Ο Ναυτικός Όμιλος Καρύστου έκοψε την πίτα του.

Το τμήμα αθλητικής αλιείας  που έχει φέρει τόσες και τόσες επιτυχίες και διακρίσεις του αθλήματος με το όνομα της Καρύστου συνεχίζει δυναμικά και την νέα χρονιά.

Μεγάλες στιγμές έχει χαρίσει ο ΝΟΚ στην Κάρυστο και ευχόμαστε να συνεχιστούν για πάρα πολλά χρόνια.

 

Η Χορωδία ΜΕΛΙΦΩΝΟΣ έκοψε την πίτα της

Σέβη Στελιάτου και Βατή Ζωγράφου 

Το έθιμο της κοπής της πίτας είναι μια ευκαιρία να βρεθούν τα μέλη και οι φίλοι της κάθε είδους κοινότητας και να περάσουν μαζί ωραία.

Έτσι και εμείς, που έτσι και αλλιώς, περνάμε πάντα ωραία, κόψαμε την πίτα μας στο Πέτρινο και ετοιμαζόμαστε για ωραία πράγματα! 

Καλή χρονιά!

 

Μη κερδοσκοπικά - Μη κρατικά Πανεπιστήμια. Ναι και πάλι Ναι!

 

Η εξαγγελία για την δημιουργία Μη κερδοσκοπικών μη κρατικών Πανεπιστημίων έχουν δημιουργήσει μεγάλη αναταχή και αντιδράσεις στους κύκλους των Πανεπιστημίων με κλείσιμο των Σχολών και άλλων κινήσεων.

Είναι ακατανόητη η τόσο μεγάλη αντίδραση που μάλλον δείχνει ότι δεν υπάρχει και η γνώση για το πως λειτουργούν .

Για παράδειγμα λένε ότι  έχει μειωθεί η χρηματοδότηση για να δώσουν χώρο στα ΜΗ ΚΡΑΤΙΚΑ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΑ, που λειτουργούν διαφορετικά για παράδειγμα από τα Κολέγια που γνωρίζουμε. 

Η χρηματοδότηση που μειώνεται στα πανεπιστήμια δεν πρέπει να συνδέεται με την ίδρυση τους γιατί η χρηματοδότηση έχει μειωθεί σε όλα πρώτα από όλα και κατά δεύτερον γιατί να μην είναι ισχυρά τα Ελληνικά Πανεπιστήμια και να παρέχουν υψηλά στάνταρντ στους φοιτητές? Γιατί να συνδέονται αυτά τα δύο? Ποιος εμποδίζει το κράτος να είναι εντάξει με τις δομές του ? Γιατί τόσο μένος με τις περισσότερες επιλογές και την ανοιχτή ακαδημαική κοινότητα? Και κάτι πάρα πάνω. Γιατί υπάρχει η διαστρεύβλωση για την λειτουργία των Μη κερδοσκοπικών μη κρατικών πανεπιστημίων?

Λέει για παράδειγμα ο Χρήστος Γιαννούλης βουλευτής Σύριζα, ότι το παιδί του έκανε μαύρους κύκλους διαβάζοντας για να περάσει και ότι πετάνε έξω χιλιάδες παιδιά που δεν περνούν τις εξετάσεις των Πανελλαδικών. 

Για να μη ακούτε ανοησίες κανείς δεν σου χαρίζει μια θέση σε κανένα καλό πανεπιστήμιο. Τα Πανεπιστήμια αξιολογούνται με ratings, με παγκόσμια βαθμούς κατάταξης και ανάλογα την σειρά του έχει τις δικές του προυποθέσεις. Για παράδειγμα σε ένα Πανεπιστήμιο η Πολυτεχνείο στην πρώτη τουλάχιστον εικοσάδα, προαπαιτούμενο είναι οι βαθμοί των τάξεων του Λυκείου να είναι πάνω από 16 , γράμμα από την διεύθυνση του σχολείου, εισαγωγικές στο ίδιο το Πανεπιστήμιο , γλώσσας και τα δίδακτρα είναι ανάλογα της φορολογικής δήλωσης, δηλ, να είναι εφικτά στην οικονομική κατάσταση του μαθητή. Δεν χάνουν μάθημα ούτε για αστείο, δεν χαρίζουν εξεταστικές, και όποιος τελειώνει έχει την βάση εκπαίδευσης για την οποία διάλεξε και έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο. Υπάρχει σκληρή δουλειά, πολλοί μαύροι κύκλοι και αυπνία, πολύ αγωνία και πίεση. Δεν υπάρχει η χαρούμενη και ανέμελη βόλτα στην εξοχή που θεωρούν πολλοί την ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση. Είναι μια ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΠΙΛΟΓΗ που δεν θα έπρεπε να έχει κανείς δικαίωμα να στερεί από κανέναν.

