Μικρά ποιήματα- τραγούδια και δίστοιχα.

 

Μικρά ποιήματα- τραγούδια και δίστοιχα.

1.      Χόρευε μωρή σουσού,

Κοίτα κι΄από πίσω σου.

Τα κουρδέλια κρέμονται

Και χαρές που γίνονται.

Χόρευε και πήδα,

Μωρή σκουλολυμπίδα.

 

2.      Να χορέψει θέλ΄η κόρη,

Μόν΄παπούτσα δεν εφόρει,

Να της δώσω τα δικά μου,

Να χορέψ΄η πέρδικά μου.

 

3.      Για δε τσαιρό που διάλεξεν ο χάρος να με πάρει,

Τώρα π΄αγάπησα τα΄εγώ βασιλικό κλωνάρι.

 

4.      Κόψε κομμάτι μάλαμα, τσαι κάμε το σερμπέτι,

Τσαι δόσε μου το να το πιώ, να βγει το κασαβέτι.

 

5.      Εμαύρις΄η καρδίτσα μου, τς΄έκαμε μαύρη σκέπη,

Τσαι περβατώ λυπητερά, π΄ακόμη δε μου πρέπει.

 

6.      Θέλω ν΄ανοίξω  στην καρδιά, ένα παραθυράτσι,

Να μπαίν, αέρας δροσερός , να βγαίνει το φαρμάτσι.

 

7.      Ξύπν΄ωραιότατο κορμί, τσαι γνωστικό τσεφάλι,

Έχω δυο λόγια να σου πω, τα΄αποτσοιμήσου πάλι.

 

8.      Ω, πονηρέ, πως έσφαλες τσαι γνωστιέ΄γελάστεις

Ακαταδίκαστο κορμί, πως εκαταδικάστεις.

 

9.      Μένα το ντέρντι μου είναι πολύ, σαν στο βουνό το χιόνι,

Ώστε να λιώσει το παλιό, τσενούργιο το πλακώνει.

 

10.   Στον ερανό κι΄αν ανεβείς στα σύγνεφα κι΄αν κάτσεις,

Στου ήλιου την κορφή κι΄αν πας εσύ δική μου γράφεις.

 

11.   Ως τρέχουνε τα σύγνεφα και τον καιρό κλοθούνε,

Έτσι τρέχουν τα μάτια μου, όταν σε θυμηθούνε.

 

12.   Είδα τα πάλι σήμερα τα μάτια τα γραμμένα,

Τα χέργια τα σωματικά και τα΄ανασκουμπωμένα.

 

13.   Να΄ξερα  ΄γω που πήγαινες, να σάρωνα της ρούγες,

Να σου΄στρωνα παπλώματα, σεντόνια με τις ούγγιες.

 

14.   Φωτιά να πέσει να καεί της χήρας το καλύβι,

Πούχει μια κόρη έμορφη και δε μας τήνε δίνει.

 

15.   Κείνος που σέρνει το χορό, πέστε τ΄ένα τραγούδι,

Για να τον επαινέσουμε δέκα χρονού γαϊδούρι.

 

16.   Θε να σε κάμω γάϊδαρο, και θα σε σαμαρώσω,

Και θα σε πάω στο βουνό, ξύλα να σε φορτώσω.

 

17.   Και ΄γω θα γίνω γάϊδαρος , και συ μια γαϊδάρα,

Να σε φορτώσω βουκεντριές που να σε φάει η σκάρα.

 

18.   Εσύ φορείς τα τσόχινα, κ΄εγώ φορώ το ράσο,

Και δε σε καταδέχομαι σκλάβο να σ΄αγοράσω.

 

19.   Έχεις το δίκιο να το πεις στον κόσμο τον απάνου,

Γιατί τον έχεις ανιψιό το γιο του Κεκεμπάνου.

 

20.   Θυμάσαι π άνταμώσαμε πάνου στον άγιο Μάμμα

Κι΄απ΄τη κουβέντα την πολλή έχασες τη γαϊδάρα?

 

21.   Το ξέρω πως αγάπησες τον αγαπητικό σου,

Δεν πήρες τον καλύτερο, μόν΄το χειρότερο σου.

 

22.   Κόρη μου, τι του ρέχτηκες του γιού του Κατσαδούρα,

Που είν΄η μέση του λιχνή, κι΄ο κώλος του πλαστούρα?

