Τ
Τα σπήλαια είναι φυσικές κοιλότητες στην Γη στις οποίες μπορεί να έχει πρόσβαση ο άνθρωπος.
Η πρόσβαση προς τα σπήλαια άλλες φορές είναι εύκολη και άλλη δύσκολη μέχρι και επικίνδυνη. Παρόλα αυτά η περιπέτεια της ανακάλυψης και μετά τις χατρογράφισης των σπηλαίων παραμένει μια γοητευτική εμπειρία μιας και η φύση ποτέ δεν παύει να μας εκπλήσσει με τις μοναδικές της δημιουργίες.
Η σπηλιά της Αγίας Τριάδας, ήταν ένας αγαπημένος προορισμός μικρών και μεγάλων, και ένα στοίχημα τόλμης για το πόσο βαθιά θα τολμούσαμε να πάμε με βοήθεια μόνο ένα κερί η ένα φακό.
Τα χρόνια πέρασαν και οι σπηλαιολόγοι μας δείχνουν εκπληκτικές εικόνες που κρύβονται μακριά από το φως το ήλιου.
Το σπήλαιο της Αγίας Τριάδας.
Από το βιβλίου του Παπαμανώλη διαβάζουμε ότι ο Χρυσόστομος Δίωνας ο οποίος στο 100 Μ.Χ περίπου ναυάγισε στα Κοίλα του Καφηρέα ερχόμενος από την Χίο περιγράφει την Κάρυστο με τα εξείς λόγια. " Είδον ουν οικίας πολλά και μεγάλας και τείχος έξωθεν καρτερόν και οικήματα τινά ψηλά και τετράγωνα εν τω τείχει , τους πύργους και πλοία πολλά ορμούντα ώσπερ εν λίμνη των λιμένι κατά πολλή ησυχίαν"
Συνεχίζει ο Παπαμανώλης με θλίψη ότι νότια στην από τους Κολλυδαλούς απλωνόταν η αρχαία Κάρυστος η οποία ήταν μια από τις σημαντικές πόλεις της αρχαιότητας η οποία επέζησε και κατά τους Ρωμαικούς χρόνους. Η αρχαία Κάρυστος εκτενόταν μέχρι την παραλία. Αργότερα όμως ερημώθηκε μιας και έπεσε θύμα βαρβάρων ,βορείων λαών πειρατών και Αράβων. Η πόλη λεηλατήθηκε και τελικά τάφηκε κάτω από τα χώματα. Εξαφανίστηκε από προσώπου γης και στην θέση των άλλοτε κτηρίων των Ναών, του διοικητηρίου, του Πρυτανίου του θεάτρου του Βουλευτηρίου του Θησαυροφυλακίου και σπιτών, αναγεννήθηκε η Μεσαιωνική Κάρυστος,σαν δούλη όμως , στην Παλαιά Χώρα , Ενώ οι άρχοντες και η φρουρά, έμεναν στην καστροπολιτεία για λόγους ασφαλείας.
Ας φανταστούμε το πως ήταν τόσους αιώνες πριν η ζωή στην ισχυρή Κάρυστο. Στο λιμάνι που όριζε τους κυρίαρχους στην θάλασσα της Μεσογείου και στο Αιγαίο.
Σε αυτόν τον τόπο που τόσοι κατακτητές ζήλευαν και τον ήθελαν για εφαλτήριο άλλων κατακτήσεων και επιβολής δύναμης σε νησιά και θάλασσα.
Πριν την δημιουργία της Οθωμανούπολης και μετέπειτα Κάρυστος, στον 8ο μέχρι και τον ύστερο 6ο αιώνα, η ζωή ήταν διάσπαρτη με μικρούς η μεγαλύτερους οικισμούς οι οποίοι ενώθηκαν από την κλασσική μέχρι την Ελληνιστική Περίοδο. Η Παλαιά Χώρα και οι Κοκκάλοι συγκέντρωναν τον μεγαλύτερο πληθυσμό μέχρι και αρκετά χρόνια μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους το 1833.
Από τα βάθη της Ιστορίας ξεπηδούν μέσα από την Γη αποδείξεις για τις αρχαίες λατρείες.
Πάνω στο λόφο Λιβαδάκι, υπήρχει το πρώιμο ιερό στην Πλακαρή.
