τα πολιτιστικά στοιχεία της Νότιας Καρυστίας.

Όλα αυτά είναι δημοσιευμένα σε συνέχειες στους τόμους του Αρχείου Ευβοικών Μελετών των ετών 1958-1968.

Ο άλλος μεγάλος Καρυστινός Τάσος Ζάππας, με επιστολή που έρχεται από την 20 Μαρτίου 1960 μας ενημερώνει για την δημιουργία του Καταφυγίου στην Όχη μεταξύ των άλλων.

Ο Σύλλογος ΚΑΣΤΕΛΛΟ ΡΟΣΣΟ , όλα τα 30 περίπου χρόνια που καλύπτει η αναδρομή μας στην Καρυστινή, έχει εξέχουσα θέση σε δραστηριότητες και προσφορά.

Και να η αρχή της ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΚΑΡΥΣΤΟΥ. Χρόνος ίδρυσης 1993 .
 

Η ταλαίπωρη ΕΥΒΟΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ που άνοιξε με τόσα όνειρα για το νησί για να καταποντιστούν μετά λίγα χρόνια σε μια θάλασσα λαμογιοανίκανων πολιτικοδισυνδεδεμένων αλληλοκαλυπτόμενων παραγόντων.

Διαβάζουμε ακόμη ότι ο Σύλλογος Φίλων του Μαρμαρίου καλεί όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς να ενδιαφερθούν για να σταματήσει η ταλαιπωρία των πολιτών, η οποία συνεχίζεται χάριν μικροσυμφερόντων στην παραλία της Ραφίνας..

Επίσης στο άρθρο ΓΙΑΤΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΟΙ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ, Η ΔΕΗ δεν απαντά στα ερωτήματα για τη λειτουργία του Αιολικού Πάρκου Κατσαρωνίου Μαρμαρίου.

Αρχείο Καρυστινής. Άρθρο για τον γιατρό Σταύρο Παναγιώτου και άρθρο του "Ντακαρώνη"

Ο Ιδρυτής της Καρυστινής  Γιάννης Σέρελης υπέγραφε με το Ντακαρώνης

 

3 αρθρα από το ΚΟΥΠΟΝΙ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΓΡΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΜΑΣ ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΜΠΡΟ.-ΤΟ ΤΡΥΓΟΣ-ΔΙΕΦΘΑΡΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ

 

ΚΑΡΥΣΤΟΣ ΤΗ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1943

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΓΡΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΜΑΣ ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΜΠΡΟ.

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Με μεγάλη συγκίνησιν  παρηκολούθησα τους αγώνας της Ενώσεως Ελλήνων αθλητών που έγιναν προχθές εις το γυμναστήριον της Νέας Σμύρνης.

Η συγκίνησις  μου ήταν μεγάλη γιατί είχαμε στερηθή  από τον καιρό της λευτεριάς και της ειρήνης τη χαρά της παρακολουθήσεως με ειρηνικό περιεχόμενο .

Όλα τα περιστατικά των προχθεσινών αγώνων υπό της παρελάσεως και τους ύμνους μέχρι και των ζητωκραυγών κατά την απονομήν μας γέμισαν ενθουσιασμό, και συγκίνησιν πλημμυρίζουν και την ψυχή μας από αγαλίασιν . Από την αγαλίασιν εκείνην που δίνει η λατρεία του ωραίου και του ευγενικού. Γι’ αυτό σας παρακαλώ να δεχθείτε τις θερμότερες ευχαριστίες μου  για την χαρά που μας έδωσε η προσπάθεια σα και την παράκλησι μου όπως συνεχίσετε το ωραίο σας έργο στις προοπτικές του δρόμου που μόνοι εσείς ανοίξατε και που σας ανοίγεται ακόμα θαυμαστότερα στο μέλλον.