 

23.   Σήκω το κεφαλάκι σου από το προσκεφάλι,

Έχω δυο λόγια να σου πω, και πίσω γύρε πάλι.

 

24.    Το βράδυ πάω να κοιμηθώ, κι΄ο νους μου μπρος σε φέρνει,

Γλυκοχαράζουν τα βουνά, και ο ύπνος σε με παίρνει.

 

25.   Εκάψανε τη Λάλα, κόψανε τα δεντρά,

Φύγαν΄οι κοπελούδες και πήγαν στα νησιά.

 

26.   Πέρδικα μου κακαγνάτη,

Κότσινη τσαι ποδαράτη,

Ίντα τρώεις τσαι κοτσινίζεις,

Μηδέ νίβομαι, τς΄ασπρίζω,

Μηδέ τρώω τσαι κοτσινίζω,

Χορταράτς, απ΄το λιβάδι,

Κρύο νερό απ΄το πηγάδι,

Η καλή καρδιά μ΄ασπρίζει,

Τσ΄η χαρά με κοτσινίζει.

 

27.   Αλίμονο και γιάντα,

Σαν μ΄αγαπάς, νταγιάντα.

 

28.   Ζεμπουλάκι μου γαλάζιο,

Με τρακόσια σε σ΄αλλάζω.

Ζεμπουλάκι μου ζεμπούλι

Σε αγαπώ μα ΄σαι μικρούλι.

Ζεμπουλάκι μου ζεμπούλι,

Σε αγαπώ, το ΄μάθαν ούλοι.

 

29.   Κάτου στο γιαλό, στην άμμο,

Κάνουν οι καβούροι γάμο.

Μ΄εκαλέσανε κ΄εμένα,

Μακαρούνια κενωμένα.

 

30.    Έλα κοντά μου κάθισε,

το νου σου καταλάγιασε.

 

31.   Συ περνάς, κ΄εγώ σε βρίζω,

Κάνω πως δε σε γνωρίζω.

 

32.   Του παιδιού μου το γάμο,

Τη Λαμπρή θε να τον κάμω,

Πούν΄αρνιά πούναι τυριά,

Πούνε τα χλωρομέζυθρα.

Θα φωνάξω τον Δεσπότη,

Για να μου το στεφανώσει.

Θα φωνάξω τους παπάδες,

Για να δώσουν της ευχάδες,

Θα φωνάξω τον Αλή,

Να δυο σφάξει το αρνί.

Θα φωνάξω τον αγά,

Να μου ξύσει τον πατσά.

 

33.   Με παντρέψαν οι γονείς μου,

Δίχως νάχουν την βουλή μου,

Και μου δώσανε γυναίκα,

Πούτρωγε κ΄έπινε για δέκα.

Και μου δώσανε προικιά,

Ένα κόσκινο κουκιά.

Και μου δώσανε σεντούκι,

Της χελώνας το καβούκι,

Και μου δώσανε κουτάλια,

Της χελώνας τα ποδάρια.

Και μου δώσανε αμπέλι,

Μη χωρεί λαγός να μπαίνει,

Είχε μια συκιά στη μέση,

Και λυγίζει για να πέσει.

Κάνει σύκα αγκουράτα,

Κι΄από μέσα σκουλικάτα.

 

34.    Το Ελενιό και το Μαργιό.

Μια μάνα έχουνε τα δυό.

 

35.   Άγγελοι σε βαφτίσανε, η Παναγιά νουνά σου,

Για τούτο σου φωνάζουνε Μαρία τόνομα σου.

 

36.   Δεν είδανε τα μάτια μου τέτοιανε κηνηγάρη

Να κυνηγά τις πέρδικες τη νύχτα στο φεγγάρι.

 

37.   Δεν είδανε τα μάτια μου τέτοια μαυροματούσα

Τόσο σιγανομίλητη, καμαροπερπατούσα.

 

 

 

 

 

 

Ημερήσιες εκδρομές με ιστοπλοϊκό, τώρα και στην Κάρυστο!

 

Ημερήσιες εκδρομές με ιστοπλοϊκό, τώρα και στην Κάρυστο!

