ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Λεωνίδας Παππάς via My Karystia

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Στην Ψηλή τη Ράχη έξω από το Αλύκο

Πριν ακόμη αρχίσει η ελληνική αντεπίθεση και ενώ οι πολεμικές επιχειρήσεις της Ιταλίας κατά της Ελλάδος βρίσκονταν σε εξέλιξη, άνθρωποι του ελληνικού στρατού ήρθαν μυστικά στα μέρη μας που τότε ήταν Ιταλοκρατούμενα.

Σκοπός τους ήταν να γνωρίσουν την περιοχή, να καταγράψουν τα περάσματα και να συγκεντρώσουν πληροφορίες για τις κινήσεις και τις ανάγκες του στρατού για τον επικείμενο πόλεμο με την Ιταλία.

Μία από αυτές τις συναντήσεις πραγματοποιήθηκε έξω από το Αλύκο, στη θέση που οι ντόπιοι αποκαλούν «Ψηλή Ράχη».

Της ομάδας των ντόπιων που υποδέχτηκαν τους στρατιωτικούς ήταν ο θρυλικός παπάς του Βούρκου π. Ανδρέας Ιωαννίδης ενώ συμμετείχε και ο παππούς μου (Βαγγέλης Παππάς) ο οποίος μας άφησε «κληρονομιά» την ακόλουθη ιστορία:

Καθώς συζητούσαν με τους στρατιωτικούς από την Ελλάδα, λίγα μέτρα πιο πέρα ένας ηλικιωμένος από το Νεοχώρι έβοσκε το λίγα πρόβατα του. Ο Έλληνας αξιωματικός τους ζήτησε να καλέσουν και τον παππού να καθίσει μαζί τους στο «τραπέζι» με τα φαγητά που τους είχαν ετοιμάσει. Οι ντόπιοι του απάντησαν πως δεν χρειάζεται, θεωρώντας πως δεν χωρούσε στην παρέα τους ένας ανθρωπάκος.

Ο αξιωματικός επέμενε και αποφάσισε να πάει μόνος του να τον καλέσει.

Δεν άκουγαν τη έλεγαν αλλά είδαν έκπληκτοι τον αξιωματικό να γονατίζει μπροστά στον βοσκό, να τον χαιρετάει στρατιωτικά και στη συνέχεια να ασπάζεται κάτι που ο ηλικιωμένος έβγαλε από τον κόρφο του. Ήταν το Μετάλλιο Ανδρείας που του έδωσε ο Ελληνικός Στρατός, για την συμμετοχή του σε τρεις διαδοχικούς πολέμους , Βαλκανικούς, Α’ Παγκόσμιο και Μικρασιατική Εκστρατεία.

Το μικρό όνομα του βοσκό δεν το συγκράτησα αλλά το επίθετο του ήταν Μπάρμπας και η οικογένεια του εγκαταστάθηκε αργότερα στο χωριό Μετόχι.

Μοιράζομαι αυτή την ιστορία για να αναδείξω μια πτυχή του Έπους του ’40 που συχνά παραβλέπεται: το γεγονός ότι ο Ελληνικός Στρατός, διαβαίνοντας τα σύνορα, συνέχιζε να αγωνίζεται «εντός έδρας».

Οι κάτοικοι πρόσφεραν στέγη, τροφή, πληροφορίες και κάθε δυνατή βοήθεια. Η συμβολή τους υπήρξε πολύτιμη για τη στήριξη και τον ανεφοδιασμό του στρατού.

Για εμάς, λοιπόν, το Έπος του ’40 δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική αφήγηση. Είναι ένα βίωμα που πέρασε από γενιά σε γενιά, μέσα από τις οικογενειακές μας ιστορίες.

Ζήτω το Έθνος !