Όλως εξαιρετική εντύπωσιν μου έκαμε η επίδοσις του νεαρού άλτου Γιάννη Λάμπρου όχι τόσο από της απόψεως του ρεκόρ , όσο από την βαθύτατη και γενική σημασία της. Η προσπάθεια και η επιτυχία του Λάμπρου στις χρονικές στιγμές και με τις συνθήκες που έγινε , ξεπερνάει το όριο του τεχνικού ρεκόρ και γίνεται υπόθεση Εθνική. Κάτι παρόμοιο που συνέβει στους πρώτους Ολυμπιακούς με τον Λούη όπου ενίκησε το περισσότερο με το Φιλότιμο και το μεγαλείο Ελληνικής λαικής ψυχής. Έτσι λοιπόν και σήμερα όταν πηδά Ο Λάμπρος 1.90 και καταρρίπτει Πανελλήνιον ρεκόρ , ύστερα από αθλητική νέκρα 3 ετών , από καταδυνάστευση από δυστυχίες και κακουχίες άνευ προηγούμενου  για τον τόπον μας από δεσμά και σκοτάδια σκλαβιάς που μας περιβάλλουν αφόρητα, δείχνει τότε η ψυχή του Έλληνα δεν καταβάλλεται ποτέ.

 

Τις εντυπώσεις μου και τη συγκίνησι μου θα την εννοήσης καλύτερα στο ποίημα μου που παραθέτω πιο κάτω και που το χαρίζω στον πρωταθλητή Ιωάννη Λάμπρον. Το ποίημα είναι γραμμένο σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο όπως ταιριάζει σε γεγονότα Ελληνικού χαρακτήρος.

ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑ- (Στον Γιάννη Λάμπρο)

Τα νιάτα της Ελλάδας μας σε χαιρετάνε Γιάννη,

Κι’ η Ελλάδα όλη σε φιλεί περήφανα για σένα

Γιατί έδειξες πως η ψυχή του Έλληνα δε σβύνει

Μ’ όσα κι αν ρίξουν βάσανα σκοτάδια και δεσμά

Μα πάντα έχει τη δύναμη κι απ τα συντρίμμια ακόμα

Να κάνει κάτι θαυμαστό και να μεγαλουργήσει

Όπως εμεγαλούργησες και συ ευγενικέ μου

Σ’ αγώνα όμορφο κι’αγνό,  ειρηνικόν αγώνα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΓΡΗΣ.

 

ΚΑΡΥΣΤΟΣ ΤΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1943 ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 8

ΤΟ ΤΡΥΓΟΣ

Για χαρά παιδιά! Καλά κρασιά! Απαντούν οι εργάτες στον χαιρετισμό του μπάρμπα Παναγή που πρώτα είχαν φθάσει για να τρυγήσουν τ’ αμπέλια του. Σαν παλικάρι πηδά μέσα και αστειευόμενος πότε με τον έναν και πότε με τον άλλον, αρχίζουν το τρύγος και τραγουδά.

«Μπαίνω μες τα ‘αμπέλι σα νοικοκυρά / να κι ο νοικοκύρης από μακρυά/ έλα νοικοκύρη να τρυγήσουμε /κόκκινα σταφύλια να πατήσουμε.

Γελούν όλοι με το χωρατό του μπάρμπα Παναγή κόβοντας τα ωραία σταφύλια ,μετά τα ρίχνουνε σε κόφες και στα κουβαλούν στο πατητήρι. Αρχίζει το πάτημα , και να οι αγωγιάτες έτοιμοι να πάρουν το μούστο. Φορτώνουν ξεφορτώνουν κι ο μπάρμπα Παναγής μπαινοβγαίνει χαρούμενος «Άντε παλικάρια μου! Άντε και κοντέβουμε!

Το μεσημέρι έστρωσαν να φάνε κάτω από τον ίσκιο μιας συκιάς. Σε λίγο ήρθε ο μούστος απ΄το πατητήρι και όλοι πίνοντας απ΄το πατητήρι και όλοι πίνοντας εύχονταν για την νέα εσοδία.  Καλά κρασά νοικοκύρη! Χίλια μέτρα και του χρόνου! Νάσαι καλά! Απαντά αυτός. Και οι ίδιες λέξεις επαναλαμβάνονται. Μετά το φαγητό η δουλειά άρχισε με μεγαλύτερη όρεξι. Κι΄όταν ο ήλιος έφθασε προς τη δύση του και ο δροσερός αέρας που άρχισε να φυσά εδρόσιζε  τα ιδρωμένα πρόσωπα των. Γλύτωσαν. Φορτωμένα τα κοφίνια των παίρνουν το δρόμο για το χωριό.