Οι “SONS OF POSEIDON” με καπετάνιο τον Γιώργο Ζάππα, σας προσφέρουν την μαγεία του ταξιδιού με ιστοπλοϊκό σκάφος στις παραλίες στον κόλπο της Καρύστου , αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Νότιας Καρυστίας.

Στο πρόγραμμα των εκδρομών συμπεριλαμβάνονται και λιμάνια των κοντινών μας νησιών, όπως η Άνδρος και η Τζιά.

Το "PELAGOS" είναι σχεδιασμένο να πλέει με την μέγιστη ασφάλεια στο Αιγαίο Πέλαγος και έχει όλα τις ανέσεις για ένα ξεκούραστο ταξίδι. Χωράει μέχρι έξι άτομα που εξυπηρετούνται από το πλήρως εξοπλισμένο σκάφος με δύο καμπίνες με διπλό κρεβάτι, κουζίνα, και φυσικά μπάνιο με ντουζ.

Επικοινωνήστε με τον καπετάνιο στο τηλέφωνο ,  6995392673 η, στείλτε μειλ για να έχετε αναλυτική απάντηση σε κάθε απορία σας στο  giwrgoszappas91@gmail.com. Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από τα ταξίδια του “ Pelagos” στο Instagram στην διεύθυνση “ sons__of__poseidon”

 

 

 

Διαλέξτε το πακέτο εκδρομών που ταιριάζει σε σας και στην παρέα σας και περάστε αξέχαστες ώρες και μέρες διακοπών εξερευνώντας τις ομορφιές της Νότιας Καρυστίας και όχι μόνο!!

 

Επί τη εορτή του Σταυρού. Κάλαντα Καρύστου και περιχώρων.

 

Επί τη εορτή του Σταυρού

 

Σήμερον  ημάς συνήγαγεν ημέρα του αγίου

Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Χαίρε Αδάμ, χαίρε Αγνή, χαίρε Τίμιε Σταυρέ,

Κι΄ο χορός των Αποστόλων

Ημείς οι τρείς οι τέσσαρες

Και άλλο΄είκοσι τέσσερες,

Την Πόλιν εγυρίσαμεν

Την Πόλιν , την μητρόπολιν,

Τον βασιλιά δεν είδαμεν.

Χειμώνα τον περάσαμεν,

Καλά τον επιτύχαμεν.

Μάρτη, Μάρτη μου καλέ,

Και Απρίλη θαυμαστέ.

Το κρασί μες το ποτήρι

Και τα σύκα στο μανδήλι.

Χελιδόνι κελαειδά

Και ανθρώπους εξυπνά.

Όξω ψύλλοι, ποντικοί,

Πάρτε όρος, τσαι βουνί,

Φάτε κουμαρόφυλλα,

Πέσατε ψοφήσετε.

Μέσα ήλιος και χαρά,

Και υμείς οι μαθηταί.

Και κουκούλια σφηγκτά,

Και μεγάλα σαν αυγά.

Ως λουλουδίζει ο Σταυρός.

Να λουλουδίσουν τα ορδινιά σας

Να πήξουν τα κουκούλια σας.

Ο ήλιος φωτίζει,

Η γη μυρίζει

Τα δέντρα ανθούσι

Τα πουλιά κελαϊδούσι.

Σήκω κυρά, δος μου τ΄αυγό,

Γιατ΄έχω δάσκαλο κακό.

Αν αργήσω, δέρνει με

Μείνε δε, σκοτώνει με.

Κ΄έχετε το κρίμα μου,

Και την αμαρτία μου.

Ας το πάρω τα΄αυγό

Κι΄ας δαρθώ και σκοτωθώ.

 

Και εις έτη πολλά.

 

 

 

Έρωτες γέλια και πλάκες, στους στίχους των Καρυστινών

 

Ο  γέρος ήθελε μια μικρή. ( Δεν έχει τίτλο στο βιβλίο)

Πέρασα ΄πο ένα γεφύρι

Βρίσκω μια στο παραθύρι, / με την μάνα της μαλώνει,/ με τον κύρη της ξηγάται /

Λέει, μάνα , πάντρεψε με/ σπιτονοικοκυρεψέ με.

Γέρον άντρα μη μου δώνεις. / Για ύστερα το μετανοιώνεις.

Βάνει ο γέρος τα γυαλιά του, / τσαι τηνέ τραβάει κοντά του.