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα στην εκπαίδευση. Πρώτα από όλα και πολύ γρήγορα να αλλάξει το βάρος που δίνει στην τεχνική εκπαίδευση. Όλο ακούμε σχέδια αλλά τίποτα το αποτελεσματικό όσο θα έπρεπε μέχρι τώρα.

Οργανωμένα εργαστήρια στα ΕΠΑΛ, περισσότερες ειδικότητες στα επαρχιακά ΕΠΑΛ. Να αναπτυχθεί και να στηριχτεί η τεχνική εκπαίδευση για να υπάρχει δουλειά στα παιδιά που τελειώνουν και όσοι θέλουν να συνεχίσουν στην ανώτατη εκπαίδευση από εκεί στους ανάλογους κλάδους μπορούν μιας και τους δίνει την δυνατότητα το υπάρχον σύστημα. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλά παιδιά είναι ότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα γιατί ο βαθμός δυσκολίας δεν συνδέεται με την ευκολία που πήραν το απολυτήριο..Για αυτό τον λόγο είναι σημαντικό να είναι το ΕΠΑΛ ένα αξιόλογο σχολείο για όλους και όχι μόνο για τους λίγους μαθητές που έχουν συγκεκριμένο στόχο και όρεξη για να μάθουν. Δηλαδή να αλλάξει η νοοτροπία ότι το ΕΠΑΛ είναι η εύκολη λύση να περάσουμε 3 χρόνια χωρίς διάβασμα γιατί για όποιον θέλει, μπορεί να είναι ένα αξιόλογο σχολείο και κυρίως μαθαίνει κάποιος ένα επάγγελμα.

Μπορεί η Χώρα μας να γίνει ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ και να συγκεντρώνει φοιτητές από όλη την Μεσόγειο τα Βαλκάνια και αλλού, μπορεί να δώσει ευκαιρίες για ένα μεγάλο παράλληλο κύκλο εργασιών και εισοδήματος, μπορεί να συγκρατήσει τους φοιτητές που πάνε σε άλλες χώρες, μπορεί να ανέβει το επίπεδο των σπουδών συνολικά γιατί η εκπαίδευση είναι συγκοινωνούντα δοχεία και αυτά τα δοχεία, πρέπει να είναι γεμάτα.

Ας δούμε έξω από τα πολιτικά συμφέροντα και τα μονομερή κέρδη και ας δούμε την εκπαίδευση μέσα στα πλαίσια και τις ανάγκες του σήμερα, και ας κάνει το κράτος ότι καλύτερο μπορεί γιατί ο μόνος εχθρός του καλού, είναι το καλύτερο. 

Υπενθύμηση.

Μόνο σε 2 από τα 27 κράτη – μέλη της Ε.Ε. δεν υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια. 

11 Ιουλίου, 2023

 Σύμφωνα με άρθρο της κ. Νατάσας Στασινού  στην ιστοσελίδα της Ναυτεμπορικής 

 Μόνο σε 2 από τα 27 κράτη – μέλη της Ε.Ε. δεν υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια. Παρόλα αυτά στις περισσότερες χώρες της κοινότητας η μεγάλη πλειονότητα των φοιτητών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης καλύπτεται από δημόσια ιδρύματα. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση πέραν των δημόσιων ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, στα οποία φοιτά η συντριπτική πλειονότητα των σπουδαστών, υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια – τόσο με κρατική εξάρτηση όσο και ανεξάρτητα. Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της Eurostat, το 2020 συνολικά στην Ένωση το 79,7% των σπουδαστών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης φοιτούσαν σε δημόσια ιδρύματα.  Οι δύο χώρες με αποκλειστικά δημόσια ΑΕΙ ήταν η Ελλάδα και το Λουξεμβούργο. Ωστόσο και στα περισσότερα άλλα κράτη – μέλη η συμμετοχή των ιδιωτικών ΑΕΙ ήταν σχετικά μικρή. Σε 22 από τα 27 κράτη – μέλη (συμπεριλαμβανομένων της Ελλάδας και του Λουξεμβούργου) τουλάχιστον τα 3/4 των φοιτητών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ήταν σε δημόσια πανεπιστήμια. Στην Πολωνία το ποσοστό στα δημόσια ιδρύματα ήταν κατά τι χαμηλότερο, στο 70%, ενώ στη Φινλανδία ήταν αρκετά χαμηλότερο (52,5%). Στα υπόλοιπα τρία κράτη – μέλη (Βέλγιο, Κύπρο και Λετονία) στα δημόσια πανεπιστήμια φοιτούσε το 2020 η μειοψηφία των συμμετεχόντων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. α) Στην Κύπρο το ποσοστό στα δημόσια πανεπιστήμια ήταν περίπου 25%, με τους υπόλοιπους να φοιτούν σε ανεξάρτητα, ιδιωτικά ιδρύματα. β) Στη Λετονία πάνω από το 90% φοιτά σε ιδιωτικά πανεπιστήμια, αν και τα ανεξάρτητα ιδιωτικά πανεπιστήμια καλύπτουν μόνο το 1/3 των  συνολικών φοιτητών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με τους περισσότερους να φοιτούν σε εξαρτημένα από το κράτος ιδιωτικά ιδρύματα. γ) Στο Βέλγιο λίγο περισσότεροι από τα 2/5 των σπουδαστών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης φοιτούσαν το 2020 σε δημόσια πανεπιστήμια  και οι υπόλοιποι σε ιδιωτικά – σχεδόν αποκλειστικά όμως σε εξαρτώμενα από το κράτος ιδρύματα