Πάνω στην Όχη, αργότερα βρίσκουμε το Ιερό της Ήρας, η, του Δία και της Ήρας., Στο Ελληνικό του Πλατανιστού είναι το Ιερό της Αθηνάς ενώ στην Κάρυστο, βρίσκονται ναοί και ιερά αφιερωμένα στον Δήλιο η Πύθιο Απόλλωνα, στην Άρτεμη, στον Διόνυσο, στον Ηρακλή και στην Αρτέμιδα Βενδίδα, η Κόρη. Εκτός από αυτούς τους θεούς και θεές, η πίστη εκφραζόταν στο πρόσωπο της Κυβέλης, του Σαράπιδος και του Μίθρα. Στο σημερινό Καστρί ήταν το Ιερό και το Άσυλο του Ποσειδώνα Γεραίστιου με ακτινοβολία σε όλο το Αιγαίο.
Ο Χρυσόστομος Δίωνας επίσης γράφει ότι ότι λατρευόταν ο Ασκληπιός τόσο στην Κάρυστο όσο και στα Στύρα και υπήρχαν ναοί .
Μαζί με τις λατρείες πάντα πάνε και οι γιορτές και έτσι τα Γεραίστια γιορταζόντουσαν στην Γεραιστό, δηλ στο Καστρί, στην Κάρυστο τα Αριστονίκεια, ενώ η πόλη συμμετείχε στον εορτασμό της Αρτέμιδος Αμαρυνθίας.
Νιώθουμε δέος όταν σκεφτόμαστε ότι σε τούτο τον τόπο τον 5ο και 4ο αιώνα Π.Χ υπήρχε πόλης-κράτος με δικό της νόμισμα και δημοκρατικό πολίτευμα. Με νόμους και αποφάσεις που έπαιρνε η Βουλή.
ΠΗΓΗ πληροφοριών -Μαρία Χυδίρογλου Αρχαιολόγος.
Στο βιβλίο ΚΑΡΥΣΤΟΣ- Ραφήνα-Πεταλιοί -Μαρμάρι, ο Παπαμανώλης γράφει ότι
οι Αρχαίοι Καρύστιοι, είχαν θεοποιήσει τον Βοριά. Για να τον εξευμενήσουν έκαναν τελετές και θυσίες.
Από το ίδιο βιβλίο διαβάζουμε ότι ο Παπαχατζής γράφει " Οι νυν Καρύστιοι εις εξιλέωσιν του παντοδύναμου τούτου θεού Βορρά, επορτάζουσι μετά το Πάσχα πάσαν Πέμπτην τριών εβδομάδων όπως πέση ούτω και παύση πλέον να πνέη ως νομίζουσι. Κατά το παράλιο της Φυλάγρας ( Βορείως Καρύστου όπου και ναός της Παναγίας , την Πέμπτην της Διακαινησίμου πανηγυρίζουσιν επίσης οι κάτοικοι των πέριξ χωρίων εις αποδίωξην του ανέμου" " Τούτο φαίνεται λείψανον της αρχαίας εορτής του Βορρά ην τέλουν οι Αθηναίοι και Θούριοι και εκάλουν Βορεασμόν"
 | Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. |
| Βορέας | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Βορέας (Ελληνικά) |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Ωρείθυια της Αθήνας |
| Σύντροφος | Χιώνη Αελλόπους Chloris |
| Τέκνα | Χιόνη Κλεοπάτρα Καλάις Ζήτης Βούτης Hyrpace Αύρες (νύμφες) Βορεάδες Λοξώ Αίμος Αύραι Hekaerge |
| Γονείς | Αστραίος και Ηώς |
| Αδέλφια | Εύρος Ζέφυρος Νότος |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Βορέας ή Βορρέας κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν σύμφωνα με διάφορες εκδοχές:
Ο Βορέας κατοικούσε άλλοτε:
Ήταν η προσωποποίηση του βόρειου ανέμου, ενώ κατά τον Ελλάνικο ήταν η προσωποποίηση του όρους Βόρα της Μακεδονίας. Ως προσωποποίηση του βόρειου ανέμου ήταν αδελφός του Ζέφυρου (δυτικού), του Εύρου (νοτιοανατολικού) και του Νότου (νότιου). Παρουσιαζόταν ως πολύ δυνατός άντρας και με πολύ βίαιο θυμό. Συνεχώς απεικονιζόταν ως φτερωτός γέρος με πυκνά μαλλιά και γένια, κρατώντας ένα κοχύλι και με φουσκωτό, από τον αέρα, μανδύα. Ο Βορέας σε μια επιδρομή του στην Αθήνα ερωτεύτηκε παράφορα την κόρη του βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα, Ωρείθυια. Στην αρχή προσπάθησε να τη φλερτάρει και να την πείσει να τον παντρευτεί αλλά αυτή αρνήθηκε τις προτάσεις του. Έξαλλος, αποφάσισε να την πάρει με την βία, αφού η βία του φάνηκε πιο λογική. Ενώ η Ωρείθυια έπαιζε και μάζευε άνθη στον Ιλισό την απήγαγε, την κάλυψε μέσα σε ένα μαύρο νέφος και τη βίασε. Τη μετέφερε στη Θράκη και έκανε 6 παιδιά μαζί της: τον Αίμο, τον Βούτη, τον Λυκούργο, την Κλεοπάτρα, τη Χιόνη και τους δυο Βορεάδες Αργοναύτες, τον Ζήτη και τον Καλάι.