Κάνει ο γέρος να φιλήσει, τα’ ‘ολο σάλια την γιομίζει.

Τσαι τον πιάνουν τρεις νομάτοι / τσαι τον ρίχνουν στο κρεβάτι/ τσαι βροντάει σαν δεμάτι.

 

Λεμονάτσι μυρωδάτο

Λεμονάτσι μυρωδάτο, / απ’ το περιβόλ’ αφράτο/

Μη πολυμυρίζεις τόσο / τσαι με κάνεις να νυχτώσω.

Σα νυχτώσεις παλληκάρι / κάτσε νάβγει το φεγγάρι / να σε ιδώ να σε γνωρίσω,

Ίσως τσαι να σε αγαπήσω.

Δίστοιχα

1.      Δός του χορού να πάει / τούτή γη θε να μας φάει.

Πανάθεματά και τα δυο/ τη μοίρα και το ριζικό.

 

3.     Όποιος σ΄αγάπη μπερδευθεί/  μην καυχηθεί στην γνώση 

 το μα το θεό τρελλαίνεται / κι΄ας έχει κι΄άλλη τόση.

 

4.      Αστροπελέκι θα γενώ, / στα σύννεφα θα κάτσω /

Κι΄όντας θα σ΄ευλοήσουνε, θα πέσω να σε κάψω.

 

5.      Ως πότε, καϋμένη μάνα , να πληρώνεις τζερεμέ, /

Πάσχισε να με παντρέψεις, να γλυτώσεις από με.

 

6.      Όλον τον κόσμο γύρισα , Γαλατά και Φανάρι,

Δεν είδα τέτοιο πρόσωπο, να λάμπει σα διαμάντι.

 

7.      Φύσα βοριά, φύσα νοτιά, φύσα και συ σορόκο

Να φέρεις την αγάπη μου από τον ξένο τόπο.

 

8.       Πέτρος και Παύλος το λέγανε κ΄οι δώδεκα αποστόλοι,/ 

Ο Θειός να μας κυβερνά, τη συντροφιά μας όλη.

 

9.       Όσα ΄ στεράκια έχει ουρανός, τόσα παιδιά να κάμεις,

Τόσαις φορές να παντρευτείς / και χήρα να πεθάνεις.

 

10.   Μικροταξιδεμένε μου, έλαβα τη γραφή σου,

Στον κόρφο μου την έβαλα, κ΄είπα, καρδιά δροσίσου.

 

11.   Τιγάρις γω γεννήθηκα στα φίδια τσια φοβάσαι?

Τσαι μένα μάνα μ΄έκανε , στσύλα ,δε με λυπάσαι?

 

12.   Μωρή πουτάνα καρυδιά, με τα πολλά κυρύδια,

Που μ΄ έκαμες τα΄αρνήθηκα της νύχτας τα παιχνίδια.

 

13.   Στο παραθούρι πούσαι σύ, γαρουφαλιά δεν πρέπει,

Γιατ΄είσαι συ γαρουφαλιά, τς΄όποιος περνά σε γλέπει.

 

14.   Στο παραθούρι κάθεσαι τσαι μήλο καθαρίζεις,

το δακτυλάτσι σ΄έκοψες, τσαι μένα φοβερίζεις.

 

15.   Δεν ημπορώ να καμ΄αλλιώς, μόν΄να σε ζουγραφίσω

Για να θειωρώ τη ζουγραφιά, να μη σε λησμονήσω.

 

16.   Όπ΄αγαπάει το γεμιντζή, τη θάλασσα τηράζει,

Γλέπει καϊτσι να΄έρχεται, στολίζεται τς΄αλλάζει.

 

17.   Όμορφος πουν΄ο γεμιτζής, όντας βραχεί τς΄αλλάξει,

Τσαι βάλει τ΄άσπρο του βρατσί, τσαι πέσει στο κρεββάτι.

 

18.   Πάρε εσύ τη λύρα σου, τα, εγώ τον ταμπουρά μου

Να πα να ξεφαντώσωμε, πέρα στην πεθερά μου.

Καρύστιος Τούρκος προς Ελληνίδα.

Μαρή Ρωμιοπουλίτσα μου , ο Θειός να του το δώσει,

Που μ΄έκαμες να περπατώ, στον κόσμο δίχως γνώση.