Περισσότερα: https://sep4u.gr/42890/mono-se-2-apo-ta-27-krati-meli-tis-e-e-den-yparchoyn-idiotika-panepistimia/

Ελεύθερη Άποψη- Εφημερίδα.

 

Κινητοποίηση διαμαρτυρίας Αγροτοκτηνοτροφικού και Μελισσοκομικού Συλλόγου την Πέμπτη 1/2/24 στις 11.30 το πρωί στον Οινοποιητικό Συνεταιρισμό Καρύστου- Μαρμαρίου

 

Βάλε τόνο!

 

Πολλές φορές ακούμε και διαβάζουμε για την ύλη του σχολείου, για την παρωχημένη μεθοδολογία και για το πόσα άλλα μαθήματα θα ήταν χρήσιμα στα σχολεία, όπως, οδική ασφάλεια, σεξουαλική αγωγή, διαχείρηση χρημάτων και τόσα άλλα όσα κατά καιρούς η επικαιρότητα δείχνει την έλλειψη εκπαίδευσης της κοινωνίας.

Όλα καλά και όλα δεκτά, όμως όλα τα πάρα πάνω προυποθέτουν κάτι πολύ απλό. Ότι οι μικροί μας μαθητές και μαθήτριες μπορούν να διαβάσουν, μπορούν να γράψουν, και μπορούν να μετρήσουν.

Ας σταθούμε σε ένα σημαδάκι τόσο δα που ξέμεινε πίσω να μνημονεύει τους τόνους που καταργήθηκαν γιατί ήταν "πλεονασμός" και "κούραση".Δεν είναι άλλος από τον μοναδικό τόνο. Ένας τόνος έμεινε και εκείνος ο καημένος, επειδή είναι τόσο μικρός δεν του δίνουν και πολύ σημασία και όλο τον ξεχνούν ." Δεν πειράζει" λένε, ένας τόνος είναι, δεν είναι λάθος.

Δεν πειράζει το ένα, δεν πειράζει το άλλο, ο τόνος εκδικείται με το αλλάζει το νόημα των λέξεων και να μπερδεύει τις προτάσεις που για αλλού ξεκινούν και αλλού καταλήγουν.

"Πήγαμε βόλτα στην εξοχη μια εξοχη μέρα" Για τους μεγαλύτερους ίσως βγάζει νόημα για τα μικρούτσικα όμως δεν βγαίνει τίποτα άλλο παρά το ότι η "μέρα" είναι εξοχή.

"Η παιδεία είναι πολύ σημαντική για τα παιδιά" γίνεται κάπως έτσι :" Η παδεια είναι πολύ σημαντική για τα παιδια" Με την συνηθισμένη έλλεψη ορθογραφίας, πάμε ένα βήμα πάρα κάτω και βλέπουμε ότι " Η παιδια είναι πολύ σημαντική για τα παιδια". Χμμμ! 

Βάλε τόνο λοιπόν, μην το ξεχνάς, είναι πολύ , μα πάρα πολύ μεγάλο λάθος να μην επιμένουμε στους τόνους και να κρίνουμε το μέγεθος του λάθους από το μέγεθος του σημείου στίξης. Δεν είναι μικρότερο λάθος επειδή είναι πιο μικρό από ένα γράμμα.

Το μάθημα μας σήμερα είναι να έχουμε βάλει καθαρούς και ωραίους τόνους σε όλες τις λεξούλες!💓

Μια "ανήλικη" παραφροσύνη.

 

Τα φαινόμενα της παιδικής εγκληματικότητας έχουν γίνει καθημερινά και δείχνουν ολοφάνερα ότι η κοινωνία μας είναι άρρωστη .

Είναι λάθος να λέμε τις εγκληματικές πράξεις ότι είναι παραβατικότητα επειδή μόνο και μόνο γίνονται από ανήλικους. Η παραβατικότητα είναι κάτι διαφορετικό και πολύ πιο ήπιο από τις απειλές, τους εκβιασμούς, το ξύλο μέχρι θανάτου και τις μαζικές επιθέσεις εναντίον ενός .

