Η μάχη του ιππικού στο Λυκόρεμα Καρύστου τον Μάρτιο 1826 που στέρησε από το Ελληνικό ιππικό να φέρει σημαία έως το 1922 .

Γράφει ο Αντώνης Καλλιανιώτης.

 Η μάχη του ιππικού στο Λυκόρεμα Καρύστου τον Μάρτιο 1826 που στέρησε από το Ελληνικό ιππικό να φέρει σημαία έως το 1922 .

Το 1822 µια µικρή δύναµη Ιππέων επάνδρωσε το στρατό του Οδυσσέα Ανδρούτσου στην ανεπιτυχή πολιορκία της Καρύστου. Το ότι η πολιορκία αυτή δεν ευοδώθηκε οφείλεται σε εξωστρατιωτικούς λόγους, και συγκεκριµένα σε διαταγή του Αρείου Πάγου, στις 15 / 02 / 1822, µε την οποία καλούσε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο να αποσυρθεί.

Το έτος 1825, και αφού η ∆ιοίκηση του Ελληνικού Στρατού παραδόθηκε στον Γάλλο Φιλέλληνα Συνταγµατάρχη Φαβιέρο, δηµιουργήθηκε Σώµα Ιππικού µε έδρα την Αθήνα που αποτελούνταν από τρεις Ίλες, µία Λογχιστών, µία Καραβινοφόρων και µία Ανίππων, των ογδόντα ανδρών η κάθε µία. Στο Σώµα αυτό το Βαρύ στοιχείο αντιπροσωπευόταν από την Ίλη των Λογχιστών και το Ελαφρό από την Ίλη των Καραβινοφόρων. Το πρώτο αυτό Ελληνικό Ιππικό είχε ∆ιοικητή τον Γάλλο Επίλαρχο Ρεϋνώ Ντε Σαίν ντ' Αντζελύ, τον µετέπειτα Στρατάρχη της Γαλλίας. Από οικονοµικής πλευράς η θέση του ιππέα ήταν πλεονεκτική έναντι των συναδέλφων του των άλλων Όπλων.

Δικαιούταν, εκτός από το σιτηρέσιο το οποίο έπαιρναν όλοι, µηνιαίο µισθό 25 γρόσσια, έναντι 20 του πυροβολητού και 16 του πεζού. Με βάση δάνειο το οποίο είχε συνοµολογηθεί µε την Αγγλία, το Ιππικό παρήγγειλε στο Λονδίνο 500 στολές Αγγλικού τύπου και µε ανάλογο οπλισµό. Μέχρι να ετοιµαστούν αυτές, φορούσαν την εθνική ενδυµασία. Η καινούρια στολή άρχισε να χρησιµοποιείται από τον Αύγουστο του 1826. Έδρα του Ιππικού αρχικά ήταν το Ναύπλιο, όπου και είχε συγκροτηθεί. Από τον Οκτώβριο του 1825 µεταστάθµευσε στην Αθήνα. Περί τα τέλη Φεβρουαρίου - αρχές Μαρτίου 1826, το Ιππικό µετείχε στην δεύτερη ατυχή εκστρατεία κατά της Καρύστου υπό τις διαταγές του Φαβιέρου.

Η εκστρατεία εκείνη έλαβε χώρα κάτω από δυσµενείς καιρικές συνθήκες και ελλειπή έως ανύπαρκτη τροφοδοσία του Σώµατος από την µεριά της Διοίκησης.

Απο την πλευρά των Τούρκων, ο Ομέρ Πασάς επικεφαλής 4.000 , προσβάλλει στο Λυκόρεμα της Καρύστου τις ελληνικές δυνάμεις, υπό το Γάλλο φιλέλληνα Φαβιέρο. Μετά από αλλεπάλληλες συγκρούσεις διάρκειας πέντε ημερών, οι Έλληνες καταφέρνουν και απωθούν τον εχθρό.

Η γενική δράση του Ιππικού στην εκστρατεία αυτή υπήρξε εξαιρετική, αµαυρώθηκε όµως από την απώλεια της πολεµικής του σηµαίας. Ο σηµαιοφόρος, ηγούµενος του τµήµατος κατά την επέλαση, κυκλώθηκε κατά τη διάρκεια της κρούσεως από πολλούς Ντελήδες. Μη έχοντας άλλο µέσο να αµυνθεί κατά των Τούρκων που τον περιέσφιγγαν, άρχισε να τους χτυπά µε τον κοντό της σηµαίας, τον οποίο µεταχειρίσθηκε ως δόρυ.

Σε µια στιγµή κατά την οποία ο σηµαιοφόρος διαπερνούσε µε το αιχµηρό πέδιλο έναν Τούρκο ιππέα, το πέδιλο σφηνώθηκε στο σώµα του αντιπάλου του και ενώ αυτός προσπαθούσε να το αποσπάσει, κατασπαθίστηκε από τους Ντελήδες και έπεσε νεκρός πάνω στη σηµαία, κοντά στη θέση Λυκόρρευµα. Η απώλεια αυτή της σηµαίας, παρά τον ηρωϊκό θάνατο του σηµαιοφόρου και τη νίκη του Ιππικού που επακολούθησε, έγινε αφορµή να στερηθεί το Ιππικό της τιµής να φέρει σηµαία, µέχρι το 1922.

Η πολιορκία της Καρύστου από τον Φαβιέρο διήρκεσε 24 μέρες. Η φρουρά της Καρύστου νίκησε τους Έλληνες επαναστάτες. Σώζεται τουρκικό έγγραφο με το οποίο ο αρχηγός της φρουράς της Καρύστου διατάσσεται να αποστείλει τα κεφάλια και τα αυτιά των επαναστατών που ηττήθηκαν. Αυτή ουσιαστικά ήταν και η τελευταία πολεμική επιχείρηση της Επανάστασης στην Κάρυστο.

Ο Ίππαρχος Χατζηµιχάλης Νταλιάνης από το ∆ελβινάκι της Ηπείρου ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από εκστρατεία στην Συρία όπου είχε λάβει μέρος από τον Φεβρουάριο του 1826 επικεφαλής 80 ατάκτων ιππέων και 800 πεζών, έσπευσε στην Κάρυστο, όπου κινδύνευε ο Φαβιέρος µε τους Τακτικούς του και βοήθησε την αποχώρηση τους.

Απογοητευµένος από το ατύχηµα ο Επίλαρχος Ρεϋνώ, παραιτήθηκε µετά την επιστροφή του Εκστρατευτικού Σώµατος στην Στερεά Ελλάδα και επέστρεψε στη Γαλλία.