 

Καρύστιος Τούρκος αποδημούντος και αποχαιρετίζοντος την σύζυγό του, ήτις κατώκει εις Γραμπιάν.

 

Φεύγω, τσαι γειά σου αφήνω, Γραμπιά με την πλατάνα,

Στο παραθούρι να μη βγείς, ως νάρχ΄απ΄την Αττάλεια.

 

ΔΙΣΤΟΙΧΑ

 

1.      Στους Μύλους στον Αργασταρά, έχω τσαι γω να κάμω,

       Ένα κλωνί βασιλικό, ν’ απλώσω να το πάρω.

 

2.      Στη Μεκουνίδα είν΄οι όμορφες, τσαι στο Γραμπιά οι άσπρες.

Στους Μύλους , στον Αργασταρά, είναι οι μαυρομάτες.

 

3.      Η Μεκουνίδα χαίρεται, το Κάστρο καμαρώνει,

Τς΄ο δολιασμένος ο Γραμπιάς, κλαίει και δε μερώνει.

 

4.      Καρυστινή  στην ομορφιά, Γριπιώτισσα στα κάλλη,

Κουμιωτοπούλα στο φιλί, έχει περίσσια χάρη.

 

5.      Μεργίζι, λιανομέργιζο, κάτου στο Λιβαδάτσι,

Να πας να κουβεντιάσετε με το χρυσό Λενάτσι.

 

6.      Έβγα στο παραθύρι καθάριο μάλαμμα,

Εγγλέζικη φεργάδα, κορμί γι΄αγκάλιασμα.

Έβγα στο παραθύρι, δυο λόγια να σου πω

Και σαν τα αποσώσω, σε αποχαιρετώ.

 

7.      Στον ερανό θε ν΄ανεβώ, να διπλωθώ να κάτσω,

Να πάρω πένα τσαι χαρτί, το μπόϊ σου να γράψω.

 

8.      Στον ερανό θε ν΄ανεβώ, εις τον κριτή του κόσμου,

Να κάμω δέηση, πουλί μ΄, να σε τσερδίσω φως μου.

 

9.      Στον ερανό θε ν΄ανεβώ, να κατεβώ στον Άδη,

Να πελετσήσω μάρμαρο, να βρώ κρύο πηγάδι.

Για να νιφτούν οι άνιφτοι, να πιούν οι διψασμένοι,

Να πιεί τσαι το πουλάτσι μου, πούτανε διψασμένο.

 

10.   Στον ουρανό θε ν΄ανεβώ, εις τον κριτήν του κόσμου,

Για να σ΄αφήσει νάρχεσαι δυο-τρεις φορές του χρόνου,

Ν΄αρχεις τα Φώρα για Φωτού, τσαι του Βαγιού για βάγια,

Τσαι το Μεγάλο Σάββατο για το Χριστός Ανέστη.

 

11.   Ποιος ουρανός, ποια θάλασσα, ποια πέτρα, ποιο λιθάρι,

Ποια κακομοίρα θα βρεθεί, τον άντρα μου να πάρει?

 

12.   Ξύπνα του κόσμου το κλαδί, του γιασεμιού ασπράδα,

ξύπνα  που δεν εχόρτασες του ύπνου την γλυκάδα.

 

13.   Η  Θάλασσα μ΄εμαύρισε, τσαι συ δε με γνωρίζεις,

Τσαι  τα νησιά με χαίρουνται τσαι συ με λαχταρίζεις.

 

14.   Η θάλασσα μου μήνυσε να πάω να σιργιανίσω,

Στο τσύμα της να τσοιμηθώ τσαι πάλι να ξυπνήσω.

 

15.   Η Θάλασσα ΄ναι μάνα μου, το τσύμα η γι΄αδελφή μου,

Τσαι τα ψαράτσα του γιαλού, η αγαπητική μου.

 

16.   Γλέπω τον κάμπο πράσινο, τσαι την καρδιά μου μαύρη,

Τς΄όποιος μας αποχώρισε, γλήγορα να το λάβει.

 

17.   ΚΩΜΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ Η ΤΡΑΓΟΥΔΙ.