Αγράμπελη.

(Αντιγράφω χωρίς να διορθώνω την γραμματική αλλά δεν μπορώ να βάλω τα τονικά σημεία

---------------------------------------------------------

Κάρυστος 1^η του Μάη 1944

ΔΙΕΦΘΑΡΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ

Φτωχός ήτανε ο κυρ Παναγής. Μεροδούλι μεροφάι, ζούσε τίμια με τον ιδρώτα του. Ολημερίς δουλειά και το βράδυ δίπλα στο τζάκι του σπιτιού του, στο ήσυχο λιμάνι του νοικοκυριού του που εύρισκε κάθε ευχαρίστηση και σωματική ξεκούραση , πλάι στη καλή του γυναικούλα στα αγαπημένα του παιδάκια.

Ναι, ζούσε τίμια ο κυρ Παναγής στο χωριό του και είχε αποχτήσει τιμή και υπόληψη. Τον αγαπούσαν στο χωριό γιατί ήτανε τίμιος άνθρωπος και καλός οικογενειάρχης. Ήτανε τίμιος άνθρωπος ο κυρ Παναγής και τέτοιον τον ευρήκε ο πόλεμος. Ο πόλεμος…που καταστρέφει πολιτισμούς ,κράτη, κοινωνίες , άτομα ,χαρακτήρες.

Βλέπει τώρα ο κυρ Παναγής το γείτονα του , τα αλητόπαιδα της αγοράς του χωριού να έχουν γεμάτες τις τσέπες τους χαρτονομίσματα , να κάνουν εμπόρια να θησαυρίζουν να φοράνε πια κουστούμια  καλά, γραβάτες, να τρώνε καλά, να γλεντάνε. Κι εκείνος να κερδίζει το καθημερινό του με τον ιδρώτα του να γυρίζει με μπαλωμένο παντελόνι να μη μπορεί κι αυτός να περάσει μια μέρα πλούσιος . Πέφτει στο κρεβάτι το βράδυ και σκέπτεται –δεν τον παίρνει πια ο ύπνος , έχασε τη γαλήνη της ψυχής του . Διαρκώς τούρχεται στο νου ο νεόπλουτος γείτονας του. Οι νεόπλουτοι μεγαλοέμποροι του χωριού. Ο πόθος του εύκολου πλούτου του σκοτίζει τα λογικά . Δεν μπορούσε να σκεφτεί ψύχραιμα . Μεθάει με τη σκέψη ενός άλλου κυρίου Παναγή με γραβάτες με κολάρα με πολυκατοικίες με πιάνα με θησαυρούς. Και μια νύχτα μαύρη, θυελλώδη παίρνει την τελική απόφαση. Πάει πια! Θα ζήσω ! Κι απ την άλλη αρχίζει να κάνει τον μικροέμπορα ιχθύων. Σιγά σιγά δολώνεται  απ τα εύκολα κέρδη τώρα . Διαρκώς πια ανέρχεται οικονομικώς. Γίνεται μεγάλος ιχθυέμπορας, λεπτά τώρα, πολλά σακκιά.  Σκαρώνει καίκι ,αγοράζει έπιπλα και φαίνεται ευτυχής και διαρκώς πλουτίζει ,διαρκώς συγκεντρώνει παλιόχαρτα και θησαυρίζει χωρίς όμως να έχει την τιμή και υπόληψη ,την εκτίμηση του χωριού. Πως  κατέστρεψε τον όμορφο χαρακτήρα του. Πως έχασε πια τον προορισμό του απέναντι του εαυτού του και της κοινωνίας. Ναι! Δεν είναι πια ο κυρ- Παναγής , ο τίμιος και καλός οικογενειάρχης , ο …..