Οι δυο γιοι του Βορέα Καλάις και Ζήτης πήραν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία ως Αργοναύτες.
Υπήρχαν ναοί αφιερωμένοι στο Βορέα, στη Μεγαλόπολη, στους Θούριους, ενώ λατρευόταν και στην Αθήνα, όπου θεωρούνταν γαμπρός. Πέρα από το σπήλαιο στον Αίμο, όπου κατοικούσε, υπήρχε άντρο του στη Σκυθία και κοίτη του στον Καύκασο.
Μια ηρωική ιστορία διαδραματίστηκε στις πέντε βρύσες είναι αυτή της ηρωικής μάχης τον Μάρτη του 1826 του γενναίου Κάρπου με το ολιγάριθμο απόσμασμα Ευζώνων.
Κάρολος Φαβιέρος
Οι Τούρκοι όπως είναι φυσικό ενδιαφερόντουσαν πολύ για τις βρύσες από τις οποίες άλλωστε έπαιρνε νερό το Κάστρο. Για αυτόν τον λόγο τις περιέβαλαν με δυνατό και ψηλό προμαχώνα τον οποίον και κυρίευσε ο Κάρπος μετά από διαταγή του Φαβιέρου έτσι ώστε να αποκόψει το νερό από το Φρούριο και με αυτόν τον τρόπο να τους αναγκάσει να παραδωθούν. Σε αυτήν την τολμηρή μάχη ο Κάρπος συνάντησε ισχυρή αντίσταση των οχυρωμένων μέσα στις Βρύσες Τούρκων από τους οποίους τέσσερις σκοτώθηκαν με λόγχη. Τελικά ο Κάρπος κυρίευσε τον Προμαχώνα αλλά έχασε 18 άντρες και ο ίδιος τραυματίστηκε ελαφριά. Η ιστορία μας συνεχίζεται με τον Χατζή -Σεκήρ, Τούρκο οπλαρχηγό ( Έλληνα ξωμάχο) από την Καβάλα ο οποίος κατάλαβε την πολύ άσχημη κατάσταση των ανθρώπων στο Κάστρο που έμεναν χωρίς νερό και την επόμενη μέρα προσπάθησε να ανακτήσει τον προμαχώνα των Βρύσεων.
Επικεφαλής 160 ανδρών δικών του και ακολουθούμενος από πλήθος ντόπιων Τούρκων επειχήρησε λυσσαλαίες εφόδους για να καταλάβει τους προμαχώνες.
Οι άνδρες του Κάρπου αν και μόνο 18 αντιστάθηκαν ηρωικά. Το αποτέλεσμα ήταν να κάνουν οι Τούρκοι τον προμαχώνα απόρθυτο μιας και τα σώματα των νεκρών έφραξαν περισσότερο την μόλις 3 μέτρων στενή πρόσβαση προς το κάστρο που ήδη είχε κλείσει πρόχειρα με πέτρες ο Κάρπος.
Οι Εύζωνες του Κάρπου απέτρεψαν την πολιορκία και ο Κάρπος παρέμεινε κύριος του νερού και των Βρύσεων. Δυστυχώς η πολιορκία του Φαβιέρου απέτυχε και τα Ελληνικά Σώματα υποχώρησαν από τις θέσεις τους γύρω από το Κάστρο και ο Κάρπος απομονώθηκε μέσα στον προμαχώνα. Τότε οι άνδρες του πήδηξαν από τα τοίχη με τα σπαθιά στα χέρια και άνοιξαν δίοδο χάνοντας μόνο 4 Ευζώνους από πυροβολισμούς που έριχναν οι Τούρκοι ταμπουρωμένοι στα γύρω σπίτια. Λίγα ονόματα σώθηκαν μέχρι τα σήμερα εκτός του Κάρπου, αυτών των γενναίων ανθρώπων. Ήταν ο Πίσσας, ο Μπαραντιέρος ο Νιβίτσας και ο Βυζάντιος.