 

Τη στάχτη ανακάτευα, και βρήκα μια βελόνα,

Στον ώμο μου την έριξα, στο ντεμερτζή πηγαίνω,

Να φτιάς΄υνί και πέταλα ,τσικούρι και σκεπάρνι.

Κι ΄ανέβηκα στη ασπαραγγιά, να κόω΄ένα κοντάρι,

Και πέφτ΄από τη σπαραγγιά, και έγινα κουβάρι.

Ω!! χαρά στο παλληκάρι.

 

18.   Αφογκρασθείτε να σας πω, τι έπαθα τη νύχτα,

Μου  κλέψανε το χαρανί, μαζί με τα ρεβύθια.

Δόστε σ΄έμε το χαρανί, και φάτε τα ρεβύθια,

Για μαγερεύω των παιδιών, να μη μου κλαίν΄την  νύχτα.

 

ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΤΟΥ ΓΛΩΣΣΙΚΟΥ ΙΔΙΩΜΑΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΞ.-ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ-1915,

"Η ΑΡΕΤΗ" ΤΡΑΓΟΎΔΙ.

 

Η ΑΡΕΤΗ

Το αυτό άσμα της αυτής υποθέσεως και ποιήσεως, αλλά διαφόρων στίχων αναφέρεται και εν ΠΑΝΔΏΡΑ (τόμος 13 σελ 368) .Τοιαύτα πολλών και διαφόρων χωρών άσματα Όρα εν Δελτίω Ιστορ. Και Εθνικής Εταιρίας ( εν τόμ. Β΄τεύχει 6 σε΄λ. 193-216)

 

Μια μάνα, είχε πέντε γιούς τσαι μονοθυγατέρα,

Στα σκοτεινά την έλουζε, στα φέγγα τη χτενίζει.

Ήρχανε και γυρέψανε, την Αρετή στα ξένα.

Δόστηνε  μάνα, δόστηνε την Αρετή στα ξένα.

Δεν τήνε δώνω Κωσταντή, στην Αβλαχιά, στα ξένα,

Για ποιος μου τηνε φέρνει πιά..

Δόστηνε μάνα στη Βλαχιά, τα΄εγώ σου τήνε φέρνω,

Το καλοτσαίρι δυο φορές, τσαι το χειμώνα μια.

Την έδωσε στην Αβλαχιά, την έδωσε στα ξένα.

Απόθανε ο Κωσταντής, τσαι πάει με τα΄αηδόνια.

Βαρέθηκε τα΄ανάθεμα, τς΄η πέτρα την αντάρα,

Βαρέθηκε τα΄ο Κωσταντής της μάνας την κατάρα.

Σηκώθηκε τς΄ο Κωσταντής, στην Αβλαχιά παένει,

Σήκ΄Αρετή μου τσ’ άλλαξε, τσαι βάλε τα λιγνά σου.

Σηκώθηκε η Αρετή, τς΄έβαλε τα λιγνά της,

Το άλογο της έδωσε, τς ευθύς καβαλλιτσέβει,

Ο Κωσταντής πάει μπροστά, ετσείνη από πίσω,

Στο δρόμο που πηγαίνανε, η Αρετή ρωτάει.

-Μου φαίνεται βρε Κωσταντή, πως λιβανιές μυρίζεις.

-Τα λίβανε εδούλευα, τσαι λιβανιές μυρίζω.

-Μου φαίνεται βρε Κωσταντή, πως χουματιές μυρίζεις.

- Τα χούματα εδούλευα, τσαι χουματιές μυρίζω.

-Μου φαίνεται βρε Κωσταντή, πως σαββανιές μυρίζεις.

-Τα σάββανα εφόρεια, τσαι σαββανιές μυρίζω.

Στο δρόμο που πηγαίνανε, στ΄άϊ Γιωργιού την πόρτα,

Ανοίξανε τα μάρμαρα , τσαι τον πήραν μέσα.

Άϊντε , Αρετή μου, συ μπροστά, τσ΄εγώ ΄ρχομ΄από πίσω.

Στη μάνα της αγνάντησε , έπεσε τσαι λιγώθη.

-        Μαρ΄Αρετή, ποιος σ΄έφερε, μαρ Αρετή πως ήρχες?

-        Μάνα ο Κώστας μ΄έφερε μές΄στ΄Αϊ Γιωργιού τη πόρτα,

Ανοίξανε τα μάρμαρα τσαι τον επήραν μέσα.