Δεν είναι πια ο καλοκάγαθος  κυρ Παναγής. Όχι! Το κυρ, αντικαταστάθη από το «μαύρος» και το Παναγής, δια του «Έμπορας» και η τιμή και η εκτίμηση δια της καταφρόνιας της βαρυγκόμιας  της ατιμώσεως. Ναι, δεν είναι πια ο αγαπητός κυρ Παναγής ο πάντα γελαστός , ο ήρεμος. Όχι, διεφθάρει κι αυτός απ’ τον πόθο του εύκολου πλουτισμού . Ίσως το βλέπει κι ο ίδιος , μα τώρα προχώρησε το κακό , έφαγε το δόλωμα του νεοπλουτισμού και αγκυστρώθηκε απ΄αυτόν. Είναι πια χαμένος. Κι αν κάποια μέρα τη βροντή του κανονιού την διαδεχθούν οι χαρμόσυνες καμπανοκρουσίες  κι η περιπόθητη γαλήνη απλωθεί ξανά στην πολυβασανισμένη τούτη γη, κι ο καθένας σταθεί να λογαριαστεί με την συνείδηση του, ο κυρ Παναγής δεν θα είναι σε θέση να απαντήσει τα μεγάλα ερωτήματα. Γι΄αυτόν δεν θα υπάρχει απάντηση καμιά. Επάτησε ε επί πτωμάτων  θεληματικά , έγινε ο πράκτορας του θανάτου των δύσμοιρων συνανθρώπων του και εμάζεψε χαρτιά φθαρτά  που εκαφανιστήκανε με την πρώτη πνοή του Απριλιάτικου μπάτη και στη θέση του δεν έμεινε πια τίποτα παρά μοναχά ο «μαύρος» ο «σφαγιαστής της φτωχολογιάς»

Νοσταλγικός.

 

 

Σελίδες το ΚΟΥΠΟΝΙ

Διαβάζουμε σε μια σελίδα του Σταμάτης Παπαμιχαήλ στο βιβλίο, Φύλλα Φτέρης από την Κάρυστο του 1995 ,που αναφέρεται στο ΚΟΥΠΟΝΙ, την ευχή του να δουν οι σελίδες αυτές ξανά την δημοσιότητα και να μάθουν οι σημερινοί το τι γινόταν τότε.

Ελπίζω από κάποια γωνιά του Ουρανού, να είναι κάπως ευχαριστημένος..

 

Αριθμός φύλλου 28 –Β ΓΕΝΕΑ 21 Του Μάη 1944 ΕΜΠΡΟΣ

 

Αριθμός φύλλου 28 –Β ΓΕΝΕΑ 21 Του Μάη 1944

ΕΜΠΡΟΣ

Τώρα που το κρύο πια έφυγε και ο ήλιος λάμπει  το περισσότερο καιρό στον ορίζοντα, πρέπει να αρχίσουμε λίγο λίγο εμείς οι νέοι να διοργανώνουμε διάφορες εκδρομές ,να φεύγουμε τουλάχιστον μια φορά την βδομάδα από δω και να πηγαίνουμε σε διάφορα μέρη να απολαύσουμε τον καθαρό αέρα της φύσης που είναι τόσο αναγκαίος για τη ζωή και ανάπτυξη του ανθρώπου.

Έχουμε μέρη να επισκεφθούμε και πολλά αξιοπερίεργα και ιστορικά, όπως η σπηλιά της Αγίας Τριάδας , το Κάστρο, η Όχη κλπ.

Πριν τον πόλεμο βλέπαμε πολλές εκατοντάδες  ανθρώπους να έρχονται κάθε Κυριακή από την Αθήνα για να δούνε τα γραφικά τοπία της Καρύστου. Να ξοδεύουνε πολλά λεπτά για αυτόν τον σκοπό. Δεν μπορούσανε άραγε να περάσουνε την μέρα τους ευχάριστα εκεί και με τόσα λίγα έξοδα? Σε κανένα κινηματογράφο , η στο Φάληρο για μπάνιο? Μπορούσανε, αλλά γιατί έρχονται λοιπόν εδώ?

Γιατί απλούστατα τους τραβάει η γραφική θέση και τα αξιοσημείωτα μέρη του τόπου μας.