Διαφορετικό είναι το μπούλιγκ που αφορά κυρίως την κοροιδία κάθε είδους. Η βία είναι εγκληματική από όπου και όποιον και αν προέρχεται και είναι παράλογο να θεωρούμε έγκλημα τον ξυλοδαρμό ζώου αλλά παραβατικότητα τον ξυλοδαρμό ανθρώπου οποιαδήποτε ηλικίας.

Τι φταίει?

Μια παλιά αφρικανική παροιμία λέει "Θέλει ένα χωριό να μεγαλώσει ένα παιδί" και αναλογικά θυμάμαι τα παιδικά μας χρόνια όταν όλη η κοινωνία είχε τα μάτια της πάνω μας και μπορούσε ο δάσκαλος, ο γείτονας, ο συγγενής, ο συγχωριανός, να έχει λόγο να μιλήσει όταν έβλεπε κάτι στραβό, η υπερβολικό η εκτός της κοινά αποδεκτής συμπεριφοράς. Ήταν εκνευριστικό, ήταν πιεστικό, ήταν πολλές φορές, υπερβολικό, αλλά ήταν αποτελεσματικό.

Έχουμε χάσει την κοινή κατεύθυνση του τι σημαίνει καλό και κακό. Τι σημαίνει ηθικό και ανήθικο..μάλλον καλύτερα δεν υπάρχει τίποτα ανήθικο πια. Όλα είναι αποδεκτά, όλα είναι δικαιολογήσιμα, όλα είναι εφικτά.

Είναι μεγάλο λάθος η τάση της εποχής όπου τα παιδιά είναι οι αρχηγοί στην οικογένεια. Το "'Οτι θέλουν τα παιδιά" είναι μια πρακτική που απαλλάσσει τους γονείς προσωρινά από κάποια φασαρία αλλά μακροπρόθεσμα, δημιουργούντε πολλά προβλήματα. Αν ένα παιδί δεν ακούει τις εντολές του γονιού, δεν θα ακούσει ούτε τις εντολές του δασκάλου και αργότερα, δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει εντολές σε μια δουλειά ,σε μια κοινωνία, σε μια οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Αν δεν μάθει να σέβεται από μικρό τους μεγαλύτερους στο σπίτι του, δεν θα σεβαστεί κανέναν γιατί δεν θα ξέρει ούτε το πως, ούτε το τι σημαίνει αυτό, αλλά ούτε και τι επιπτώσεις μπορεί να έχει.

Δεν είναι δουλειά των δασκάλων να μάθουν όλα αυτά στο παιδί. Το παιδί πρέπει να πηγαίνει στο σχολείο με όλα αυτά σαν προαπαιτούμενα για να μπορέσει να ακολουθήσει την εκπαιδευτική διαδικασία ,δηλ, για τον λόγο που πάει σχολείο.

 Στο σχολείο πάμε να μάθουμε γράμματα μέσα σε ένα πλαίσιο που οι γονείς αποδέχονται σαν προέκταση του σπιτιού τους. Δηλ, ο δάσκαλος θα συμβουλεύσει τα ίδια πράγματα, και  θα επιμείνει στα ίδια μοτίβα συμπεριφοράς. Αν είναι άλλα στο σπίτι και άλλα στο σχολείο, ούτε θα μάθει, ούτε θα σεβαστεί, ούτε να προκόψει όσο θα μπορούσε. 

Έχουμε παρανοήσει σαν κοινωνία, έχουμε χάσει τον μπούσουλα που λένε. Αμφισβητούμε στα παιδιά τα πάντα και αυτό είναι λάθος. Οι κανόνες είναι εκνευριστικοί αλλά τα βοηθάει να ξέρουν τι να κάνουν.

Λένε όλοι οι ειδικοί να μην χρησιμοποιούμε το ΜΗ, η το ΚΑΚΟ.. 

Γιατί? Δεν υπάρχει το κακό στην ζωή μας? Αντίστοιχα υπάρχει και το ΚΑΛΟ. Πως θα πεις, "μπράβο σου, αυτό είναι πολύ καλό," αν δεν υπάρχουν περιπτώσεις που θα πεις " ΜΗ, αυτό είναι κακό!" 

Δεν υπάρχει πια η ίδια "κοινή λογική" στην κοινωνία. Δεν έχουμε πια κοινές αξίες και οράματα. Κάθε ηλικία έχει τις δικές της ανάγκες και οπωσδήποτε τους δικούς της κανόνες.  Όπως και με το κράνος στην μηχανή, όλοι πρέπει να το φορούν, δεν πέφτουν όλοι, αλλά το κράνος τους σώζει την ζωή.

Το κράνος για τα παιδιά, είναι οι κανόνες και τα όρια, που πρώτα από όλα πρέπει να μπουν στο σπίτι.