Τώρα πια ο Βοριάς φυσά μόνος του μέσα στο Κάστρο. Οι Έλληνες μπορεί να βρήκαν μια καστροπολιτεία αλλά ίσως λόγω του βοριά, ίσως λόγω του νερού, ίσως πάλι λόγω του ότι ήταν κατοικία κατακτητών που είχαν υποφέρει στα χέρια τους, πήραν τα υλικά και έφτιαξαν τις φωλιές τους σε πιο απάνεμες πλαγιές και πιο κοντά στις πηγές των Μύλων κυρίως.
ΠΗΓΕΣ
βιβλίο του Θ.Γ. Παπαμανώλη Κάρυστος-
Ραφήνα-Πεταλιοί -Μαρμάρι. Έκδοση του 1954.
Επίσης διαβάζουμε ότι..
Ο Γουναρόπουλους που επισκέφθηκε το Κάστρο πριν να καταστραφεί στα τέλη του 19ου αιώνα, αναφέρει για κύριο τζαμί, για οχτώ καφενεία, για αγορά και σχολείο. Αναφέρει για όμορφα σπίτια του Ομέρ, που άλλο ήταν το διοικητήριο, το σεράι δηλ, άλλο για γυναικωνίτη και άλλο για τον αδελφό του τον Ιβραήμ.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ο περίβολος του κάστρου έφτανε μέχρι και την εκκλησία της Αγίας Σοφίας στον Γραμπιά που είχε μετατραπεί σε τζαμί. Ψηλοί προμαχώνες προστάτευαν το πολύτιμο νερό της πηγής. Ήρθε η επανάσταση του 1821 και μετά από πολλά χρόνια μαχών οι καμπάνες κτύπησαν χαρμόσυνα για τους Έλληνες το 1833.
Κοντά στην εκκλησία και μέσα σε ένα μεγάλο κτήμα γεμάτο κυπαρίσσια, ελιές και τριανταφυλλιές, ζούσε ο Μουσταφά με το χαρέμι του. Δεν ήταν όμως ευχαριστημένος ούτε καμιά από τις γυναίκες του χαρεμιού είχε κερδίσει την καρδιά του. Την κέρδισε όμως η μικρή Ελένη, ένα όμορφο κορίτσι που ζούσε εκεί κοντά. Ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί στις διαταγές του αφέντη? Έτσι η Ελένη βρέθηκε πίσω από τους ψηλούς τοίχους του κτήματος να υπηρετεί τον Μουσταφά. Η ιστορία όμως δεν περιμένει κανέναν που δεν την αποζητά, και έτσι προχώρησε χωρίς αυτόν. Η απελευθέρωση ήρθε και μαζί της οι πόρτες του χαρεμιού άνοιξαν και οι Βαυαροί αξιωματικοί της φρουράς του Κάστρου πήραν την Ελένη και την παρέδωσαν στον Έλληνα Μητροπολίτη στην Χαλκίδα.
Ο Μουσταφά όμως, δεν είχε φύγει από την Ελλάδα.Περίμενε υπομονετικά την ευκαιρία για να την πάρει πίσω στην Τουρκία μαζί του. Το σχέδιο του απέτυχε και μια νύχτα του Πάσχα του 1834 την δηλητηρίασε μιας και εκείνη αρνήθηκε να τον ακολουθήσει.
ΠΗΓΗ
Θ.Γ Παπαμανώλης
ΚΑΡΥΣΤΟΣ
Ραφήνα-Πεταλιοί -Μαρμάρι, Έκδοση του 1954
Ο Γιατρός και δήμαρχος Τσούρτης είχε γράψει θεατρικό έργο που είχε ανέβει από ερασιτέχνες ηθοποιούς που είχε κατακτήσει το πολυπληθές κοινό.. Μακάρι να το βρίσκαμε κάπου...
Παρέμβαση του Επιμελητηρίου Ευβοίας στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με την οποία ζητά κατά την εκπόνηση των Τοπικών Πολεοδομικώ...