Πριν λίγα χρόνια , είδαμε επίσης το διάσημο περιηγητή Καρακώστα να μην αφήσει τόπο για τόπο, χωριό για χωριό που να μην επισκεφθεί και να μην γράψει για τις θαυμάσιες καλωνές του.

Δεν είναι λοιπόν ντροπή για μας τους νέους, γέννημα του ωραίου αυτού τόπου να μην έχουμε επισκεφθεί κανένα από τα πάρα πάνω μέρη που αναφέρω?

Δεν πρέπει να αφήσουμε αυτό τον καιρό να πάει χαμένος. Η Φύση είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν διαθέτει μια μέρα από ολόκληρη ρη βδομάδα για να μην ακολουθήσει την εκδρομή. Μια κατάλληλη προσπάθεια και όλα είναι δυνατά.

Ας πάρουμε παράδειγμα τους πιο πάνω εκδρομείς και ας αρχίσουμε το ωραίο αυτό σπορ.

ΑΣΤΕΡΑΣ.

Β ΓΕΝΕΑ ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 27 – 11 ΤΟΥ ΜΑΗ 1944 ΣΤΗΝ ΟΧΗ

 

Β ΓΕΝΕΑ ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 27 – 11 ΤΟΥ ΜΑΗ 1944

ΣΤΗΝ ΟΧΗ

Ένα Μαγιάτικο πρωί, ξεκίνησα μ’  ένα φίλο μου για την ψηλότερη κορφή της Όχης. Από βραδύς μείναμε στο κονάκι μου και πρωί-πρωί, ξεκινήσαμε. Δεν θέλαμε παρά μονάχα μια ώρα βάδισμα για να φτάσουμε εκεί. Ο δρόμος ήτανε κουραστικός γιατί ανεβαίναμε όλο και ψηλότερα αλλά ο  δροσερός αέρας του βουνού που μας δρόσιζε τα πρόσωπα και σχεδόν μας έκανε να αισθανόμαστε μια ελαφριά ψύχρα . Η ομορφιά της φύσης μας έκανε τον δρόμο μας υποφερτό. Λαχανιασμένοι φτάσαμε εκεί, κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον χωρίς να πούμε λέξη, πλημμυρισμένοι από ευχαρίστηση για το μεγαλείο της βουνιάτικης φύσης και θα μπορούσαμε από ψηλά σε βουνό να απολαύσουμε το μεγαλείο της ανατολής του ήλιου. Γύρω μας απλωνότανε καταπράσινο το βουνό, μόνο ο χαραγμένος δρόμος , καστανός, σαν  μια μακριά λουρίδα , είχε αντίθεση σ’ αυτό το καταπράσινο χρώμα. Μακριά απλωνότανε η ανοιχτή θάλασσα γαληνεμένη. Καθίσαμε λίγο να ξεκουραστούμε βλέποντας την θάλασσα γύρω μας και δεν αργήσαμε να διακρίνουμε σε ένα σημείο της να ξεχωρίζει για γυαλάδα. ‘Ηταν το φώς  του ήλιου που έβγαινε από κει. Χωρίς να μιλάμε , βλέπαμε το ωραίο θέαμα που εκτυλιγότανε στο άπειρο και μας φαινότανε ότι δεν ήτανε παρά δυο μίλια μόλις μακριά μας. Σηκωθήκαμε από κει καταμαγεμένοι και πήγαμε να δούμε μια αρχαία εκκλησία από τον καιρό των Δρυώπων. Ύστερα από τόσους αιώνες κανένα κτήριο δεν είναι δυνατόν να αντέξει στην φθορά του χρόνου. Με τον τρόπο όμως που είναι κατασκευασμένο αυτό, αντέχει μέχρι σήμερα το περισσότερο μέρος του. Αποτελείται από πελώριες πέτρες τις οποίες από περιέργεια μέτρησα και είδα ότι ήτανε τρία μέτρα μάκρος 1 μισό  πλάτος και μισό μέτρο πάχος. Είναι αδύνατον να καταλάβω πως οι απλοικοί εκείνοι άνθρωποι  που πριν από τη γέννηση του Χριστού δεν είχανε σπουδαία μηχανικά μέσα να μπορέσουνε να κόψουνε με τέχνη αυτές τις πέτρες και να υπερνικήσουνε το πελώριο βάρος τους και σε μέρος απόκρημνο που φοβάται κανείς από το ύψος τουνα κοιτάξει κάτου μήπως τον πιάσει ζάλη. Επλησίαζε πια να νυχτώσει. Ο ήλιος εβασίλευε συνοδευμένος από ένα ροδοκόκκινο χρώμα. Το ελαφρύ αεράκι που φυσούσε καλουμάριζε όπως συμβαίνει κατά το ηλιοβασίλευμα. Μια βαθιά σιωπή βασίλευε και δεν ακούγαμε τίποτα άλλο παρά τα σφυρίγματα του τσομπάνου στα οποία η ηχώ του βουνού απαντούσε και τα βελάσματα των προβάτων που οδηγόντουσαν να αρμεχτούνε.  Ευχαριστημένοι και οι δυο μας από τα ωραία θεάματα της φύσης, γυρίσαμε στο κονάκι.