-        Μαρή ο Κώστας πέθανε εδώ τσαι πέντε χρόνια,

-        Τς΄οι δυο αγκαλιαστήκανε, τσ΄οι δυο απεθάναν.

 

 ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΤΟΥ ΓΛΩΣΣΙΚΟΥ ΙΔΙΩΜΑΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΞ.-ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ-1915,

 

 

Το τραγούδι αυτό ανήκει στην εποχή που υπήρχαν επιδρομές Αλγερινών πειρατών. "Το τραγούδι του σκλάβου Γιάννη"

 

 Το τραγούδι αυτό ανήκει στην εποχή που υπήρχαν επιδρομές Αλγερινών πειρατών.

Πέντε φεργάδαις ήμαστε, τα΄η τέσσεραις κουρσέβα,

Ο σκλάβος ανεστέναξε, τσαι  σείσθη η φεργάδα-

Τα΄ο μπέης όπου τ΄άκουσε , πολύ του κακοφάνει,

Τι έχεις τα΄αναστέναξες, τσι σείσθει η φεργάδα?

Θυμήθηκα το  σπίτι μου τη δόλια μου γυναίκα,

Που ήμουν τρου μερού γαμπρός, δώδεκα χρόνους σκλάβος,

Τς΄απόψε τη γυναίκα μου άλλος την στεφανώνει.

Σκλάβε, ξανατραγούδησε, να διής τη λευτεριά σου,

Πολλές φορές στραγούδησα, τσαι λευτεριά δεν είδα.

Φέρτε μου το διολάτσι μου το πολυπικραμένο,

Να το βαρέσω δυνατά, τσαι να το πω γεμάτα.

Τς΄ο σκλάβος ετραγούδησε, τα΄είδε τη λευτεριά του.

Εχτύπησε το μαύρο του, στ΄αμπέλι του ευρέθη,

Βρίσκει τονε γέροντα, τσαι σκάβει τσαι κλαδεύει.

Πες μου να ζήσεις γέροντα, του ποίνους είν΄τ΄αμπέλι?

Της ερημιάς , της σκοτουριάς, του γιού μου του Γιαννάτσι.

Όπούταν τρου μερού γαμπρός, δώδεκα χρόνους σκλάβος,

Τς΄απόψε τη γυναίκα του, άλλος την ευλογάει.

Πές μου να ζήσεις γέροντα, φτάνω τα΄εγώ στο γάμο?

Αν είν΄ο μαύρος σου οκνός, φτάνεις τσαι στο τραπέζι,

Αν είν΄ο μαύρος γλήγορος, φτάνεις τσαι στο στεφάνι.

Εβάρησε το μαύρο του, στο σπίτι του ευρέθη.

Βρίσκει την γερόντισσα, τσαι κάθεται τσαι κλαίει.

Ώρα καλή γερόντισσα ,- Καλώς το παλληκάρι.

Πες μου, να ζήσεις γερόντισσα, του ποίνους είν΄το σπίτι?

Της ερημιάς, της σκοτουριάς, του γιού μου του Γιαννάτση,

Όπούταν τρου μερού γαμπρός, δώδεκα χρόνους σκλάβος,

Τς΄απόψε τη γυναίκα του άλλος την ευλογάει.

Πες μου να ζήσεις γερόντισσα, φτάνω και γω στον γάμο?

Αν είν΄ο μαύρος σου οκνός, φτάνεις τσαι στο τραπέζι,

Αν είν΄ο μαύρος γλήγορος , φτάνεις τσαι στο στεφάνι.

Εβάρησε το μαύρο του, τσαι στο στεφάνι ευρέθη.

Ώρα καλή σας άρχοντες,- Καλώς το παλληκάρι.

Φέρτε ρακί, φέρτε κρασί, τσεράστε τον ξένο.

Ζάρομε΄μεις στον τόπο μας, ένα καλό ζακόνι,

Ο μουσαφίρης όπου πάει, η νύφη τον τσερνάει-

Έτσυψε΄από το μαύρο του, τα΄απάνου του την πήρε,

Όσο να πει έχετε γεια, σαράντα μίλια διάη,

Τσ’ άλλον δεν τον εγνώρισεν η κόρ΄απ΄το στεφάνι.