ΑΣΤΕΡΑΣ

Eν Καρύστω τη 28 Φεβρουαρίου 1945 Αρ.φύλλο 48. Β ΓΕΝΕΑ. Ο ΑΕΙΘΑΛΗΣ ΓΕΡΩΝ.-ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

 ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

Eν  Καρύστω τη 28 Φεβρουαρίου 1945 Αρ.φύλλο 48. Β ΓΕΝΕΑ.

Ο ΑΕΙΘΑΛΗΣ ΓΕΡΩΝ.

Από καιρό τώρα σηκώνει στους ώμους του τους 78 Μαίους, βάρος που για κάθε άλλον εκτός απ΄αυτόν θα είχε λυγίσει εάν δεν είχε γονατίσει τον βαστάζοντα. Και κείνος όχι μόνον με την μεγαλύτεραν ευκολίαν το σηκώνει. Μα μπορεί να πει κανείς πως και με την μεγαλυτέραν άνεσιν και με το πιο τρανό κέφι. Τον βλέπω να σηκώνεται πρωί πρωί, να κάνει το γύρω της αγοράς και να παίρνει τον ανύφορον ανεβαίνοντας τις 25 σκάλες του Κοινοτικού Καταστήματος, χωρίς να αισθανθεί την παραμικρά φούσκωση , την παραμικρή κούραση. Και έπειτα να εργάζεται 8 ώρες συνεχώς πολλές φορές στο γραφείο του. Μα κείνο που μα την αλήθεια κάνει τον καθένα να τα χάνει είναι ο έρωτας του προς τα διάφορα σπορ και ειδικά το κυνήγι.

Χιόνια πολλά καλύπτουν τα πάντα, ο βοριάς σφυρίζει , οι νυφάδες πέφτουν , η νιότη φοβάται να ξεμυτίσει και κουλουριάζεται δισταχτική δίπλα στο τζάκι και μονάχα ο ήρωας μας δεν δειλιάζει. Το αίμα του αισθάνεται να κυκλοφορεί θερμό στις φλέβες του και νάτος με το δίκανο του στην πλάτη, με τα φυσεκλίκια του με το αιώνιο μειδίαμα προχωρεί ολόισιος θαλερός , μέσα στις παγωμένες βουνοπλαγιές και ρέματα, ζητώντας την ικανοποίηση του άσβηστου έρωτα του, ξετρυπώνοντας καμιά μπεκάτσα η κανέναν λαγό, που παγωμένος σταλιάζει σε καμιά σκινόριζα.

Μα δεν είναι μόνο αειθαλής μονάχα στο σώμα ο ήρωας μας. Είναι και στην ψυχή. Τον βλέπω να σκύβει συχνά πάνω απ’ τον πόνο, και δυστυχώς τα τελευταία τούτα χρόνια οι πόνοι είναι πάρα πολλοί του κάθε συμπολίτη του, να τον εξυπηρετεί. Τον βλέπω ακόμα να βαστάζει μαζί με το τόσο βάρος των χρόνων του και το τεράστιο βάρος του βάρβαρου κατακτητή, να προλαμβάνει δια της διπλωματίας και του θάρρους του πολλά δεινά εις βάρος του τόπου του. Τον βλέπω ακόμη να απαγάγεται απ το κρεβάτι του από τους πολιτο φύλακες και να στέλνεται στα Στύρα σαν επικίνδυνος δήθεν της ησυχίας του τόπου του, εκείνος που μόνο την ησυχία θα ήθελε να βλέπει εις αυτόν και υπερ της οποίας πραγματικά επάλευε.

Αειθαλής ακόμη και στο πνεύμα. Τον διακρίνει διαύγεια πνεύματος. Μόνος του συντάσσει έγγραφα, αναφορές γενικού περιεχομένου αφορώσας τεράστια συμφέροντα της Κοινότητας του ως παραδείγματος χάριν, σύστασις Γυμνασίου εις Κάρυστον και τόσα άλλα.

Με λίγα λόγια είναι ο άνθρωπος που γεννήθηκε να παλέψει εναντίον κι αυτής της φύσεως και να δημιουργήσει.

Είναι ο Λεωνίδας που πολεμάει εις τα Θερμοπύλας του βίου του κατά του τρομερού εχθρού της ζωής, του χρόνου, χωρίς τους τριακοσίους. Θα νικήσει? Θα νικηθεί? Ασφαλώς το δεύτερον. Γιατί δεν νικιέται η φύση. Μα θα πέσει όμως και αυτός όπως και ομώνυμος του Λεωνίδας, ένδοξα στην μάχη της ζωής.

Α.Δ

Μάλλον πρόκειται για τον Ανάργυρο Δράκο.

 

 

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΙΝΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ – Β ΓΕΝΕΑ. ΕΤΟΣ Α. ΠΕΡΙΟΔΟΣ Α- ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 13.  11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1943.

Περνά από χέρι σε χέρι  διαβάζεται και επιστρέφεται.

ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΠΟΝΙ

Όπως όλοι ξέρουμε ότι ο κύριος σκοπός του Κουπουνιού είναι να διαπλάθει ψυχικώς και σωματικώς κάθε εφηβική Καρυστινή ψυχή. Αλλά έχομε πει ότι το Κουπόνι θα περνά από γενιά σε γενιά. Ότι η κάθε γενιά πρέπει να φροντίζει για τους απογόνους της. Και τι θα φροντίσει?  Να τους διαπλάσει ψυχικώς και σωματικώς. Οι Κουπονίτες όμως φροντίζουν όχι μόνο για τους απογόνους τους αλλά για όλη την Καρυστινή Σπείρα των παιδιών. Δηλαδή  σε συνεργασία των κ.Κωσταντίνου Λιμενάρχου και των Κουπονιών, οργανώνεται μια ομάδα από παιδιά της Ε και ΣΤ  τάξεων του Δημοτικού Σχολείου, εις τα οποία θα δώσουμε μια προσκοπική  οργάνωση γιατί θα μας χρησιμεύσουν σε μια γιορτούλα που θα παιχθεί  για τα παιδιά  του Ε.Ο.Χ ? (δεν βγάζω το γράμμα) .

Καθημερινώς οι οργανωτές της ομάδας αυτής οι οποίοι έχουν χρηματίσει και πρόσκοποι, πηγαίνουν στο Δημοτικό Σχολείο για την διοργάνωση της ομάδας και για την ψυχαγωγία των σισιτούντων παιδιών εις τα οποία προστίθεται ένα πιάτο φαί ακόμη. Στην γιορτή αυτή που θα παιχθεί  πιθανόν τα Χριστούγεννα θα παιχθεί και ένα θεατρικό παιδικό έργο  από νέους και νεάνιδες. Εύχομαι σε από τα βάθη της καρδιάς μου όπως οι Κουπονίτες μαζί με τον κ.Λιμενάρχην, που ενδιαφέρονται για τα παιδιά του Ε.Ο.Χ ? , έτσι να ενδιαφερθούν και όλοι πο συμπατριώτες μας για την δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας.

Πολεμικός Αγρότης.

ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΑΙ

Ενισχύσατε το άπορο παιδί , ο Χειμών πλησιάζει, απειλητικότερος από όλους τους περασμένους.